Je hebt wellicht gemerkt
dat we de laatste tijd overstelpt worden met boeken
waarbij nagedacht en gespeculeerd wordt
over de kennis en het emotionele leven van de hond.
Denken ze, voelen ze, en zo ja: wat dan?
Op deze middag, in mijn beperkte tijd,
wil ik een einde aan die vermoedens maken
door je aan twee honden voor te stellen.
Beide hebben het commando: "Praat!" nogal letterlijk genomen.
De eerste hond begint
en denkt na over een aspect
van zijn relatie met zijn baasje.
Het heet: 'Een hond over zijn baasje'.
"Ook al zie ik er jong uit,
toch groei ik sneller dan hij.
De verhouding is een op zeven, zeggen ze vaak.
Wat het ook is, eens zal ik hem inhalen
en voorsprong nemen,
net als bij onze wandelingen in het bos,
en als dit ooit bij hem doordringt,
zou dat de zoetste schaduw zijn
die ik ooit heb geworpen op sneeuw of gras."
(Applaus)
Dank je wel.
Onze volgende hond
spreekt als zogenaamde sprekende geest,
een geest die terugkomt
en zijn baasje bezoekt.
"Ik ben de hond die je hebt laten inslapen,
zoals je die naald van vergetelheid liever noemt,
en die je alleen wil zeggen:
'Ik heb nooit van je gehouden.'"
(Gelach)
"Toen ik je gezicht likte,
dacht ik eraan om je neus af te bijten.
Toen ik je jezelf zag afdrogen,
wilde ik springen en je met een beet ontmannen.
Ik had een hekel aan hoe je bewoog,
je gebrek aan dierlijke gratie,
de manier waarop je op je stoel zat te eten,
een servet op je schoot, een mes in je hand.
Ik had willen weglopen
maar ik was te zwak,
een truc die je me bijbracht
terwijl ik leerde wat 'Zit' en 'Voet' was,
en, de grootste belediging,
een hand te geven zonder hand.
Ik geef toe dat de aanblik van de riem me opwond,
maar alleen omdat ik dan dingen kon ruiken
die jij nooit hebt aangeraakt.
(Gelach)
Je zult het niet geloven,
maar ik hoef niet te liegen:
ik haatte de auto, haatte de rubberen speeltjes,
had een hekel aan je vrienden, en het ergste: je familie.
Ik werd gek van die rinkelende hondenpenning.
Je krabde me altijd op de verkeerde plek."
(Gelach)
"Ik hoefde alleen maar water en eten van je
in mijn bakken.
Toen je sliep, zag ik je ademen
terwijl de maan steeg aan de hemel.
Ik moest me vermannen
om mijn kop niet omhoog te doen en te gaan janken.
Nu ben ik van mijn riem verlost,
van de gele regenjas verlost,
van de trui met monogram,
de absurditeit van je gazon,
en dat is alles wat je moet weten over deze plek,
behalve wat je al vermoedde
en blij van bent dat het niet eerder gebeurde,
dat iedereen hier kan lezen en schrijven,
de honden in de dichtkunst,
de katten en al die andere
in proza."
Dank je wel.
(Applaus)