در سال ١٩٠١،
زنى به اسم آگوستى به آسایشگاه روانی در فرانكفورت برده شد.
آگوستى متوهم بود
و قادر نبود حتی ابتداییترین جزییات زندگیاش را بخاطر بیاورد.
نام پزشک او آلویز بود.
و نمیدانست چطور به آگوستی کمک کند،
اما از او مراقبت کرد تا متاسفانه در ۱۹۰۶ درگذشت.
بعد از مرگش، آلویز او را کالبدشکافی کرد
و پلاکهای خونی و پیچخوردگیهای عجیبی را در مغز آگوستی یافت--
که مشابهاش را قبلا هرگز ندیده بود.
حالا چیزی که بیش از همه قابل توجه است،
این است که اگر آگوستی امروز زنده بود،
ما کمک بیشتری از آنچه آلویز ۱۱۴ سال پیش به او کرد را نمیتوانستیم ارائه دهیم.
آلویز همان دکتر آلویز آلزایمر است.
و آگوستی دتر
نخستین بیمار تشخیص داده شده به آنچه امروز آلزایمرخوانده میشود، بود.
از ۱۹۰۱، پزشکی پیشرفت زیادی داشته.
آنتیبیوتیکها و واکسنها را برای مخافظت از عفونتها کشف کردهایم،
همینطور بسیاری از تداویها برای سرطان و داروهای کنترل کننده برای HIV.
و داروی کنترل کلسترل برای مرض قلبی و غیره.
اما لزوما هیچ پیشرفتی در تداوی بیماری آلزایمر نداشتهایم.
من بخشی از تیم دانشمندانی هستم
که بدنبال پیدا کردن درمان آلزایمر بمدت بیش از یک دهه بودهاند.
پس دائم به آن فکر میکنم.
آلزایمر اکنون بر بیش از ۴۰ میلیون انسان در سراسر جهان اثر میگذارد.
اما تا ۲۰۵۰ بر روی بیش از ۱۵۰ میلیون تن اثر خواهد گذاشت--
که راستش شامل خیلی از شما هم میشود.
اگر امیدوارید ۸۵ سال یا بیشتر عمر کنید،
شانس ابتلایتان به آلزایمر تقریبا ۱ به ۲ است.
بعبارت دیگر، احتمال این هست که سالهای طلایی عمرتان را صرف
رنج بردن از آلزایمر
یا کمک به نگهداری از دوست یا عزیز مبتلا به آلزایمر نمایید.
همین حالا تنها در ایالات متحده،
هزینههای مراقبت از آلزایمر سالانه حدود ۲۰۰ میلیارد دلار است.
یک دلار از هر پنج دلار در بودجه مراقبت پزشکی صرف آلزایمر میشود.
امروز گرانترین مرض دنیاست،
و هزینهها رشد رو به جلوی ۵ برابری تا سال ۲۰۲۵ خواهد داشت،
با پیر شدن نسل انفجار جمعیت.
شاید باعث تعجبتان شود اما ساده بگویم
که آلزایمر یکی از بزرگترین چالشهای اجتماعی و پزشکی نسل ما است.
اما در مخاطب قرار دادن آن نسبتا کم کار بودهایم.
امروزه، از ۱۰ دلیل شایع مرگ در جهان،
آلزایمر تنها مورد غیرقابل پیشگیری، غیرقابل درمان یا حتی کند کردن است.
درک ما درباره علم آلزایمر نسبت به سایر امراض کمتر است
زیرا در تحقیق روی آن زمان و پول کمتری را صرف کردهایم.
دولت آمریکا سالانه ۱۰ برابر بیشتر صرف
تحقیق روی سرطان میکند تا آلزایمر
علی رغم این که آلزایمر برای ما بیشتر هزینه بر میدارد
و سالانه منجر به رقم مشابه مرگ و میر در سرطان است.
فقدان منابع نشات از دلیل بنیادیتری میگیرد:
فقدان آگاهی.
چون نکتهای هست که تعداد کمی آن را میدانند اما لازم است همه بدانند:
آلزایمر یک بیماری است و قادر به درمان آن هستیم.
در بیشتر ۱۱۴ سال گذشته،
همه از جمله دانشمندان، به اشتباه آلزایمر رابا پیری اشتباه گرفتهاند .
فکر کردیم که فرتوت شدن
بخش غیرقابل اجتناب و عادی پیر شدن است.
اما تنها باید به تصویر مغز پیر شده سالمی
نگاه کنیم و آن را با مغز بیمار آلزایمری مقایسه کنیم تا
تا آسیب فیزیکی واقعی ایجاد شده توسط این مرض را ببینیم.
همینطور موجب از دست دادن شدید حافظه و قابلیتهای ذهنی میگردد،
آسیب مغزی که بواسطه آلزایمر است
بطور قالا توجهی امید به زندگی را کاهش داده و همیشه مهلک است.
دکتر آلزایمر را بخاطر بیاورید که پلاکهای خونی و پیچخوردگیهای عجیبی
را یک قرن پیش در مغز آگوستی یافت.
برای تقریبا یک قرن، خیلی درباره اینها نمیدانستیم.
امروزه میدانیم که از مولکولهای پروتئین ساخته میشوند.
میتوانید یک مولکول پروتئین را بعنوان
یک تکه کاغذ تجسم کنید که بطور معمول به یک تکه اوریگامی پیچیده تبدیل میشود.
نقطههای چسبناکی روی کاغذ وجود دارند،
و وقتی به درستی تا میخورند، این تکههای چسبناک رو به داخل ختم میشوند.
اما گاهی همه چیز بهم میریزد، و تعدادی از این تکههای چسبنده آن بیرون هستند.
و این باعث میشود که مولکولهای پروتئین به یکدیگر بچسبند،
تودههایی را تشکیل دهند که به مرور پلاکهای خونی و پیچ خوردگی میشوند.
همان چیزی که در مغزهای بیماران آلزایمری میبینیم.
۱۰ سال گذشته را در دانشگاه کامبریج صرف تلاش جهت فهمیدن
نحوه کژکاری آن نمودهاند.
گامهای زیادی هست، و تشخیص این که کدام گام تلاش در انسداد دارد، پیچیده است--
مثل خنثی کردن بمب.
قطع کردن یک سیم شاید بیاثر باشد.
بریدن بقیه شاید منجر به انفجار بمب شود.
باید گام صحیح به انسداد را بیابیم،
و بعد دارویی را خلق کنیم که آن را انجام دهد.
تا همین اواخر، در بیشتر مواقع
سیمها را بریدهایم و امید به بهترینها را داشتهایم.
اما اکنون گروه متنوعی از آدمها را گرد هم داریم--
پزشکان، زیستشناسها، متخصصان ژنتیک، شیمیدانها، فیزیکدانها، مهندسین و ریاضیدانها.
و باهم، موفق به شناسایی گامی حیاتی در این فرایند شدهایم
و اکنون کلاس جدیدی از داروهایی را تست میکنیم که بطور خاص این گام را مسدود کرده
و مرض را متوقف میکنند.
اکنون به من اجازه دهید برخی از نتایج اخیرمان را نشان دهم.
کسی بیرون از آزمایشگاهمان هنوز اینها را ندیده.
بگذارید به برخی ویدئوها از آنچه موقع تست این داروهای جدید در کِرمها اتفاق میفتد نگاه کنیم.
خب این کرمها سالمند،
و میتوانید ببینید که بطورعادی به اطراف حرکت میکنند.
این کرمها از سوی دیگر
مولکولهای پروتئینی دارند که در داخل آنها بهم چسبیدهاند--
مثل آدمهای مبتلا به آلزایمر.
و میتوانید ببینید که به وضوح بیمار هستند.
اما اگر از داروهای جدیدمان به این کرمها در مرحله آغازین دهیم،
بعد شاهد سالم بودنشان و داشتن طول عمر عادی در آنها هستیم.
این فقط یک نتیجه اولیه مثبت است، اما تحقیقی مثل این
به ما نشان میدهد که آلزایمر بیماری فهمیدنی و قابل درمان است.
بعد از ۱۱۴ سال انتظار،
سرانجام امید واقعی برای دسترسی به موفقیت
طی ۱۰ یا ۲۰ سال بعد وجود دارد.
اما در جهت رشد این امیدواری که سرانجام آلزایمر را شکست دهیم، نیاز به کمک داریم.
این درباره دانشمندانی از قبیل من نیست.
درباره شماست.
لازم داریم که شما این آگاهی که الزایمر بیمار ی است را افزایش دهید،
و این که اگر بکوشیم، میتوانیم آن را شکست دهیم.
در مورد دیگر بیماریها،
بیماران و خانوادهایشان مسئولیت تحقیقات بیشتر را داشتهاند
و فشار را بر دولتها، صنعت داروسازی،
دانشمندان و تنطیم کنندهها میآورند.
این در اواخر دهه ۱۹۸۰ در تداوی پیشرفته در HIV ضروری بود.
امروزه، ما این محرک را در شکست سرطان داریم.
اما بیماران آلزایمر اغلب قادر به دفاع از خود نیستند.
و خانوادههایشان، قربانیان پنهان، که از عزیزانشان شبانه روزی مراقبت میکنند،
اغلب برای بلند کردن صدای اعتراض و حمایت از تغییر خسته و درماندهاند.
پس کاملا به شما بستگی دارد.
آلزایمر در بیشتر موارد بیماری ژنتیکی نیست
هر کسی که مغز دارد در معرض خطر است.
امروزه ۴۰ میلیون بیمار مثل آگوستی هست،
کا قادر به ایجاد تغییری که برایشان لازم است نیستند .
کمک کنید صدایشان باشیم.
و کمک کنید طالب درمانی برایشان باشیم.
متشکرم.
(تشویق)