Ik wil het met jullie hebben over mijn kinderen.
Nu weet ik dat iedereen denkt dat zijn kind het geweldigste
en mooiste kind is dat er ooit is geweest.
Maar die van mij zijn dat echt.
(Gelach)
Ik heb 696 kinderen
en het zijn de meest intelligente, inventieve, innovatieve,
briljante en machtige kinderen die je ooit zult tegenkomen.
Iedere leerling die ik heb mogen lesgeven in mijn klaslokaal, is mijn kind.
Maar omdat hun 'echte' ouders niet rijk zijn
en volgens mij omdat ze gekleurd zijn,
zullen ze zelden in zichzelf
de grootsheid zien die ik in ze zie.
Want ik zie mezelf in hen --
of wat ik geweest zou zijn.
Ik ben de dochter van twee hardwerkende,
hoogopgeleide, Afro-Amerikaanse ouders
die kozen voor een carrière in de publieke sector:
mijn vader als geestelijke, mijn moeder als onderwijzer.
Rijkdom was nooit de belangrijkste ambitie bij ons thuis.
Door die afwezigheid van rijkdom
leefden we ook in een arme wijk
en gingen dus ook naar een arme school.
We hadden echter het geluk de opleidingsjackpot te winnen
in een vrijwillig integratieprogramma
dat stedelijke kinderen -- zwart en bruin --
naar scholen bracht in een buitenwijk
-- rijk en blank.
Toen ik vijf was, moest ik een uur in de bus zitten
naar ergens ver weg
om een betere opleiding te krijgen.
Toen ik vijf was, dacht ik dat iedereen leefde zoals ik.
Ik dacht dat iedereen naar school ging
en dat wij gewoon de bruine potloden gebruikten
om ons familie-album in te kleuren,
terwijl alle anderen de roze potloden gebruikte.
Toen ik vijf was, dacht ik dat iedereen precies was zoals ik.
Maar gaandeweg begonnen me dingen op te vallen, zoals:
waarom hoeft mijn buurmeisje niet haar bed uit om vijf uur in de morgen
om een uur in de bus naar school te zitten?
Waarom leer ik viool spelen,
terwijl mijn buurtgenootjes niet eens muziekles hebben?
Waarom lazen en leerden mijn buurtgenootjes materiaal
dat ik twee of drie jaar eerder al had gezien?
Toen ik wat ouder werd
ontwikkelde zich in mijn buik een ongerechtigheidsgevoel,
alsof ik iets deed wat niet mocht;
iets gebruikte wat niet van mij was;
een cadeautje had ontvangen
wat niet voor mij bestemd was.
Al die prachtige dingen die ik kreeg
en meemaakte,
waren eigenlijk niet voor mij.
Ik had eigenlijk helemaal geen bibliotheek of een fitnessruimte mogen hebben,
of een veilige speelplaats.
Het was eigenlijk niet mijn toneelafdeling,
met regelmatige voorstellingen en concerten --
met dans en muziek en tentoonstellingen.
Het was er eigenlijk niet voor mij,
die goed uitgeruste biologie- en scheikundelokalen
of die schoolbussen die me voor de deur afzetten,
de versgemaakte lunches
of zelfs de airco.
Mijn kinderen hebben dat niet.
Hoe ouder ik werd
-- al was ik nog zo dankbaar voor de geweldige kans
die ik had gekregen --
kon ik steeds moeilijker om die zeurende vraag heen:
hoe zit het dan met de rest?
Er zijn duizenden kinderen, precies zoals ik,
die dit ook verdienen.
Waarom krijgt niet iedereen dit.
Waarom is een goeie opleiding alleen voorbehouden aan de rijken?
Het was als de wroeging van een overlevende.
Al mijn buurtgenootjes ervoeren een educatieve catastrofe
die mij door mijn busritje bespaard bleef.
Ik was als een soort educatieve Mozes, roepend:
"Laat mijn mensen gaan ...
naar goeie scholen!"
(Gelach)
Ik had zelf ervaren hoe die andere helft werd behandeld en onderwezen.
Ik had het educatieve beloofde land gezien
en ik kon met geen mogelijkheid het verschil rechtvaardigen.
Ik geef nu les in dezelfde scholen als waar ik vandaan vluchtte.
Ik weet welke gereedschappen ik als leerling kon gebruiken
en die ik nu als leraar mijn leerlingen niet kan bieden.
Er zijn ontelbare nachten geweest dat ik heb gehuild uit frustratie,
boosheid
en verdriet,
omdat ik mijn kinderen niet kan geven wat ik wel heb meegekregen,
omdat ik niet de beschikking heb over dezelfde hulpmiddelen
waarmee ik ben onderwezen.
Mijn kinderen verdienen zoveel beter.
En wij blijven ondertussen ons uitgekauwde excuus herhalen:
"De prestatiekloof, de prestatiekloof!"
Is het nu echt zo moeilijk te begrijpen
waarom deze kinderen minder goed presteren dan anderen?
Kom nou, zeg.
Volgens mij snappen we het echt niet.
Ik denk dat we,
zoals Gloria Ladson-Billings zegt,
ons denkmodel en woordgebruik eens op zijn kop moeten zetten.
Het is geen prestatiekloof;
het is een opleidingsschuld,
voor alle scholingshulpmiddelen die nooit zijn geïnvesteerd
in de educatie van het zwarte en gekleurde kind.
Een goed bewaard geheim in de Amerikaanse historie
is dat de enige Amerikaanse instelling die ooit voor kleurlingen is gecreëerd
de Amerikaanse slavenhandel is --
en sommigen zeggen het gevanginswezen,
maar dat is een mooi onderwerp voor een andere TEDTalk.
(Gelach)
Het publieke schoolsysteem van dit land werd gebouwd, gekocht en betaald
met geld dat werd verdiend aan de slavenhandel en slavenarbeid.
Terwijl Afro-Amerikaanse slaven werden uitgesloten van het onderwijs,
legde hun arbeid de basis voor precies die instelling
waarvan ze werden uitgesloten.
Sinds die tijd is in iedere rechtszaak, onderwijsnota en hervorming
gepoogd het ontwerp alsnog passend te krijgen,
in plaats van gewoon toe te geven:
het deugde altijd al niet.
Even heel kort door de bocht: de Amerikaanse onderwijsgeschiedenis.
De hele grote lijn.
Zwarten deden niet mee -- door de slavernij.
Met hulp van filantropische blanken
bouwden ze hun eigen scholen.
Gescheiden maar gelijk was oké.
Maar hoewel we allemaal weten dat dingen gescheiden waren,
waren ze geenszins gelijk.
Toen kreeg je de rechtszaak van Brown tegen de onderwijsraad in Topeka in 1954;
rassenscheiding werd toen illegaal.
Maar slechts weinig mensen slaan acht op de rechtszaken sinds die tijd
die het educatieve beloofde land weer hebben ontmanteld
dat de uitspraak in 'Brown tegen de onderwijsraad' voor ogen had.
Sommigen zeggen dat onze scholen nu meer gescheiden zijn
dan ze waren voordat we dat ongedaan probeerden te maken.
Het onderwijzen van desegragatie, de negen van Little Rock,
de burgerrechtenbeweging,
is een heel ongemakkelijk moment in mijn klaslokaal,
als ik een kind moet horen vragen:
"Als de scholen in 1954 gedesegrageerd zijn,
waarom zijn er dan geen blanke kinderen hier?
(Gelach)
Ze zijn niet dom.
Ze weten precies wat er gebeurt,
en wat niet.
Ze weten dat als het op onderwijs aankomt,
dat zwarte levens niet meetellen,
nu niet en vroeger niet.
Jarenlang heb ik wanhopig geprobeerd
in mijn kinderen de liefde voor het lezen te cultiveren.
Ik had een bescheiden bibliotheekje bij elkaar gescharreld
van boeken uit tweedehands winkeltjes,
garageverkopen, zolders -- dat werk.
Maar als ik die vermaledijde woorden zei:
"Neem je boek en ga lezen",
was het of ik de oorlog had verklaard.
Het was een kwelling.
Op een dag,
toen ik had gehoord van de website genaamd DonorsChoose,
waar leraren een verlanglijstje maken
van dingen die ze voor hun klas nodig hebben
en anonieme donors in die dingen voorzien,
besloot ik mijn kans te wagen en een verlanglijst op te stellen
voor een droombibliotheek voor tieners.
Meer dan 200 nagelnieuwe boeken kwamen stuk voor stuk naar ons toe.
Iedere dag werden er weer meer bezorgd en mijn kinderen juichten:
"Het lijkt wel Kerstmis!"
(Gelach)
Vervolgens vroegen ze:
"Mevrouw Sumner, waar komen die boeken vandaan?"
En dan zei ik:
"Vreemdelingen in heel het land willen dat jullie ze krijgen."
Ze reageerden dan met lichte achterdocht:
"Maar ze zijn splinternieuw."
(Gelach)
Waarop ik dan zei:
"Die verdienen jullie ook."
Ik kon de hele ervaring begrijpen toen een van mijn meisjes,
terwijl ze een paperback uit zijn papier haalde, zei:
"Mevrouw Sumner, ik dacht eigenlijk dat u die boeken had gekocht,
want de leraren kopen altijd dingen voor ons.
Maar om te weten dat een vreemde, iemand die ik net eens ken,
zoveel om mij geeft,
is best wel vet."
Het idee dat vreemden voor je zullen zorgen,
is een voorrecht dat mijn kinderen niet kennen.
Sinds die donaties
zijn er voortdurend kinderen die boeken mee naar huis nemen
die ze terugbrengen met de mededeling:
"Deze was goed!"
(Gelach)
Als ik nu zeg: "Ga een boek lezen",
haasten de kinderen zich naar mijn bibliotheek.
Willen lezen was het probleem niet,
als er maar boeken waren, wilden ze wel.
Algemeen gezien,
heeft de overheidsschool zwarte en gekleurde kinderen nooit recht gedaan.
We blijven ons richten op de eindresultaten
of de testresultaten,
en blijven ons frustreren.
We treffen die ravage aan en vragen ons af:
"Waarom is dit zo erg? Hoe is dit gekomen?"
Pardon?
Als je een kind maar lang genoeg verwaarloost,
heb je het recht niet meer nog verbaasd te zijn
als de dingen verkeerd aflopen.
Stop met die verbazing,
die verwarring,
dat onbegrip,
over de prestatiekloof,
de inkomensverschillen,
de detentiecijfers,
of welke sociaal-economische ongelijkheid op dit moment ook 'trending' mag zijn.
De problemen die we als land hebben,
hebben we zelf gecreëerd.
De kwaliteit van je onderwijs is recht evenredig
aan je toegang tot je hoger onderwijs,
je toegang tot banen,
je toegang tot de toekomst.
Tot het moment dat ieder kind een goede opleiding kan krijgen,
ongeacht waar ze wonen
of de kleur van hun huid,
zijn er dingen die we op macro-niveau kunnen doen.
Schoolbudgetten mogen niet afhangen van eigendomsbelastingen
of van een dubieuze economische formule
waarbij rijke kinderen bevoordeeld blijven worden door subsidies,
terwijl arme kinderen voortdurend het eten en de hulpmiddelen
uit de mond wordt gestoten.
Gouverneurs, senatoren, burgemeesters, raadsleden --
als we openbaar onderwijs openbaar onderwijs noemen,
dan moet het dat ook zijn.
Anders moeten we het noemen wat het echt is:
armoedeverzekering.
"Overheidsonderwijs:
houdt arme kinderen arm sinds 1954."
(Gelach)
Als we, als land, echt geloven dat onderwijs 'de grote nivelleerder' is
dan moet het dat ook zijn: gelijk en rechtvaardig.
Tot dan is er geen democratie in ons democratisch onderwijs.
Op een iets lager niveau:
historisch gezien is de educatie van het zwarte en gekleurde kind
altijd afhankelijk geweest van de vrijgevigheid van anderen.
Dat is op het moment helaas nog zo.
Als je zoon of dochter of neef of nicht of buurjongen
of Timmetje van verderop
naar een rijke school gaat,
roep dan je school op om een arme school te adopteren,
of desnoods een arme klas.
Dicht het gat door erover te praten
en belangrijke relaties te leggen.
Wanneer we hulpmiddelen samen gebruiken,
worden ze niet gedeeld,
maar vermenigvuldigd.
En op micro-niveau:
als je mens bent,
doneer dan.
Tijd, geld, hulpmiddelen, kansen --
wat je hart je ingeeft.
Er zijn websites zoals DonorsChoose
die de ongelijkheid inzien
en er echt iets aan willen doen.
Wat is een timmerman zonder gereedschap?
Wat is een actrice zonder podium?
Of een wetenschapper zonder laboratorium?
Wat is een dokter zonder gereedschap?
Ik vertel het je,
dat zijn mijn kinderen.
Zouden het niet ook jouw kinderen moeten zijn?
Dankjewel.
(Applaus)