Αυτή τη στιγμή
υπάρχει μια επίδοξη δασκάλα
που εργάζεται πάνω σε μια 60σέλιδη μελέτη
βασισμένη σε μια παλιά εκπαιδευτική θεωρία
που ανέπτυξε κάποιος εκλιπών καθηγητής εκπαίδευσης
και αναρωτιέται τι έχει να κάνει
αυτή η εργασία με την οποία ασχολείται
με αυτό που θέλει να κάνει στη ζωή της,
το οποίο είναι να γίνει εκπαιδευτικός,
να αλλάξει ζωές και να πυροδοτήσει μαγεία.
Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένας επίδοξος δάσκαλος
που κάνει μεταπτυχιακό στην εκπαίδευση
και που παρακολουθεί έναν καθηγητή
να φλυαρεί για τη συμμετοχή
με τον πιο αμέτοχο τρόπο.
Αυτή τη στιγμή
υπάρχει μια πρωτοετής δασκάλα στο σπίτι της
που μελετάει σχέδια εκμάθησης
προσπαθώντας να βγάλει νόημα από τα πρότυπα,
από το πώς να βαθμολογήσει κατάλληλα τους μαθητές,
ενώ ταυτόχρονα λέει στον εαυτό της,
ξανά και ξανά,
«Μη χαμογελάς μέχρι τον Νοέμβριο»,
επειδή αυτό της έμαθαν
στην εκπαιδευτική της κατάρτιση.
Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένας μαθητής
ο οποίος βρήκε έναν τρόπο
να πείσει τη μαμά του ή τον μπαμπά του
πως είναι πάρα πολύ άρρωστος
και δεν μπορεί να πάει αύριο στο σχολείο.
Από την άλλη πλευρά, αυτή τη στιγμή,
υπάρχουν καταπληκτικοί εκπαιδευτικοί
που μοιράζουν πληροφορίες,
πληροφορίες που μοιράζονται με έναν τόσο όμορφο τρόπο
ώστε οι μαθητές τους παρακολουθούν με αγωνία
και περιμένουν απλώς μια σταγόνα ιδρώτα
να πέσει από το πρόσωπο αυτού του ατόμου
ώστε να μπορέσουν να ρουφήξουν όλη αυτή τη γνώση.
Αυτή τη στιγμή υπάρχει και ένα άτομο
που έχει την προσοχή ενός ολόκληρου κοινού,
ένα άτομο που υφαίνει μια δυνατή αφήγηση
για έναν κόσμο
τον οποίο οι άνθρωποι που τον ακούν
δεν είχαν δει ποτέ ή φανταστεί,
αλλά αν κλείσουν σφιχτά τα μάτια τους,
μπορούν να οραματιστούν αυτόν τον κόσμο,
επειδή η αφήγηση είναι τόσο ακαταμάχητη.
Αυτή τη στιγμή, υπάρχει ένα άτομο που μπορεί να πει σε ένα κοινό
να σηκώσει τα χέρια του
και θα παραμείνει έτσι μέχρι να τους πει,
«Κατεβάστε τα».
Αυτή τη στιγμή.
Οι άνθρωποι θα πουν μετά,
«Λοιπόν, Κρις, περιέγραψες τον τύπο
που περνάει από κάποια απαίσια εκπαίδευση,
αλλά περιγράφεις και τους δυνατούς εκπαιδευτικούς.
Αν σκέφτεσαι τον κόσμο της εκπαίδευσης,
ή συγκεκριμένα, της αστικής εκπαίδευσης,
αυτά τα άτομα, πιθανώς, θα ακυρώσουν το ένα το άλλο
και τότε θα είμαστε εντάξει».
Η πραγματικότητα είναι, πως τα άτομα που περιέγραψα
ως τους κύριους δασκάλους,
τους κύριους αφηγηματικούς δημιουργούς,
τους κύριους των διηγήσεων,
απομακρύνονται από τις τάξεις.
Τα άτομα που γνωρίζουν τις δεξιότητες της διδασκαλίας
και κάνουν το κοινό να συμμετέχει,
δεν γνωρίζουν καν τι σημαίνει το πιστοποιητικό διδασκαλίας.
Μπορεί να μην έχουν καν τα διπλώματα
για να μπορούν να έχουν οτιδήποτε
που ονομάζεται εκπαίδευση.
Αυτό για μένα είναι λυπηρό.
Είναι λυπηρό επειδή οι άνθρωποι που περιέγραψα,
δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον για τη διαδικασία μάθησης,
θέλουν να γίνουν αποτελεσματικοί δάσκαλοι,
όμως δεν έχουν κανένα πρότυπο.
Θα παραφράσω τον Μαρκ Τουέιν.
Ο Μαρκ Τουέιν λέει πως η κατάλληλη προετοιμασία,
ή διδασκαλία,
είναι τόσο δυνατή που μπορεί να μετατρέψει τα κακά ήθη σε καλά,
μπορεί να μετατρέψει τις φριχτές πρακτικές σε δυναμικές,
μπορεί να αλλάξει τους ανθρώπους
και να τους μεταμορφώσει σε αγγέλους.
Οι άνθρωποι που περιέγραψα νωρίτερα
έλαβαν κατάλληλη προετοιμασία στη διδασκαλία,
όχι σε κάποιο κολέγιο ή σε κάποιο πανεπιστήμιο,
αλλά επειδή απλώς βρέθηκαν στον ίδιο χώρο με αυτούς που εμπνέουν τη συμμετοχή.
Μαντέψτε που είναι αυτά τα μέρη.
Κουρεία,
συναυλίες ραπ μουσικής, και το πιο σημαντικό,
στη Μαύρη Εκκλησία.
Έχω πλαισιώσει την ιδέα της Πεντηκοστιανής παιδαγωγικής.
Ποιος από εδώ έχει πάει σε Μαύρη Εκκλησία;
Βλέπω μερικά χέρια.
Πηγαίνετε σε μια Μαύρη Εκκλησία
και ο ιερέας τους ξεκινάει
και συνειδητοποιεί πως πρέπει να παροτρύνει το κοινό να συμμετέχει,
οπότε συχνά ξεκινάει με ένα είδος λογοπαίγνιου,
στην αρχή πολλές φορές,
και μετά κάνει μια παύση και λέει,
«Ω Θεέ μου, δεν προσέχουν αρκετά».
Οπότε λέει, «Μπορώ να έχω ένα αμήν;»
Κοινό: Αμήν.
Κρις Έμτνιν: Μπορώ να έχω ένα αμήν; Κοινό: Αμήν.
ΚΕ: Ξαφνικά, όλοι έχουν αφυπνιστεί.
Ο ιερέας χτυπάει τον άμβωνα για προσοχή.
Κατεβάζει τη φωνή του σε πάρα πολύ χαμηλή ένταση
όταν θέλει οι άνθρωποι να συντονιστούν μαζί του,
και αυτά τα πράγματα είναι οι ικανότητες που χρειαζόμαστε
για τους πιο συμμετέχοντες δασκάλους.
Γιατί η κατάρτιση των εκπαιδευτικών
σας δίνει θεωρία και μόνο θεωρία
και σας μιλάει για πρότυπα και για όλα αυτά
που δεν έχουν καμία σχέση
με τις βασικές ικανότητες, με τη μαγεία που χρειάζεστε
για να κάνετε το κοινό και έναν μαθητή να συμμετέχει;
Ισχυρίζομαι πως αν αναπλαισιώσουμε την εκπαιδευτική κατάρτιση
θα μπορούσαμε να εστιάσουμε στο περιεχόμενο
και στις θεωρίες, και θα ήταν μια χαρά
όμως τα περιεχόμενα και οι θεωρίες
με απουσία της μαγείας της διδασκαλίας και της μάθησης
δεν σημαίνουν τίποτα.
Οι άνθρωποι συχνά λένε, «Η μαγεία είναι απλώς μαγεία».
Υπάρχουν δάσκαλοί,
που παρ' όλες τις προκλήσεις τους, έχουν ικανότητες,
πηγαίνουν στα σχολεία και κάνουν το κοινό να συμμετέχει,
και ο διευθυντής περνάει και λέει,
«Είναι τόσο καλός, μακάρι όλοι οι δάσκαλοί μου να ήταν τόσο καλοί».
Όταν προσπαθούν να το περιγράψουν,
λένε απλώς, «Έχει αυτή τη μαγεία».
Όμως είμαι εδώ για να σας πω
πως η μαγεία μπορεί να διδαχτεί.
Η μαγεία μπορεί να διδαχτεί.
Πώς τη διδάσκετε;
Τη διδάσκετε επιτρέποντάς τους
να πάνε σε αυτά τα μέρη
όπου υπάρχει η μαγεία.
Αν θέλετε να είστε ένας επίδοξος δάσκαλος στην αστική εκπαίδευση,
πρέπει να αφήσετε τα όρια του πανεπιστημίου
και να πάτε στις γειτονιές.
Πρέπει να πάτε και να περάσετε χρόνο στο κουρείο,
να πάτε στη Μαύρη Εκκλησία,
και να παρατηρήσετε αυτά τα άτομα
που έχουν τη δύναμη να τραβούν την προσοχή
και να κρατήσετε σημειώσεις για το τι κάνουν.
Στα μαθήματα κατάρτισης εκπαιδευτικών στο πανεπιστήμιό μου,
έχω ξεκινήσει ένα πρόγραμμα όπου κάθε φοιτητής
που έρχεται, κάθεται και παρακολουθεί συναυλίες ραπ μουσικής.
Παρακολουθούν πώς κινούνται οι ράπερς
και μιλούν με τα χέρια τους.
Μελετούν τον τρόπο που κινείται περήφανα πάνω στη σκηνή.
Ακούν τις μεταφορές και τις αναλογίες του,
και αρχίζουν να μαθαίνουν μικρά πράγματα
στα οποία αν εξασκηθούν αρκετά
θα γίνουν το κλειδί για τη μαγεία.
Μαθαίνουν πως όταν κοιτάς έναν μαθητή
και σηκώσεις το φρύδι σου περίπου μισό εκατοστό,
δεν χρειάζεται να πεις κουβέντα,
επειδή ξέρουν πως αυτό σημαίνει ότι θέλεις περισσότερα.
Αν μπορούσαμε να μεταμορφώσουμε την εκπαιδευτική κατάρτιση
για να εστιάσει στο να μαθαίνει τους δασκάλους
πώς να δημιουργούν αυτή τη μαγεία, τότε παφ!
μπορούμε να αναστήσουμε πεθαμένες τάξεις,
μπορούμε να εκκινήσουμε ξανά τη φαντασία,
και μπορούμε να αλλάξουμε την εκπαίδευση.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)