Temsiliyet, günlük yaşamın birçok farklı alanıyla ilgili geniş bir kavramdır:
dil, medya, ekonomi, politika, kültür ve sosyal kimliğin kendisi. Temsilin
işlevlerinin farklı yollarını anlamak, gücün işleyişini anlamak için çok önemlidir.
Devletler ve kapitalistler tarafından kullanıldığında, temsiliyet, manipülasyon, insanları
haklarından mahrum bırakma ve baskı için güçlü bir araç olabilir.
Temsiliyet, en yaygın olarak bir şeyin ya da birinin görsel, yazılı veya
sesli tasviri olarak anlaşılır. Geniş bir şekilde ifade edebilir imgelerin ne anlama geldiği ve bu
anlamları nasıl kazandıkları kastedilir. Ayrıca bir bireyin belirli bir topluluğa, bir siyasi parti
veya ideolojiye vekalet etme süreci olarak da görülebilir. Temsil kavramı,
anarşizm için önemlidir, çünkü sosyal- politik hiyerarşilerin üretilmesinde ve
yeniden üretilmesinde oynadığı temel rol oynar. Anti-otoriter perspektifler, temsilin neyin
gerçek olduğu,neyin normal kabul edildiği, diğerleri hakkında ne düşünmemiz gerektiği,
kendimiz hakkında ne düşünmemiz gerektiği
ile ilgili kavramları belirlediğini
analiz eder ve anlamaya çalışır.
Temsiliyet yüzyıllardır bir güç biçimi ve bir kontrol aracı
olarak kullanılmaktadır.
Güçlü uluslar, statülerini her zaman
sadece askeri güç düzeniyle değil
ideolojinin yayılmasıyla korumuştur.
Ve ideolojiyi yaymanın en başarılı yollarından biri, temsiliyet fikri yoluyla olmuştur.
Sömürgeciliğin tarihi sadece bir dizi askeri fetihten ibaret değildir.
Aynı zamanda dini hükümlerin, kurgusal edebiyatın,
akademik yazıların,
bilimsel raporlamanın,
müze sergilerinin tarihidir.
Batı Avrupa ülkeleri, baskın gruba ait olmayan ve bu nedenle temelde farklı olan bireyleri,
toplulukları ve bütün ulusları tanımlamak için
"öteki" denen kavramı resmetti.
Başka bir deyişle, insanlar "normdan" farklı olarak, nasıl temsil edildiklerine göre
tanımlandılar veya ya daha değerli ya da daha aşağılık olarak nitelendiler.
Bu ırkçı temsil sistemi aracılığıyla insanların uzun süre sömürgeleştirilerek
boyun eğmeleri, yerleşimci-sömürge kültürlerinin
ve siyasi sistemlerin temelinde yatar.
Bazı etnik ve ırksal grupların sömürge tasvirleri, beyaz üstünlüğü ve
ataerkil cinsiyet
kavramları gibi
diğer baskı biçimlerine sıkı sıkıya bağlıdır.
Egemen sınıflar, ortak düşmanların imajlarını ve mecazlarını yaratarak kontrollerini sürdürürler.
Bu düşman, ister terörist, göçmen, homoseksüel veya anarşist bir figür olarak gösterilsin,
ortak kimlik bağlarıyla halkın bir bölümünü yöneticilerine bağlayarak yurtsever duyguları
körüklemeye ve bize karşı onlar duygusunu geliştirmeye yardımcı olmak için kullanılabilir.
Temsiliyetin bu şekildeki kullanımı ulus-devletlerin oluşumu için temeldi.
Ve bugüne kadar,
iç ve dış düşmanların canavar gibi gösterilen temsilleri popüler kültüre nüfuz etmektedir.
Toplumların kolektif ruhunu şekillendirir
ve yeni gerici tabiyet biçimleri oluşturur.
Temsil, siyasetin can damarıdır.
Siyasi aktörler, siyasi arenada başkalarının tarafını her etkilediğinde
ve siyaset yaptıklarında temsiliyet oyunun içindedir.
Liberal demokrasilerde, seçilmiş temsilcilerin çoğunluğun iradesini
yansıttığı düşünülür. Bu politikacılar, seçmenlerinin çıkarlarını temsil ettiklerini
ve böylece yasa çıkarmada onların söz sahibi olmalarını sağladıklarını iddia ederler.
Bu, her sene daha az insanın inandığı bir yalandır.
Bir devlet ister liberal demokratik kurumlar,
ister askeri diktatörlükler,
tek parti yönetimi
veya kalıtsal hanedanlar
tarafından yönetilsin, temsiliyet, meşruiyet ve gücün korunması için anahtardır.
Perde arkasında,
takas,
görsel algı,
rekabet,
manipülasyon,
adam kayırmacılık
ve bir dizi altta yatan sosyal dinamikler,
her zaman otoritenin nasıl korunduğunu ve sürdürüldüğünün faktörü olmuştur.
Ancak halka göre,
kutsal devlet kurumları ve karizmatik liderler, çoğunluk yönetimi ve
ulusun özgürlüğü gibi soyut kavramlar için bir duruşu temsil ederler.
Temsili demokrasi, gücü kullanmanın tek yolunun bizi kimin temsil edeceğini
seçmek olduğu fikrini destekler.
Bu, kendi gücümüzü nasıl kullanacağımızı öğrenmemizi engelliyor.
Demokrasi, illüzyonlarında daha etkili olsa bile, bunda yalnız değildir.
Tüm yönetim kurumları, bireyleri pasifliğe ve boyun eğmeye zorlar, ardından insanları
kolektif eylemde bulunmaktan alıkoyan hiyerarşileri ve bölünmeleri sürdürmek
için temsiliyetin diline bel bağlar.
Sıradan insanların aktif katılımcılar olduğu fikri, iyi niyetli bir siyasi sistemde,
sorumlu insanlar arasındaki
bir sıçan yarışının, az çok seyircisi olduğumuz gerçeğini
gizlemeye yarayan rahatlatıcı bir yalandır.
Çeşitli kurumların bölünmüş, güçsüz ve egemen sisteme bağlı kalmamız için
temsiliyeti nasıl kullandığını
anlamalı ve bununla yüzleşmeliyiz.
Politikacılar, şirketler, medya kuruluşları,
organize dinler ve kâr amacı gütmeyen kuruluşlar, geniş ölçekli marjinalleşme, boyun eğdirme,
önyargı, mikro-saldırılar ve hatta ölümle sonuçlanan tehlikeli ideolojileri
yaymaya devam ediyor.
Irk, cinsiyet, etnisite, din, cinsellik ve daha fazlasıyla ilgili
ana akım temsilin zararlı etkileri göz ardı edilemez.
Aynı zamanda,
Daha olumlu şekillerde temsil edilmenin sosyal, politik ve ekonomik
özgürleşmeyle eşit olduğu efsanesinin tuzağına düşmemeliyiz.
İnsanlara bakış açıları ve onların kendilerini görme biçimleri,
devrimci mücadelenin temel bileşenleridir.
Ancak liberal demokratik kapitalist rejimler altında,
eşitlik anlayışı genellikle temsiliyet ile bağdaştırılarak yutturulur.
Büyük şirketler, kar amacı gütmeyen kuruluşlar ve akademik kurumlar,
tarihsel radikal taban hareketlerinin kendi içerisindeki
baskı ilişkilerini nasıl ele aldıklarına dair fikirleri kullanarak, daha ilerici
bir temsiliyete yönelik reformist, şiddet içermeyen adımlara öncelik vermeye çalıştılar.
Bu ortak siyasi taktik, neoliberal küreselleşmenin yükselişi ve
bireyciliğe yönelik artan ilgiyle tam olarak örtüşüyordu.
Neoliberalizm, küresel pazarı dünya çapında
bir işgücü havuzu olarak yeniden yapılandırdı.
Buna, özelleştirmeye ve bireysel sorumluluğa
büyük önem veren bir ideoloji eşlik ediyor.
Bu sistemde,
devletler ve sermaye, küresel bir topluluk illüzyonunu örmek için temsiliyeti kullandılar;
"özgür ve açık" piyasaların neoliberal düzenin ne kadar "demokratik"
ve "hoşgörülü" olduğunun kanıtı olduğu
fikrini desteklemek için egemen sınıflar arasında çeşitliliğin artmasına işaret ederler.
Neoliberalizm, siyasi temsiliyeti bir yapıdan ırkçılığa, cinsiyetçiliğe ve
kapitalizm içinde gelişen diğer tüm adaletsizlik biçimlerine,
baskının maddi temelini oluşturan muazzam servet ve
gelir eşitsizliklerine değinmeden
siyasi ve ekonomik eliti çeşitlendirme talebine dönüştürdü.
Sonuç olarak, gerçek dünyayı, sistemik meseleleri görmezden gelse bile
farklılığa rağbet gösteren yeni bir tür çok kültürlü evrenselcilik gelişti.
Bugün,
kapitalizmin marjinalleşmiş toplulukların temsilinden kar etme yeteneği
her zamankinden daha aşikardır.
İnternet, birden fazla hesap ve kimliğin yaratılmasını
ve sürekli şekillendirilmesini teşvik ederek, sosyal medya profillerimizin
her türlü benzersiz, sonsuz şekilde özelleştirilebilir yollarla farklı taraflarımızı
dış dünyaya gösterebileceğimizi öne sürüyor.
Sözde 'geç kapitalizm', temsilin gücüne
ilişkin algımızı çarpıtıyor.
Bize eşitlik tanımaktansa,
bizlere bir ürün satılıyor:
eşitliğimizi elimizden alan sistemlerden bir "eşitlik" temsili.
Temsiliyet sadece kültürümüzü şekillendirmez.
Gerçeklik algımızı da etkiler.
Ve kitlesel temsiliyet sistemlerini yaratarak gerçekliğin ne olduğunu tanımlayanlar yine insanlardır.
Bu, hepimizi sistemik haklardan mahrumiyetimiz ve yabancılaşmamızla dürüstçe yüzleşmeden
hiç bitmeyen bir manzaraya hapseder; bu ayrıca, yapısal eşitsizliğin kökenine
asla değinmeyecek olan
bir statükonun devamı için sürekli değişkenlik gösteren bir tuzaktır.
Toplumsal değişim için tavan ve turnusol testi olarak temsiliyetin artmasını reddetmeliyiz.
Bunun yerine, çeşitliliğimizi kutlamak ve kendi sanatsal ve kültürel üretim araçlarımızı
tanıtmak için yeni yollar oluşturmaya odaklanmalıyız.
Bu, yer aldığımız herhangi bir temsiliyetin, mevcut dünya düzenine meydan okurken,
özgünlüğe, topluluğun güçlendirilmesine ve yeni,
daha özgürleştirici bir dünya inşa etmeye yönelik
belirgin bir dürtüye öncelik vermesi gerektiği anlamına gelir.
Anarşizm, birilerinin başka birinin gerçek ihtiyaçlarını temsil edebileceği fikrini reddeder.
İktidardakilerin halkın arzularını ve çıkarlarını koordine etmesi gerektiği fikrini reddeder.
Anarşist felsefenin temelinde birbirine bağlı, yönetilemez bir dünya için
derin bir arzu yatar.
Kitle sistemi içindeki hiçbir temsil veya temsilci, o dünyayı inşa etmemize
asla yardımcı olmayacaktır.
Bunu kendimiz için yapmak zorundayız.
Çeviri: Anarşist Akademi