Byłam w Nowym Jorku podczas huraganu Sandy,
towarzyszył mi mały pies o imieniu Maui.
Połowa miasta nie miała prądu,
a ja mieszkałam po ciemnej stronie.
Maui bał się ciemności,
więc musiałam znosić go po schodach,
żeby wyjść na spacer,
a potem go wnieść z powrotem.
Codziennie targałam na siódme piętro
dziesiątki litrów wody.
Wszystko to z latarką w zębach.
W pobliskich sklepach skończyły się latarki,
baterie i chleb.
Żeby wziąć prysznic, szłam 40 przecznic do siłowni.
Nie to było jednak najważniejsze.
Równie ważne było przyjść jako pierwszej do kawiarni,
gdzie były ładowarki i przedłużacze
zasilające moje urządzenia.
Szukałam gniazdek pod ławami w piekarniach
i przy wejściach do cukierni.
Nie ja jedna.
Ludzie stali w deszczu między Madison i Piątą Aleją
pod parasolami, ładując komórki
z gniazdek na ulicy.
Natura właśnie nam przypomniała,
że jest silniejsza niż technika,
a mimo to nie opuszczała nas obsesja bycia w sieci.
Nic równie dobrze jak kryzys
nie przypomina nam, co jest ważne.
Dzięki Sandy pojęłam,
że podłączone do sieci urządzenia
cenimy na równi z jedzeniem i schronieniem.
Niegdysiejsza jaźń już nie istnieje.
Abstrakcyjny, cyfrowy świat
stał się częścią naszej tożsamości.
Powiem wam, co to oznacza.
Jestem pisarką, ciekawi mnie jaźń,
bo jaźń i fikcja mają wiele wspólnego.
Obie to opowieści, interpretacje.
Możemy doświadczać świata bez opowieści.
Zbyt szybko wbiegać po schodach
i stracić oddech.
Ale szersze, bardziej abstrakcyjne wyobrażenie o życiu nie jest oczywiste.
Historia naszego życia opiera się na bezpośrednim doświadczeniu,
lecz jest ubarwiona.
Nowela buduje opowieść scena po scenie.
Historia naszego życia też potrzebuje rozmachu.
Potrzebuje miesięcy i lat.
Pojedyncze chwile z życia to rozdziały.
Ale historia to nie suma rozdziałów.
To cała książka.
To nie suma złamanych serc i chwil szczęścia,
zwycięstw i porażek.
To odpowiedź na pytanie "dlaczego",
a czasem, co ważniejsze, "mimo czego"
odnaleźliśmy się w świecie.
Zmieniamy historię, a ona zmienia nas.
Nasza historia wymaga dwóch wymiarów w czasie:
długiego łuku życia
i ram bezpośredniego doświadczenia
jednej chwili.
Jaźń, która doświadcza bezpośrednio
istnieje tylko tu i teraz,
lecz ta, która prowadzi narrację,
potrzebuje sekwencji chwil.
Dlatego nasze poczucie jaźni
potrzebuje głębokich doświadczeń
i upływu czasu.
Upływ czasu jest nieuchronny.
Obecny w erozji skał
i rozkwicie zroszonych pąków.
Bez czasu nie istniałaby muzyka.
Nasze emocje i stan umysłu kodują czas.
Żal i tęsknotę za przeszłością.
Nadzieję i lęk o przyszłość.
Technika zmieniła upływ czasu.
Czas opowieści mierzony długością życia
mierzony długością życia zwiększył się,
lecz chwila się skurczyła.
Urządzenia pozwalają mierzyć
coraz krótsze chwile,
przez co rozumiemy coraz mniejsze detale.
świata materialnego.
Zrozumienie szczegółu
wytwarza góry informacji,
których nasz mózg już nie obejmuje.
Stąd potrzeba coraz bardziej złożonych komputerów.
Przepaść między tym, co widzimy,
a tym, co mierzymy,
będzie się powiększać.
Nauka operuje na pikosekundach,
ale człowiek nigdy nie doświadczy
jednej bilionowej sekundy.
Reagujemy tylko na rytm natury,
słońce, księżyc i pory roku.
Dlatego potrzeba nam rozmachu życia,
przeszłości, teraźniejszości i przyszłości,
by zobaczyć prawdziwy świat.
Rozdzielić ważne i nieważne.
Jaźń i doznania z zewnątrz.
Potrzeba czasu, by zrozumieć przyczynę i skutek,
nie tylko w świecie materialnym,
lecz w świecie naszych intencji i motywacji.
Co się stanie, gdy stracimy kierunek?
Kiedy czas się wypaczy?
Wielu z nas czuje dziś,
że strzała czasu wskazuje wszędzie i nigdzie.
Czas w cyfrowym świecie
nie płynie tak samo, jak w naturalnym.
Internet zmniejszył dystans
czasu i przestrzeni.
Tam znalazło się tu.
Wieści z Indii to strumień w aplikacji smartfona,
tak samo w Nowym Jorku, jak w New Delhi.
To nie wszystko.
Ostatnia praca, zeszłoroczne rezerwacje,
byli znajomi wymieszani z obecnymi,
bo Internet archiwizuje i wypacza przeszłość.
Nie rozróżnia przeszłości, teraźniejszości
i przyszłości, tu i tam.
Pozostaje nam ta chwila - wszędzie.
Nazywam ją "Cyfrowym Teraz".
Jak określić priorytety
w krajobrazie Cyfrowego Teraz?
Cyfrowe Teraz to nie teraźniejszość,
bo ta jest zawsze kilka sekund z przodu.
Ktoś już pisze na Twitterze,
śle informacje z innych stref czasowych.
To nie jest "teraz" pulsującego bólu w stopie
ani chwila, w której odgryzasz kęs ciasta,
ani 3 godziny nad wciągającą książką.
To "teraz" ma niewiele wspólnego
z naszą fizycznością czy psychiką.
Na każdym kroku odciąga nas i rozprasza.
Każdy cyfrowy drogowskaz jest zaproszeniem
do porzucenia obranej drogi i podążenia inną.
Czytasz wywiad z pisarzem?
Może kup jego książkę? Prześlij ją dalej.
Zalajkuj. Znajdź podobne książki.
Poszukaj innych czytelników.
Podróż może uwalniać,
lecz gdy się nie kończy,
stajemy się wiecznymi tułaczami.
Wybór to wolność, lecz nie wtedy,
gdy staje się celem, nie środkiem.
Cyfrowe Teraz jest dalekie od teraźniejszości
i wręcz z nią konkuruje.
Ja jestem nieobecna. I ty też.
Wszyscy jesteśmy nieobecni.
Oto wygoda i potworność Cyfrowego Teraz.
Mogę zamówić obcojęzyczne książki w środku nocy,
kupić makaron z Paryża,
zostawić wiadomość wideo do późniejszego odebrania.
Cały czas mogę działać
w zupełnie innym rytmie niż ty,
podtrzymując iluzję,
że współdziałamy w czasie rzeczywistym.
Sandy przypomniała mi,
jak ta iluzja może prysnąć.
Oto ci z dostępem do wody i prądu
- i ci bez niego.
Ci, którzy wrócili do życia,
i ci, którzy nie mogli się odnaleźć
po wielu miesiącach.
Technika podtrzymuje złudzenia,
że wszyscy mają do niej dostęp.
A potem daje nam prztyczka w nos
i urzeczywistnia iluzję.
Podobno w Indiach więcej ludzi ma komórki niż toalety.
Jeśli ten dystans,
tak znaczny w wielu regionach świata,
między brakiem infrastruktury a bogactwem techniki,
nie zostanie skrócony,
nastąpi rozłam świata cyfrowego i realnego.
Dla nas jako jednostek żyjących w Cyfrowym Teraz,
spędzających tam większość życia,
wyzwaniem jest życie w dwóch strumieniach czasu
równoległych i niemal jednoczesnych.
Jak żyć, gdy coś wciąż odwraca uwagę?
Może sądzimy, że młodsi,
cyfrowi tubylcy, przyjmą to naturalnie.
Może. Ale pamiętam swoje dzieciństwo.
Pamiętam jak dziadek powtarzał ze mną
stolice świata.
Budę od Pestu dzielił Dunaj.
W Wiedniu była Hiszpańska Szkoła Jazdy.
Dzisiejsze dziecko bez trudu nauczyłoby się tego
z aplikacji i linków.
Ale to nie to samo.
Znacznie później pojechałam do Wiednia
I odwiedziłam Hiszpańską Szkołę Jazdy.
Czułam obecność dziadka u boku.
Każdej nocy zabierał mnie na baranach na taras.
Pokazywał mi Jowisza, Saturna, Wielką Niedźwiedzicę.
Nawet tu, gdy patrzę na Wielką Niedźwiedzicę,
czuję się znów dzieckiem,
trzymającym się jego głowy
i łapiącym równowagę na jego ramionach.
Znów czuję się dzieckiem.
Czas spędzony z dziadkiem
obfitował w fakty, informacje, wiedzę,
ale chodziło o coś więcej.
Wypaczająca czas technika
sięga nam wnętrza.
Potrafimy zachować przeszłość
i jej część trudno wyrzucić z pamięci,
nawet gdy bieżąca chwila
jest coraz trudniejsza do zapamiętania.
Chcemy ją uchwycić,
a zostaje nam tylko seria nieruchomych momentów.
Znikają jak bańki mydlane po dotknięciu.
Zapisując wszystko sądzimy, że można to zachować,
ale czas to nie dane.
Nie można go zapisać.
Znamy uczucie bycia w pełni obecnym.
Może doświadczyliśmy tego,
grając na instrumencie,
patrząc w oczy kogoś dawno znajomego.
W takich chwilach nasza jaźń jest kompletna.
Jaźń długiej opowieści życia
i ta, która doświadcza bieżącej chwili,
stają się jednym.
Teraźniejszość zawiera w sobie przeszłość
i obietnicę przyszłości.
W teraźniejszości łączy się
upływ czasu przed i po.
Doświadczyłam tego po raz pierwszy z babcią.
Chciałam nauczyć się skakać. Znalazła starą linę,
podkasała sari i zaczęła skakać.
Chciałam uczyć się gotować, więc nie wypuszczała mnie z kuchni,
a ja kroiłam i siekałam przez miesiąc.
Babcia nauczyła mnie, że wszystko wymaga czasu,
i nie da się z tym walczyć,
a ponieważ czas mija,
jesteśmy mu winni pełnię uwagi.
Uwaga to czas.
Jeden z instruktorów jogi powiedział,
że miłość jest uwagą.
Zdecydowanie dla mojej babci
miłość i uwaga były jednym.
Cyfrowy świat pożera czas
a przez to, jak sądzę,
zagraża kompletności naszego ja.
Zagraża przepływowi miłości.
Nie musimy się na to godzić.
Możemy wybrać inaczej.
Widzimy nieustannie,
jak twórcza jest technika,
w naszym życiu i działaniach.
Możemy wybrać rozwiązania i innowacje,
chwile, które odtwarzają ciągłość czasu,
a nie rozbijają go na kawałki.
Możemy zwolnić, dostroić się
do falowania i pływów czasu.
Od nas zależy, czy zechcemy go odzyskać.
Dziękuję.
(Brawa)