Men zegt vaak dat de geschiedenis geschreven wordt door de winnaars.
Moest dit waar zijn,
wat wordt er dan van de onderdrukten
en hoe kunnen zij ooit hopen om te streven naar iets beters
als ze nooit de verhalen horen over hun eigen, glorieuze verledens?
Ogenschijnlijk sta ik hier voor jullie louter als een kleermaker,
maar in de plooien van oude stoffen en moderne textielen
vond ik een hogere roeping.
Dankzij mijn werk als designer
ontdekte ik dat het belangrijk is om vertegenwoordiging te geven
aan de gemarginaliseerde leden van onze samenleving
en dat het belangrijk is om de meest kwetsbaren onder ons te vertellen
dat ze zichzelf niet langer hoeven te compromitteren
om maar bij die compromisloze meerderheid te kunnen horen.
Het blijkt dat mode,
volgens de meesten een banale discipline,
eigenlijk een krachtig middel is voor de ontmanteling van vooroordelen
en de versteviging van het zelfbeeld van ondervertegenwoordigde bevolkingen.
Mijn interesse om design te gebruiken als instrument voor sociale verandering
is van persoonlijke aard.
Als Nigeriaanse Amerikaan weet ik hoe snel de term 'Afrikaan'
kan veranderen van een neutrale, geografisch ingegeven term,
in een woord met een negatieve lading.
Voor wie afkomstig is van dit magnifieke continent,
betekent Afrikaan zijn geïnspireerd zijn door cultuur
en vervuld zijn van laaiende hoop voor de toekomst.
In een poging om de verkeerde percepties te veranderen
die velen hebben over mijn geboorteplaats,
gebruik ik design als medium om verhalen te vertellen,
verhalen over vreugde,
verhalen over triomf,
verhalen over de volharding gedurende de Afrikaanse diaspora.
Ik vertel deze verhalen
als collectieve poging om de geschiedschrijving bij te stellen,
omdat, ongeacht onze afkomst,
wij allemaal geraakt zijn door de complexe histories
die onze families naar een vreemd land geleid hebben.
Deze histories vormen onze visie op de wereld
en zij kneden de vooroordelen die wij met ons meedragen.
Als verweer tegen deze vooroordelen
toont mijn werk de esthetiek van verscheidene werelddelen
en bouwt het een narratief over het belang van het vechten voor integratie.
Door beelden uit de klassieke, Europese kunst te herwerken
en ze te combineren met Afrikaanse esthetiek,
ben ik in staat om kleurlingen in vooraanstaande rollen te plaatsen
en geef ik ze een zekere waardigheid die ze vroeger niet hadden.
Zo wordt het historisch aanvaarde verhaal van de Afrikaanse inferioriteit ondermijnd
en dient deze aanpak als inspiratie voor kleurlingen
die het beu zijn om afgebeeld te worden
zonder verfijning en zonder elegantie.
Elk van deze cultuur-vervormende weefsels
wordt een op maat gemaakt kledingstuk
of een zijden sjaal, zoals degene die ik nu zeer toevallig draag.
(Gelach)
En zelfs binnen het Europees classicisme
verheerlijken deze verhalen de verdiensten van de Afrikaanse zelfbeschikking.
Zo worden de gereedschappen van de meesters zelf meesterwerken
om zij die eens onderworpen waren te eren.
Deze metafoor reikt verder dan het rijk van de kunst
tot in de echte wereld.
Of ze gedragen worden door vluchtelingen of wereld-veranderende ondernemers,
wanneer mensen de vrijheid hebben om zichzelf te tonen
op een manier die hun eigen, unieke identiteiten eert,
gebeurt er iets magisch.
We staan sterker.
We zijn trots en zelfbewust,
omdat we onze echte, authentieke zelf tonen.
En zij onder ons die hen omringen, worden op hun beurt meer opgeleid,
meer open en meer tolerant voor hun verschillende standpunten.
Zo kan de kleding die we dragen
een goede illustratie zijn van diplomatische zachte kracht.
De kleding die we dragen,
kan dienen als brug tussen onze schijnbaar ongelijke culturen.
En ja, ogenschijnlijk sta ik hier voor jullie louter als een kleermaker.
Maar mijn werk ging altijd over meer dan mode alleen.
Het werd mijn doel om culturele verhalen te herschrijven
zodat kleurlingen gezien kunnen worden in een nieuw en genuanceerd licht
en zodat wij,
de trotse kinderen uit Sub-Sahara-Afrika,
de wereld kunnen doorkruisen
met de nodige fierheid.
Het was inderdaad waar
dat de geschiedenis geschreven is door zijn oude winnaars,
maar ik ben van een nieuwe generatie.
Mijn woorden spreken voor hen
die hun toekomst niet langer laten dicteren door een woelig verleden.
Vandaag staan we klaar om onze eigen verhalen te vertellen,
zonder compromis, zonder verontschuldigingen.
Maar de vraag blijft bestaan:
ben jij klaar voor wat je gaat horen?
Ik hoop van wel. Want wij komen, hoe dan ook.
(Applaus)