Genellikle tarihte hikâyeleri galiplerin yazdığı söylenir,
peki eğer bu doğruysa
mazlumların hâli ne olur?
Eğer kendi şanlı geçmişlerini öğrenme fırsatını hiç yakalayamıyorlarsa
nasıl daha büyük şeyleri elde etme umuduna sahip olabilirler ki?
Görünüşte sadece bir kıyafet tasarımcısı olarak burada, karşınızdayım
ama çok eski dokumalar ve modern kumaşların katmanları arasında
çok daha yüksek bir amaç ve asıl tutkumu buldum.
Tasarımcı olarak kariyerim boyunca
şunu öğrendim: toplumumuzdaki marjinal bireylerin
temsil edilmesi çok önemli aramızda en hassas ve en kırılgan
olanlar onlar ve onlara uzlaşmaya yanaşmayan bir çoğunluğa
uyum sağlamak için artık kendilerinden taviz vermek
zorunda olmadıklarını söylemek çok önemli.
Ortaya çıkan sonuç şu,
çoğumuzun önemsiz bir alan olarak düşündüğü moda
ayrımcılığı ve ön yargıyı etkisiz hâle getirmekte ve yeterince temsil edilmeyen
toplulukların öz güvenlerini desteklemekte çok güçlü bir silah olabilir.
Modayı sosyal bir değişim aracı olarak
kullanma çabam sadece kişisel.
Nijeryalı bir Amerikan olarak "Afrikalı" teriminin
normal bir coğrafi konum gösterici yerine aşağılayıcı
bir terim olduğunu biliyorum.
Bizim için, bu güzel kıtadan olanlar için,
Afrikalı olmak bu kültürden ilham almak
ve geleceğe dair umutlarının hiç ölmemesi demektir.
Doğduğum yerle ilgili birçok insanın sahip olduğu bu yanlış algıları
düzeltme çabasıyla
moda tasarımını hikâyeler anlatmakta kullanıyorum,
mutluluk hikâyeleri,
zafer hikâyeleri,
tarih boyunca onca sürgüne ve sömürüye rağmen azmedenlerin hikâyeleri.
Bu hikâyeleri
tarihi kayıtları düzeltmek için anlatıyorum
çünkü nereden gelirsek gelelim
ailelerimizi yabancı topraklara sürükleyen bu karmaşık hikâyeler
her birimizin hayatlarına dokunuyor.
Bu hikâyeler bizim dünyaya bakış açımızı değiştiriyor
ve beraberimizde taşıdığımız ön yargıları şekillendiriyor.
Bu ön yargılarla mücadele etmek için
çalışmalarımda dünyanın farklı yerlerinden güzellikleri toplayarak
ve onları sanatımla birleştirerek ayrımcılıkla savaşın
önemine dair hikâyeler yaratıyorum.
Klasik Avrupa sanatından kareleri
Afrikan estetiğiyle karıştırınca
beyaz olmayan insanları ön plana çıkarabiliyorum,
böylece onlara eski zamanlarda sahip olamadıkları
saygınlık ve değeri sağlamış oluyorum.
Bu yaklaşım tarihsel olarak kabul edilmiş hor görülme ve aşağılanma hikâyesini
alt üst etmiş ve saygınlıktan ve asaletten yoksun olarak
tanımlanmaktan ve görülmekten sakınarak büyümüş beyaz olmayan insanlar
için ilham kaynağı olmuştur.
Kültürler açısından birer dönüm noktası olan bu olayların her biri
özel dikim birer kıyafet oluyor
veya ipek bir atkı, mesela şu anda taktığım gibi.
(Gülüşmeler)
Etrafı Avrupa sınıf ayrımı yapısıyla çevriliyken bile
bu anlatılar cesurca Afrika'nın erdemlerini yüceltir.
Bu şekilde, ustaların hünerleri bir zamanlar köle olanları
anmak ve kutlamak için şaheserlere dönüştü.
Bu metafor, sanatın gerçekliğini aşarak
dış dünyaya uzanır.
İster mülteciler tarafından giyilsin ya da dünyayı değiştiren girişimciler
insanlara kendilerini temsil etme özgürlüğü verildiği zaman
onların benzersiz kimlikleri kutlandığı ve yüceltildiği zaman
bu sihir gibi bir şey olur.
Daha dik dururuz.
Daha gururlu ve kendimizin farkında
çünkü sunduğumuz şey bizim doğru ve asıl benliğimizdir.
Ve etrafımızda olanlar da daha eğitimli hâle gelir,
farklı bakış açılarına karşı daha açık ve daha hoşgörülü olurlar.
Bu yolla giydiğimiz kıyafetler
diplomatik hafif gücün harika bir illüstrasyonu olabilir.
Giydiğimiz şeyler bizim görünüşte birbirinden tamamen
farklı olan kültürlerimiz arasında bir köprü oluşturabilir.
Evet ben sadece bir kıyafet tasarımcısı olarak karşınızdayım.
Ama benim işim daima modadan daha fazlası olmuştur.
Benim amacım kültürel hikâyeleri yeniden yazmaktır
beyaz olmayan insanlar yeni ve farklı ışıklar altında görülebilsin diye,
ve biz de
Sahra altı Afrika'nın gururlu çocukları
kendimizi onurla taşırken
dünyayı tersine döndürebiliriz.
Geçmişin hikâyelerini galiplerin
anlattığı gerçekten doğru
ama ben yeni bir nesilim.
Sözlerim şunlara hitap eder:
Geleceklerini sorunlu geçmişlerinin etkilemesine izin vermeyeceklere.
Bugün, kendi hikâyelerimizi anlatmaya hazırız
taviz vermeksizin ve özür dilemeksizin.
Ama hâlâ yanıtlanmamış bir soru var:
Peki siz duyacağınız şeylere hazır mısınız?
Umarım hazırsınızdır çünkü ne olursa olsun geliyoruz.
(Alkışlar)