CAI GUO-QIANG in
Kunst in de eenentwintigste eeuw
Mijn werk is soms zoals de klaproos
Het heeft bijna een romantische kant
Maar toch vertegenwoordigt het ook een vergif
Buskruit
Vanuit de essentie kun je
zoveel van de kracht van het universum zien hoe we zijn ontstaan.
Je kunt deze grootse ideeën over de kosmos uiten
Zeer episch en heroïsch,
maar tegelijkertijd wordt het gebruikt voor zulke vernietiging.
Buskruit vormt een fysiek gevaar voor iedereen die er in de buurt is.
Maar met de tijd leer je de stof kennen.
Eerst moet je accepteren dat het oncontroleerbaar is.
En ga er dan mee aan de slag.
Ik heb zo lang met het materiaal gewerkt,
dat ik een begrip heb gekregen van hoe het werkt.
Mijn manier van doen is om gewoon met het materiaal mee te stromen.
Zodat het mij brengt waar het mij hebben wil.
Dus ik wil continu dat het mij problemen geeft.
Geef mij obstakels die ik moet overwinnen.
Dit hele proces van het maken van een tekening lijkt erg op vrijen.
Vanaf het allereerste begin van het neerleggen van het papier,
het is alsof je de lakens op het bed legt.
En het is een heel lang proces.
Altijd werkend naar een einddoel.
En de hele tijd is er dat gevoel dat je wilt dat het ontploft.
Te eindigen.
Maar je bent bang dat het misschien te vroeg is,
Misschien is het nog niet het beste moment,
misschien moet je er nog een beetje aan werken.
En daarna heb je ofwel grote voldoening
of je bent teleurgesteld over je hele prestatie.
Je kunt de hele dag praten over de oude filosofieën en moderne filosofieën
kunstgeschiedenis, kritiek, theorie, materie, historische context,
hedendaags, postmodernisme, vorm, representatie.
Al deze dingen kunnen besproken worden
maar uiteindelijk,
het is echt deze prestatie op zicht, om het zo maar te zeggen,
dat echt het werk afmaakt.
Wat ik hier gebruik is een soort uitvouwbaar schetsboek
Het is niet zozeer een schriftrol, maar traditioneel is het
altijd gebruikt door mensen om hun gedachten vast te leggen.
Bijna zoals in een dagboek, of een dagboekformaat.
In het Chinees,
Zeggen we eigenlijk: ''Een schilderij lezen''
Een afbeelding lezen
Omdat het eigenlijk pagina voor pagina is, sectie voor sectie
dat je dit leest.
Niet alleen ernaar kijkt.
Deze 'folder boeken' lijken in dit opzicht erg op de schriftrollen.
De handgeschreven schriftrollen zijn heel traditioneel in de Chinese schilderkunst.
Hier wil ik jullie laten zien wat mijn vader op zijde heeft geschilderd.
Een hele lange schriftrol.
Soms zie ik mijn explosieprojecten bijna zoals deze schriftrollen.
Zodra je het opent,
opent het het universum, in die zin dat het grenzeloos lijkt.
Terwijl het explosieproject zich ontvouwt, is het alsof je de schriftrol opent.
Maar dan verdwijnt het.
En toch zit het boordevol met allerlei mogelijkheden.
Wat mij het meeste heeft beïnvloed, zijn deze hele kleine luciferdoosjesschilderijen
die mijn vader vroeger maakte.
Hij schilderde deze kleine landschapsschilderijen met zijn inkt pen.
Ik heb er een aantal uit die tijd bewaard.
Toen ik klein was en ik vroeg wat hij schilderde.
Zou hij naar een van hen kunnen wijzen en zeggen:
''Oh, dit is de zee van onze geboortestad.''
Maar dan zou ik met hem teruggaan naar ons geboortedorp
en het was helemaal niet zo.
Al heel vroeg begreep ik van deze dingen dat kunst niet gaat over wat je zegt
Het gaat om die andere dingen die je niet zegt.
Ik zou niet zeggen dat de hele tentoonstelling in MASS MoCA is
als een lange schriftrol die zich ontvouwt.
Het is een link mijn verleden.
En het heeft ook te maken met mijn cultuur.
Toen ik de tentoonstellingsruimte voor het eerst zag
Had ik het gevoel dat het een gedeelte van een weg was
Een hele brede weg, die hierheen is getransporteerd.
Het verder uitbreiding van het idee van dit pad, of deze reis
is net alsof je over dit pad wandelt.
In de hoofdgalerij,
terwijl de eerste auto vertrekt
Tuimelend door de lucht op een zeer dromerige manier
Landt het veilig terug op zijn vier wielen.
Onbeschadigd
Ongedeerd
Is het gewoon de herhaling, het gaat helemaal terug naar de allereerste auto.
De video op Times Square leent ook het beeld van de autobom.
Deze voortdurende cyclus suggereert dat iets kan of
misschien niet gebeurd zou zijn.
Deze illusie die we voor ons zien
Sinds 11 september
Het idee van terrorisme is altijd aanwezig.
Altijd in onze gedachtes.
Dit werk..
heeft duidelijk enige directe verwijzing naar deze condities waarin we nu leven.
Als ik kijk naar het werk dat ik heb gedaan
Merkte ik dat er veel dingen uit of in objecten steken.
Ik denk dat dit te maken heeft met mijn interesse in explosie.
Maar het heeft ook te maken met de esthetiek van pijn.
Er is een zeer visuele reactie van het publiek op het werk.
Ze voelen pijn als ze de tijgers zien
De tijgers zijn realistisch gemaakt
maar ze zijn volkomen nep.
Het is een toneelsetting die je binnengaat.
Het is door visuele impact dat je deze ideeën overbrengt
En het is door visuele impact dat deze pijn wordt gevoeld.
Je kunt eigenlijk een heel directe reactie van het publiek uitlokken
Een hele sterke reactie.
Deze installatie in Washington D.C.
De gezonken boot met de gebroken keramische stukken
Toont de kracht van vernietiging, de schoonheid van vernietiging.
De esthetiek van verval.
En op deze manier,
Vind ik dat dit werk vrij dichtbij sommige dingen staat
die ik ook bespreek in de stukken op MASS MoCA.
Een aantal jaar geleden ging ik naar een fabriek in Delhua voor een bezoek
En ik zag al deze beelden die er perfect uitzagen
Maar het waren afvallers.
Vanwege hun onvolkomenheden worden ze niet langer als diodes beschouwd.
Weet je, ik vond het heel vreemd
zonder deze onvolkomenheden, waren dit figuren die door mensen werden aanbeden.
Ze werden naar duizenden huizen gestuurd, waaronder mijn eigen huis.
Het leek willekeurig.
Hier zie ik ze als kunstwerken
Ze hebben niet zoveel diodevermogen
Maar als ik er eentje van hier neem en in de studio zet
Denk ik dat mijn emoties heel natuurlijk zullen veranderen.
Deze zeer dunne lijn definieert de aard van een object.
Ik vind het echt leuk om dit op te hangen
Het tart de zwaartekracht
Omdat ik denk dat ik de zwaarte van dingen niet leuk vind.
Het werk in São Paulo is duidelijk een vliegtuig gemaakt van een wijnrank.
We hebben deze scherpe voorwerpen,
in beslag genomen van de luchthaven van São Paulo,
overal aan vastgeplakt.
Het lijkt er weer op dat het geïnfecteerd is met al die pijn.
Ik reis de hele tijd en ik vlieg altijd in en uit luchthavens
Er zijn momenten dat je gewoon even moet stoppen en nadenken..
Heb ik wapens in mijn zakken?
Je weet wel
Zelfs nagelknippers, Er zijn een paar in beslag genomen.
Voor dit stuk hebben we dus alleen lokale materialen gebruikt.
En we leenden alle stukken van het vliegveld.
Achter dit alles schuilt een zeer oprechte en openhartige blik
op onze huidige maatschappij.
En een cultureel-politieke kwestie waar we mee te maken hebben.
Het is echt een eerlijke weerspiegeling van onze wereld van vandaag.
Het is voor ons gemakkelijk om dingen uit deze fysieke wereld af te beelden.
Maar het is heel moeilijk om dingen af ​​te beelden die niet gezien worden,
maar die een diepgaande invloed op ons hebben.
En dat is iets dat ik voortdurend aan het onderzoeken en proberen ben vorm te geven.
Ik haal veel uit de oude Chinese filosofieën.
Deze zijn sterk verweven in het proces van kunst maken.
Misschien hoeft niet alles opgelost te worden.
Soms kun je onzekerheden laten bestaan.
Het steeds veranderende, nooit constante
Dit zijn de soorten ideeën om de wereld te begrijpen.
Om meer te leren over Art:21, kunst in de 21e eeuw
en om de gratis onderwijsgids te downloaden
Bezoek PBS online op PBS.org
Art:21, kunst in de 21e eeuw is beschikbaar op videocassette
of met extra functies op dvd
Het begeleidende boek bij het programma is ook beschikbaar
Om te bestellen, bel PBS homevideo op 1-800-PLAY-PBS