ตอนที่ฉันอายุ 5 ปี
ฉันถูกพาไปยังห้องเล็ก ๆ และให้แก้โจทย์ชุดปริศนา
ทั้งคุณครูและพ่อแม่ของฉัน บอกว่าแค่ทำสนุก ๆ
และผลทดสอบนี้ไม่มีความหมายอะไร
แต่พ่อแม่ของฉันมีความสงสัย และคาดหวังไว้อยู่ลึก ๆ ว่าฉันจะทำได้ดี
พวกเขารู้ว่า ถ้าฉันทำได้ดี จะทำให้ฉันได้รับโอกาสอะไรบ้าง
ฉันเข้าใจบ้างเล็กน้อยว่า การทดสอบนี้มีขึ้นเพื่ออะไร
แต่ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม ประโยค รูปทรง และตัวเลขเหล่านั้น
จะกำหนดแนวทางการใช้ชีวิตของฉัน
8 ปีให้หลัง มีเด็กกลุ่มหนึ่ง ที่นั่งรวมกันอยู่รอบ ๆ โต๊ะ
ถูกเรียกออกจากห้อง ในขณะที่ เด็กคนอื่นอยู่ในห้องเรียนตามปกติ
เรารู้แค่ว่าถูกเรียกประชุมเฉย ๆ
ตั้งแต่ที่ฉันทำผลทดสอบนั้นได้ดี เราก็ถูกเรียกประชุมสองสามครั้งต่อสัปดาห์
หลายโรงเรียน มีโครงการประเภทนี้
แต่โรงเรียนของฉันเรียกว่า Gifted and Talented Education
คำเรียกซึ่งหมายความว่า เราทำผลทดสอบได้ดี และมีความสามารถเกินระดับอายุ
แล้วมันหมายความว่าอย่างไร?
มันฟังดูเหมือนคุณได้รับของขวัญ
ของขวัญนั้นคือ สมองที่พิเศษของคุณ
ในวันนั้น ฉันค่อนข้างเกรงกลัว
กิจกรรมที่เรากำลังจะทำ คือการเขียนบทพูด TED-Ed Talks ของเราเอง
และฉันก็ได้ตัดสินใจที่จะทำ
เกี่ยวกับปัญหาของกลุ่มที่อัดแน่นไปด้วยการเรียน นั่นก็คือ "นักเรียนมีพรสวรรค์"
ฉันเตรียมรับผลที่จะเกิดจากการเขียน
พอฉันลุกขึ้นอ่านสิ่งที่ฉันเขียน ให้ทุกคนในกลุ่มฟัง
ฉันเห็นว่าแววตาของหลายคนเป็นประกาย และมีความเคลื่อนไหวบางอย่าง
พวกเราแบ่งปันเรื่องราว ว่าการเป็น เด็กในโครงการพิเศษ
ได้เปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของพวกเรา
พวกเราเล่าถึงการถูกจัดกลุ่ม ให้เป็น "เด็กเก่ง"
ถูกบังคับให้มีสังคมเฉพาะ และถูกเฝ้าจับผิด
ถูกบังคับให้ใช้ชีวิต ตามที่ตีตราว่า "เด็กพิเศษ"
ถึงแม้เราจะไม่เคยรู้สึก ว่าเราแตกต่างจากคนอื่นเลย
เราพูดคุยกันถึงความคาดหวังที่มีต่อพวกเรา ตั้งแต่อายุยังน้อย ความกังวลที่ตามมา
และความสมบูรณ์แบบ ซึ่งอาจติดตัวเราไปตลอดชีวิต
รู้ไหมทำไมความผิดพลาดของเรา ถึงใหญ่หลวงนัก
เพราะว่าเราถูกมองว่าเป็นเด็กพิเศษ ตั้งแต่กำเนิด
และควรจะเป็นที่หนึ่งในโครงการพิเศษ
อ้างอิงจาก สมาคมนักเรียนที่มีพรสวรรค์แห่งชาติ
บอกว่านักเรียน 3 ถึง 5 ล้านคน ได้รับการศึกษาในโครงการพิเศษ
ฉันเข้าสู่ระบบนี้ ตั้งแต่อนุบาล
ตั้งแต่เมื่อตอนที่เข้าทดสอบ IQ
แต่ทำไมต้องเป็นฉัน?
กลายเป็นว่าเรื่องนี้ เกี่ยวกับตัวฉันเองน้อยมาก
แต่มันเกี่ยวกับสภาวะของชีวิตฉันมากกว่า
ฉันมีพ่อแม่ที่ดูแลเรื่องอาหารการกิน ให้การดูแลสุขภาพที่เหมาะสม
เลือกที่อยู่ที่มีสิ่งแวดล้อมที่ดี และอ่านหนังสือให้ฉันฟังบ่อย ๆ
ดังนั้นเมื่อฉันเข้าเรียนอนุบาล ฉันจึงนำหน้าคนส่วนใหญ่ไปแล้ว
แล้วเด็ก ๆ ที่ไม่ได้มีพ่อแม่อย่างฉันล่ะ?
แล้วเด็ก ๆ ที่เติบโตมาในสภาพแวดล้อม ที่ต่างจากฉันโดยสิ้นเชิงล่ะ?
กลายเป็นว่า เชื้อชาติและระดับรายได้ ส่งผลอย่างรุนแรง
ต่อการที่เด็กคนหนึ่ง ได้เข้าเรียนในโครงการพิเศษ
ในกลุ่มผู้มีรายได้น้อย มีเพียง 10% ของ นักเรียนแอฟริกัน-อเมริกัน
และ 14% ของนักเรียนชาติพันธุ์ละติน ที่อ่านหนังสือออกภายในชั้น ป.3
ต่อให้เราปรับเปลี่ยนกลุ่มรายได้
ก็มีเพียง 14% ของนักเรียนแอฟริกัน-อเมริกัน และ 58% ของนักเรียนผิวขาว
ที่อ่านได้อย่างคล่องแคล่วภายในชั้น ป.3
ในช่วงเวลานี้เองที่เด็ก ๆ ควรจัดให้เรียนในโครงการพิเศษ
เป็นเวลาที่ความสามารถตั้งแต่เกิดของเด็ก กำหนดโอกาสที่พวกเขาจะได้รับ
ไปตลอดชั่วชีวิต
แต่จะเป็นอย่างไร ถ้าความสามารถ ที่คิดว่ามีมาตั้งแต่เกิด
เป็นผลที่มาจากสภาวะของชีวิตล่ะ?
เป็นเพราะความแตกต่างนี้ ที่ทำให้ คนที่ล้าหลังเพื่อน ก็ยังคงอยู่ที่เดิม
กลายเป็นว่า ตัวฉันในตอนอนุบาล
อาจไม่ได้พิเศษกว่าเพื่อนคนอื่น ๆ
ฉันเพียงถูกเลี้ยงดูมาใน สภาพแวดล้อมที่ดี มีผิวขาว
และมีที่บ้านช่วยสอนอ่านหนังสือ
แต่จะเป็นอย่างไร ถ้าฉันมีผลการเรียนที่ดีในระบบ
เพราะพ่อแม่คาดหวังในตัวฉันสูง
และผลักดันให้ฉันทำในสิ่งเหล่านั้น?
โครงการพิเศษถูกตั้งขึ้นมาด้วยความคิดที่ว่า สติปัญญาเป็นสิ่งตายตัว
ประมาณ 6% ของนักเรียน โรงเรียนรัฐ ถูกจัดเข้าระบบนี้
แต่สติปัญญาของคนนั้น เสื่อมลงและเพิ่มพูนขึ้นได้
ขึ้นกับความท้าทายที่เราแสวงหาได้เอง
สติปัญญาสามารถปรากฏได้หลากหลายรูปแบบ
สติปัญญาไม่จำเป็นต้องป่าวประกาศให้ใครรู้
บ่อยครั้งที่การให้ความสำคัญกับสติปัญญาของเรา มักมองข้ามลักษณะสำคัญอื่น ๆ ไป
เช่น ความช่างสงสัย ความคิดสร้างสรรค์ และการฝ่าฟันอุปสรรค
และในท้ายที่สุดแล้ว การถูกตีตราว่า "มีพรสวรรค์"
อาจกลายเป็นการสูญเสียความเชื่อมั่น ต่อศักยภาพในการเรียนรู้ของเรา
และในท้ายสุด นั่นแหละคือตัวกำหนดชีวิตเรา
แล้วทำอย่างไรเราจะพัฒนาระบบการศึกษา ให้เป็นการศึกษาที่ส่งเสริมนักเรียนทุกคน
โดยที่ไม่แบ่งแยกพวกเขา ด้วยนิยามสติปัญญาที่คับแคบของเรา?
เราต้องเริ่มจากการเชื่อมั่นในนักเรียน ด้วยการใช้โครงการขนาดใหญ่
ในห้องเรียนโดยอิงตามความสนใจของพวกเขา
และให้ความสำคัญกับความสนใจ ที่อยู่นอกหลักสูตรขั้นสูง
เราควรหยุดการนำเด็กเข้าเรียน ในโครงการพิเศษในช่วงชั้นประถมต้น
เมื่อความสามารถมีผลกระทบมาก จากความแตกต่างของรายได้และสิ่งแวดล้อม
เราควรนำเงินไปช่วยกิจกรรมหลังเลิกเรียน
ที่จะพาไปสำรวจการประยุกต์ใช้ในชีวิตจริง และหัวข้อพิเศษอื่น ๆ
ที่สำคัญที่สุด เราควรให้เวลาและพื้นที่ กับเด็ก ๆ ในการสำรวจออกหาความรู้
และสำหรับผู้ปกครองและคุณครู
จะเป็นอย่างไร ถ้าเรามีบทบาทในการกระตุ้นความอยากรู้ ความเห็นอกเห็นใจ และความคิดสร้างสรรค์
แทนที่จะมาระบุว่าเด็กคนไหนมีพรสวรรค์?
จะเป็นอย่างไร ถ้าเราแสดงให้เด็กเห็น ว่าเขาจะเติบโตได้อย่างไร แทนการกำหนดให้พวกเขาเป็นอะไร?
แทนที่จะนิยามว่าเด็กมีพรสวรรค์คืออะไร ทำไมไม่สร้างห้องเรียนสำหรับเด็กทุกคนล่ะ?
มีเด็ก ๆ ที่กำลังสับสนในตัวตนของพวกเขา
เด็กที่ท้าทายมาตรฐานของเรา เด็กที่มีความคิดสร้างสรรค์ เด็กที่มีความฝัน
แสดงให้พวกเขาเห็น ว่าพรสวรรค์ของเขา สามารถเปลี่ยนแปลงโลกของเราได้เช่นกัน
ขอบคุณค่ะ