Loki, de schobbejak, kronkelde onwennig in Thors ijzeren vuist.
De vorige nacht, terwijl de goden sliepen, sloop hij stilletjes naar Thors vrouw Sif
en knipte haar mooie haren af.
Op het moment zelf leek het een grappige poets,
maar Thor was nu in staat om elk bot in zijn lichaam te breken.
Loki moest een manier vinden om de situatie op te lossen.
Maar hoe vervang je Sifs haar, met die gouden glans als een veld vol tarwe?
De dwergen! Hun legendarische smeden zouden alles kunnen maken.
Dus haastte Loki zich naar hun rijk, diep in de bergen van de Aarde.
Zelfs al voor hij aankwam, was de sluwe Loki al aan het plannen
hoe hij de dwergen zover zou krijgen te doen wat hij wilde.
Hij besloot dat hij het best twee families tegen elkaar op kon zetten.
Eerst bezocht hij de meesterlijke zonen van Ivaldi.
Hij vertelde hen dat hun rivalen, twee broers genaamd Brokk en Eitri,
beweerden dat ze de beste smeden van de wereld waren
en dat ze bereid waren om het te bewijzen in een competitie.
De regels luidden dat elke familie drie giften moest maken voor de goden,
waaronder, voor de Ivaldis, goudglanzend haar.
Dan bezocht Loki Brokk en Eitri, en vertelde hen hetzelfde verhaal,
maar nu zei hij dat de zonen van Ivaldi de uitdaging hadden uitgevaardigd.
Maar Brokk en Eitri lieten zich niet zomaar voor de gek houden
en gingen alleen akkoord als Loki zijn hoofd op het spel zou zetten.
Letterlijk -- als Brokk en Eitri wonnen, zou Loki zijn hoofd aan hen geven.
Loki kon alleen maar toestemmen en moest om zichzelf te redden een manier vinden
om ervoor te zorgen dat de zonen van Ivaldi zouden triomferen.
Beide teams gingen aan het werk.
Eitri zette Brokk aan de blaasbalg en zei hem dat hij niet mocht stoppen;
anders zouden de schatten geruïneerd worden.
Kort daarna vloog een vreemde zwarte vlieg de kamer binnen.
Terwijl een stuk varkenshuid in de oven werd geplaatst,
stak de vlieg in Brokks hand, maar hij bewoog niet.
Terwijl Eitri een blok goud bewerkte, beet de vlieg vervolgens in Brokks nek.
De dwerg werkte verder.
Uiteindelijk plaatste Eitri een stuk ijzer in de oven.
Deze keer landde de vlieg op Brokks ooglid en beet zo hard als hij kon.
Voor een fractie van een seconde haalde Brokk zijn handen van de blaasbalgen.
Dat was genoeg; hun laatste schat had niet lang genoeg in het vuur gestaan.
Loki verscheen nu in normale gedaante, opgelaten door hun falen,
en vergezelde de dwergen om hun schatten aan de goden te presenteren.
Eerst liet Loki de schatten van de zonen van Ivaldi zien.
Hun goudglanzend haar verbond zich met Sifs hoofd en groeide verder aan,
waardoor ze nog meer straalde dan tevoren.
Daarna, voor Odin de Alvader,
een geweldig speer die door alles heen kon boren.
En tot slot een klein doekje dat ontvouwde tot een machtig schip gebouwd voor Freyr,
god van de oogst.
Dan presenteerde Brokk de schatten die hij en zijn broer hadden gemaakt.
Voor Freyr hadden ze een goudbehaard everzwijn gesmeed
dat Freyrs renwagen door de lucht trok, sneller dan eender welk trekdier.
Voor Odin een gouden armband die nog acht andere identieke banden zou maken
op elke negende nacht.
En voor Thor, een hamer genaamd Mjölnir.
De steel was te kort en Loki grijnsde vanwege het overduidelijke defect.
Toen onthulde Brokk de krachten ervan:
Mjölnir zou nooit barsten, nooit zijn doel missen
en zou altijd terugkeren naar Thors hand nadat hij was geworpen.
Ondanks de korte steel waren de goden het eens dat dit het beste geschenk was.
Zich bewust van wat er op spel stond,
probeerde Loki te vluchten, maar Thor was sneller.
Maar voordat de dwergen kregen waar ze recht op hadden,
wees de sluwe Loki erop
dat ze het recht hadden gewonnen op zijn hoofd -- niet zijn nek! --
en zijn kop dus niet mochten afkappen.
Iedereen gaf met tegenzin toe dat dit waar was,
maar Brokk liet zich niet uit het veld slaan.
Hij nam zijn broers priem, doorboorde Loki's lippen
en naaide zijn mond dicht,
zodat de god der leugens niet langer zijn misleiding kon verspreiden.
Doch de ironie was de goden niet ontgaan.
Want het was Loki's bedrog dat hun deze geschenken gebracht had
en Thor zijn hamer had gegeven waarvoor hij vandaag nog bekend staat.