هفائستوس، خدای فناوری، به شدت سرگرم کار بر روی بهترین اختراعی بود که تا به حال داشت.
او در حال ایجاد سیستم دفاعی جدیدی برای شاه مینوس بود،
که می خواست متجاوزین کمتری در جزیره قلمرو پادشاهی اش کرت داشته باشد.
اما محافظین فانی و سلاح های معمولی کفایت نمی کردند،
پس این خدای رویا گرا، مدافعِ تسخیر ناپذیرجدیدی برای خود اختراع کرد.
در آتش کوره آهنگریش،
هفائستوس اختراع خود را به شکل آدمی غول پیکر ساخت.
ساخته شده از مفرغ درخشان؛ قدرت های ما فوق بشری به او اعطا شده بود،
و آغشته به خون خدایان،
این دستگاه خودکار هیچ شباهتی به تمام آنچه هفائستوس ساخته بود، نداشت.
خدا نام تالوس را به آفریده اش، نخستین روبات داد.
سه بار در روز، نگهبان برنزی در اطراف جزیره
به دنبال مزاحمین رژه می رفت.
وقتی کشتی هایی را که به ساحل نزدیک می شدند شناسایی می کرد،
تخته سنگهای عظیمی در مسیرشان می انداخت.
اگر بازمانده ای رو به ساحل می آورد،
روبات بدن فلزیش را قرمز-آتشین داغ می کرد و قربانیان را به سینه اش می کوفت و له می کرد
تالوس قصد داشت هر روز پس از روزی دیگر بی هیچ تغییری وظیفه اش را انجام دهد.
اما علیرغم رفتار خشک و روباتیک گونه اش،
او یک زندگی داخلی داشت که قربانیان او به سختی می توانستند تصور کنند.
و به زودی،
این ماشین عظیم و قوی به کشتی پر از مهاجمان برمی خورد تا جوهرش آزموده شود.
خدمه کثیف و گل آلود جیسون، مدیا و آرگونات ها
در راه بازگشت ازتلاش پرمرارت خود برای بازیافتن پشم طلایی بودند.
ماجراجویی آنها بشدت دچار مشکل شده بود
و ملوانان خسته، نا امیدانه در یک بندر امن در حال استراحت بودند.
آنها افسانه های مربوط به مجسمه عظیمِ برنزی شکست ناپذیر کرتی را شنیده بودند،
و عازم خلیج کوچکی شدند تا پناه بگیرند.
اما حتی پیش از آن که بتوانند لنگر بیندازند تالوس آنها را دید.
در حالی که آرگونات ها با نزدیک شدن به این آدم آهنی شگفت انگیز، وحشت کرده بودند،
مدیای جادوگر پیچ درخشانی در قوزک پای روبات دید --
و حرکت هوشمندانه ای از خود درآورد.
مدیا به تالوس معامله ای پیشنهاد کرد:
او ادعا کرد که می تواند تالوس را جاودانه کند
به ازای برداشتن پیچ درخشان.
وعده مدیا در اعماق وجودش طنین افکند.
با عدم آگاهی از طبیعت مکانیکی اش،
و اینکه برای حفظ حیات ابدی به اندازه کافی انسان نیست، تالوس موافقت کرد.
در حالی که مدیا طلسم را زیرلب زمزمه می کرد جیسون پیچ را برداشت.
همان طور که مدیا بو برده بود، این پیچ ضعفی در طراحی هفائستوس بود.
خون خدایان مانند سرب گداخته بیرون می ریخت و از منبع قدرت تالوس تحلیل می رفت.
روبات با سقوطی رعدآسا از بین رفت،
و آرگونات ها آزاد شدند تا به خانه بازگردند.
این داستان که اولین بار در حدود ۷۰۰ سال پیش از میلاد ثبت شد،
نگرانی های آشنایی در مورد هوش مصنوعی برانگیخت --
و حتی طرح کلی باستانی برای داستانهای علمی تخیلی فراهم ساخت.
اما بنا به گفته مورخان،روبات های باستانی بیش از فقط یک افسانه بودند.
تا قرن چهارم پیش از میلاد،
مهندسان یونانی شروع به ساخت آدم ماشینی واقعی
از جمله خدمتکاران روباتی و مدل های پرواز پرندگان کردند.
هیچ یک از این آثار به اندازه تالوس معروف نبودند،
که روی سکه های یونانی، نقاشی گلدان، نقاشی آبرنگ عمومی،
و در نمایش های تئاتر ظاهر شوند.
حتی ۲۵۰۰ سال پیش،
یونانیان در حال حاضر شروع به تحقیق درباره مرز غیرقطعی
میان انسان و ماشین کرده اند.
و همانند بسیاری از افسانه های مدرن در مورد هوش مصنوعی،
قصه تالوس، همان قدر که در مورد مغز روباتیک اوست، به اندازه قلب روباتیک او نیز هست.
مصور مرگ تالوس در گلدانی از قرن پنجم پیش از میلاد،
توسط یک نقاش، نومیدی یک آدم آهنی در حال مرگ را
با قطره اشکی که از گونه برنزینش می غلطید، ثبت شده است.