กว่าหกพันล้านปีแสง
จากผิวโลก
ดาวนิวตรอนที่หมุนอย่างรวดเร็ว
ที่มีีชื่อว่า ดาวพัลซาร์แบล็ควินโดว์
แผ่รังสีใส่ดาวเคราะแคระสีน้ำตาล ที่เป็นเพื่อนบ้านของมัน
ในขณะที่ดาวทั้งสอง โคจรรอบกันและกันทุก 9 ชั่วโมง
ในขณะที่ยืนอยู่บนโลก
คุณอาจคิดว่าคุณเป็นเพียง ผู้ชมการเต้นรำอันรุนแรงนี้
แต่อันที่จริง ดาวทั้งสองดวง กำลังดึงคุณเข้าหามัน
และคุณก็กำลังดึงกลับด้วย
เราถูกเชื่อมกัน แม้จะห่างกัน หลายล้านล้านกิโลเมตร
ด้วยแรงโน้มถ่วง
แรงโน้มถ่วงเป็นแรงดึง ระหว่างวัตถุทั้งสองที่มีมวล
วัตถุใดก็ตามที่มีมวล
ซึ่งหมายความว่าวัตถุใด ๆ ในจักรวาลจะดึงดูดวัตถุอื่น
ไม่ว่าดาวฤกษ์ หลุมดำ
มนุษย์ โทรศัพท์มือถือ และอะตอม
ทุกสิ่งถูกดึงเข้าหากันตลอดเวลา
แล้วทำไมเราถึงไม่รู้สึกถูกดึง ไปทุกทิศทุกทางล่ะ
มีเหตุผลอยู่สองอย่าง คือ มวลและระยะทาง
สมการแรกที่อธิบายแรงโน้มถ่วง ระหว่างวัตถุทั้งสอง
ถูกเขียนขึ้นโดยไอแซค นิวตัน ในปี ค.ศ. 1687
ความเข้าใจของนักวิทยาศาสตร์ ที่มีต่อแรงโน้มถ่วงก็พัฒนาจากจุดนั้น
แต่กฎแรงโน้มถ่วงสากลของนิวตัน
ก็ยังคงใช้งานได้ดีเกือบทุกสถานการณ์
มันมีใจความสำคัญว่า
แรงโน้มถ่วงระหว่างวัตถุทั้งสอง
เท่ากับมวลของวัตถุหนึ่ง
คูณด้วยมวลของอีกวัตถุหนึ่ง
คูณด้วยจำนวนเล็ก ๆ จำนวนหนึ่ง
ที่เรียกว่า ค่าคงที่แรงโน้มถ่วง
และหารด้วยกำลังสอง ของระยะทางระหว่างวัตถุ
ถ้ามวลของวัตถุหนึ่งเพิ่มขึ้นเท่าตัว
แรงระหว่างพวกมันก็จะเพิ่มขึ้น เป็นเท่าตัว
ถ้าระยะห่างของพวกมัน เพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว
แรงก็จะเหลือแค่หนึ่งในสี่
แรงโน้มถ่วงระหว่างคุณและโลก ดึงให้คุณเข้าใกล้ศูนย์กลางโลก
แรงนั้นคือน้ำหนักตัวของคุณ
สมมติว่า แรงนี้มีค่า 800 นิวตัน
เมื่อคุณยืนอยู่ที่ระดับน้ำทะเล
ถ้าคุณเดินทางไปยังเดธซี
แรงก็จะเพิ่มขึ้น เป็นเปอร์เซ็นต์เพียงเล็กน้อย
ถ้าคุณไต่ขึ้นไปบนยอดเขาเอเวอเรสต์ แรงก็จะลดลง
แต่แค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
เมื่อเราเดินทางสูงขึ้นไป แรงโน้มถ่วงก็ลดบทบาทของมันลง
แต่คุณไม่อาจหนีมันพ้นได้
แรงดึงดูดเกิดจากความโค้ง ของปริภูมิ-เวลา
ซึ่งคือสามมิติของปริภุมิ และเวลา
ซึ่งถูกทำให้บิดโค้งรอบวัตถุที่มีมวล
แรงโน้มถ่วงจากโลก ส่งผลไปถึงสถานีอวกาศนานาชาติ
ที่ห่างออกไป 400 กิโลเมตร
โดยมีแรงเกือบจะเท่าแรงต้น
ถ้าสถานีอวกาศตั้งอยู่นิ่ง ๆ บนเสายักษ์
คุณยังได้รับแรงโน้มถ่วงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์
ของแรงโน้มถ่วงที่คุณได้รับบนพื้นโลก
นักบินอวกาศสัมผัสได้ ถึงภาวะไร้น้ำหนัก
เพราะสถานีอวกาศตกลงสู่โลก อย่างต่อเนื่อง
โชคดีที่มันโคจรรอบโลก เร็วพอที่มันจะไม่ตกถึงพื้นโลก
แต่เมื่อคุณไปอยู่บนผิวดวงจันทร์
ที่ห่างออกไปประมาณ 400,000 กิโลเมตร
แรงโน้มถ่วงของโลกที่ดึงเรา
จะน้อยกว่า 0.03 เปอร์เซ็นต์ ของแรงที่คุณรู้สึกบนโลก
แรงโน้มถ่วงเดียวที่คุณสัมผัสได้ คือแรงที่มาจากดวงจันทร์
ซึ่งมีค่าประมาณหนึ่งในหก ของแรงบนโลก
ถ้าหากยังเดินทางออกไปอีก
แรงโน้มถ่วงของโลก ที่ดึงคุณก็จะน้อยลงเรื่อย ๆ
แต่มันไม่เคยมีค่าเป็นศูนย์
แม้ว่าเราจะถูกผูกไว้กับโลก
เราก็ถูกดึงด้วยวัตถุอื่นที่อยู่รอบ ๆ โลก ด้วยแรงอ่อน ๆ อยู่ดี
ดวงอาทิตย์ส่งแรงดึงคุณประมาณครึ่งนิวตัน
ถ้าคุณยืนห่างจากโทรศัพท์มือถือ ไปไม่กี่เมตร
คุณก็จะถูกดึงด้วยแรงไม่กี่พิโคนิวตัน
นั่นมีค่าพอ ๆ กับแรงโน้มถ่วง
ระหว่างคุณกับกาแล็กซี่แอนดรอมิดา
ซึ่งห่างออกไป 2.5 ล้านปีแสง
แต่มีขนาดใหญ่กว่าดวงอาทิตย์ ประมาณล้านล้านเท่า
แต่เมื่อเราพูดถึงการหนีแรงโน้มถ่วง
มันก็มีจุดบอดอยู่เหมือนกัน
ถ้ามวลรอบตัวเราทั้งหมด ดึงเราอยู่ตลอดเวลา
แรงโน้มถ่วงของโลกจะเปลี่ยนไปอย่างไร
ถ้าเราขุดโพรงลึกลงไปจากผิวโลก
สมมติว่าคุณทำเช่นนั้นได้ โดยไม่ถูกย่าง หรือโดนอัดทับซะก่อน
ถ้าคุณเอาแกนกลางโลก ที่เป็นทรงกลมสมบูรณ์ออกไป
ซึ่งนั่นไม่ใช่ความจริง แต่สมมติเอาแล้วกัน
คุณจะรู้สึกถึงแรงโน้มถ่วงเท่า ๆ กัน จากรอบด้าน
และคุณก็จะลอย ไร้น้ำหนัก
และได้รับแรงดึงเพียงเล็กน้อย จากวัตถุบนท้องฟ้า
ฉะนั้น จากการทดลองทางความคิดนี้ คุณสามารถหนีแรงโน้มถ่วงของโลกได้
โดยการมุ่งสู่ใจกลางโลกนี่เอง