(Klikkende geluiden)
Ik werd geboren met dubbelzijdig retinoblastoom,
oogkanker.
Mijn rechteroog werd verwijderd
toen ik zeven maanden oud was.
Op 13 maand verwijderden ze m'n linkeroog.
Het allereerste dat ik deed na de operatie
was mijn wieg uitklimmen
en door de spoedafdeling beginnen ronddwalen,
waarschijnlijk op zoek naar de dader.
(Gelach)
Blijkbaar was het geen probleem
om hier rond te lopen met m'n blinde ogen.
Het probleem was dat ze me vingen.
Het zijn de indrukken die men heeft over blind zijn
die de blinden veel meer kwaad doen
dan het blind zijn zelf.
Denk even na over je eigen indrukken over blindheid.
Denk aan je reactie toen ik hier op het podium verscheen.
of het vooruitzicht om zelf blind te worden,
of dat het gebeurt bij een geliefde.
Het is een ware verschrikking voor de meesten onder ons
omdat blindheid
gelijk wordt gesteld met onwetendheid en onbegrip,
met een onfortuinlijke blootstelling
aan de verwoesting van het duistere onbekende.
Hoe poëtisch!
Gelukkig waren mijn ouders niet poëtisch.
Zij waren pragmatisch.
Ze begrepen dat angst en onbegrip in ons hoofd zitten.
En dat kunnen we veranderen.
Zij vonden dat ik groot moest worden
en dezelfde kansen en verantwoordelijkheid als anderen moest krijgen.
Dus, ik zou het huis uitgaan --
wat ik deed op m'n 18de --
belastingen betalen --
bedankt daarvoor -- (Gelach) --
en zij kenden het verschil tussen liefde en angst.
Angst verlamt ons wanneer we voor een uitdaging staan.
Ze wisten dat blindheid een heuse uitdaging zou zijn.
Ik werd niet met angst grootgebracht.
Mijn vrijheid kwam eerst,
want dat hoort nu eenmaal bij de liefde.
Maar hoe red ik me nu in het dagelijkse leven?
De wereld is heel wat groter dan die afdeling in het ziekenhuis.
Gelukkig heb ik mijn vertrouwde lange stok,
hij is langer dan die van de meeste blinden.
Ik noem hem m'n vrijheidsstaf.
Hij zorgt dat ik, bijvoorbeeld,
niet onelegant 't podium afduik.
Ik zie de klifrand wel.
Vooraf zeiden ze dat elk mogelijk voorval
al wel eens een van de sprekers was overkomen.
Ik wil echter geen nieuw precedent vormen.
Maar goed, verder,
ik klikte toen ik binnenkwam --
(Klikkend geluid) --
met mijn tong.
Dat zijn geluidsgolven
die ik uitstuur en die overal om me heen gereflecteerd worden,
als de sonar van 'n vleermuis.
Ze brengen mij patronen, informatie.
net zoals licht dat doet bij jullie.
En dankzij m'n ouders, is m'n brein
geactiveerd om beelden te vormen in mijn visuele cortex,
wat we nu het beeldsysteem noemen,
op basis van deze informatie, net zoals jullie brein dat doet.
Ik noem dit systeem flash sonar.
Ik heb ermee leren zien ondanks m'n blindheid
om me zo een weg te banen
door het duistere onbekende van mijn uitdagingen,
wat me volgende bijnaam opleverde:
'de ongelofelijke Batman'.
Batman vind ik oké.
Vleermuizen zijn cool. Batman is cool.
Maar ik werd niet zo opgevoed dat ik mezelf ongelofelijk vind.
Ik zie mezelf altijd als alle anderen
die zich een weg banen door het onbekende van hun eigen uitdagingen.
Is dat zo ongelooflijk?
Ik gebruik mijn ogen niet, gewoon m'n brein.
Toch is er iemand, ergens,
die dat toch ongelofelijk vindt, of ik was hier niet,
maar laat ons hier even verder op ingaan.
Iedereen hier
die voor een uitdaging staat of heeft gestaan,
steek je hand op.
Woesh. Oké.
Veel handen in de lucht. Een secondje, even tellen.
(Klikkend geluid)
Het zal even duren. (Klikkend geluid)
Oké, heel wat handen in de lucht.
Nog niet naar beneden doen.
Al diegenen die de uitdagingen aangaan met hun brein,
doe je handen maar neer.
Oké, als je je handen nog in de lucht hebt
dan heb je serieuze uitdagingen. (Gelach)
We hebben allemaal onze eigen uitdagingen,
en we moeten allen het duistere onbekende in
en het is dat wat we het meest vrezen aan onze uitdagingen.
Maar we hebben allemaal hersenen
die geactiveerd worden om ons toe te staan
om ons een weg te banen door deze uitdagingen.
Bewijs: Ik kwam hier
en -- (Klikkend geluid) -- ze wouden me niet zeggen
waar de lessenaar stond.
Die TED-mensen zijn niet te vertrouwen.
"Zoek het zelf," zeiden ze.
Dus -- (Gelach)
En het geluidssysteem helpt niet bepaald.
Dus nu stel ik jullie voor een uitdaging.
Kunnen jullie allemaal even jullie ogen sluiten?
En dan leer ik jullie een beetje flash sonar.
Ik zal een geluid maken.
Ik hou dit plaatje voor me, zonder te bewegen.
Luister gewoon even naar het geluid.
Shhhhhhhhhh.
Oké, niet bepaald interessant.
Luister nu naar wat er gebeurt met dat geluid
wanneer ik het plaatje beweeg.
Shhhhhhhhh. (De toonhoogte verandert)
Je kent de macht van de Duistere Kant niet.
(Gelach)
Ik kon het niet laten.
Oké, hou je ogen nog steeds dicht.
Heb je het verschil gehoord?
Oké, om zeker te zijn,
dit is jullie uitdaging:
roep "nu" als het plaatje beweegt.
Oké? We doen het rustig aan.
Shhhhhhh.
Publiek: Nu. Daniel Kish: Perfect!
Open jullie ogen.
Oké, dus slechts enkele cm
en je merkt het verschil al.
Nu heb je sonar ervaren.
Jullie zouden geweldige blinden zijn. (Gelach)
Laten we even zien wat er kan gebeuren
als men dit activatieproces
wat tijd en aandacht schenkt.
(Video) Juan Ruíz: jullie zien met jullie ogen
en wij zien met onze oren.
Brian Bushway: het gaat niet over meer of minder genieten,
maar over anders genieten.
Shawn Marsolais: Het stijgt. DK: Ja.
SM: En dan daalt het weer stilletjes aan.
DK: Ja! SM: Dat is gewoon ongelofelijk.
Het is alsof ik de auto zie.
J. Louchart: Ik ben heel graag blind.
Als ik de keuze had, dan zou ik niet terug ziend worden.
JR: Hoe groter je doel, hoe groter de obstakels
en dat doel bereiken
dat is overwinnen.
[En dan-- het was prachtig om het hier te zien.]
(Applaus)
DK: En, lijken deze mensen nu bang?
Niet echt.
Wij hebben activatietraining gegeven
aan tienduizenden blinden en zienden
in zo'n 40 landen.
Wanneer blinden leren te zien,
dan lijken zienden geïnspireerd
om te leren om beter, duidelijker, zonder angst, te zien,
omdat dit aantoont dat we allen een immense capaciteit hebben
om elke uitdaging aan te gaan, ongeacht de duisternis
om tot ontdekkingen te komen die onvoorstelbaar lijken
wanneer we geactiveerd worden.
Ik wens jullie allemaal een activerende reis toe.
Bedankt.
(Applaus)
Chris Anderson: Daniel, mijn vriend,
zoals je ziet, een staande ovatie bij TED.
Bedankt voor een bijzondere talk.
Nog een vraag over jouw wereld, de wereld die je voor jezelf construeert.
Wij denken dat wij meer in onze wereld hebben dan jij in die van jou.
maar hoe ziet jouw wereld eruit?
Wat heb jij dat wij niet hebben?
DK: Een zicht van 360°,
mijn sonar werkt ongeveer even goed achter mij als voor mij.
Het werkt rond hoeken.
Het werkt door oppervlakten heen.
Het is een soort vaag driedimensionaal geometrisch geheel.
Toen één van mijn studenten, die nu instructeur is,
blind werd, merkte hij na een paar maanden
dat hij in zijn huis met drie verdiepingen
alles kon horen wat er in het huis gebeurde:
gesprekken, mensen in de keuken, in de badkamer,
enkele verdiepingen verder, enkele muren verder.
Hij vergeleek het met X-ray zicht.
CA: Hoe stel jij je deze ruimte voor?
Hoe zie je dit theater?
DK: Voornamelijk veel luidsprekers.
Interessant genoeg, wanneer mensen geluid maken,
wanneer ze lachen, schuifelen, iets drinken of hun neus snuiten
of zoiets, dan hoor ik alles.
Ik hoor elke beweging die elke persoon hier maakt.
Niets ontsnapt aan mijn aandacht
en met mijn sonar
zie ik de omvang van de ruimte, de gebogen opstelling van het publiek,
de hoogte van de kamer.
Zoals ik zei, het is 'n soort van driedimensionale geometrische vorm
om me heen.
CA: Wel Daniel,
je hebt ons geholpen de wereld anders te zien.
Bedankt daarvoor. DK: Bedankt.
(Applaus)