Ο Ήφαιστος, θεός της τεχνολογίας, δούλευε σκληρά στην πιο ιδιοφυή του εφεύρεση.
Δημιουργούσε ένα καινούριο σύστημα άμυνας για τον βασιλιά Μίνωα,
που ήθελε λιγότερους εισβολείς στο βασίλειό του, στο νησί της Κρήτης.
Αλλά, οι θνητοί φύλακες και τα συνηθισμένα όπλα δεν επαρκούσαν,
γι' αυτό και ο οξυδερκής θεός επινόησε έναν ακατάβλητο καινούριο προστάτη.
Στις φλόγες του σιδηρουργείου του,
ο Ήφαιστος έδωσε στην εφεύρεσή του τη μορφή ενός γίγαντα.
Κατασκευασμένος από αστραφτερό μπρούντζο, προικισμένος με υπεράνθρωπη δύναμη,
και με τη δύναμη του ιχώρ, του ζωτικού υγρού των θεών,
το αυτόματο ήταν διαφορετικό απ' ό,τι άλλο είχε κατασκευάσει ο Ήφαιστος στο παρελθόν.
Ο θεός το ονόμασε Τάλω: το πρώτο ρομπότ.
Τρεις φορές τη μέρα, ο μπρούτζινος φύλακας περιφερόταν γύρω από το νησί
ψάχνοντας για εισβολείς.
Όταν αναγνώριζε πλοία να πλησιάζουν στην ακτή,
εκτόξευε τεράστιους ογκόλιθους στον δρόμο τους.
Αν κάποιοι επιζώντες έφταναν ως την παραλία,
θέρμαινε υπερβολικά το μεταλλικό του σώμα και έλιωνε τα θύματα στον θώρακά του.
Ο Τάλως πραγματοποιούσε τα καθήκοντά του κάθε μέρα, χωρίς παραλλαγές.
Αλλά παρά τη ρομποτική του συμπεριφορά,
κατείχε μέσα του μια ζωή που τα θύματά του δεν θα μπορούσαν ούτε καν να φανταστούν.
Και σύντομα,
το μεγαθήριο συνάντησε ένα πλοίο επιδρομέων που δοκίμασε τις αντοχές του.
Το ταλαιπωρημένο πλήρωμα του Ιάσονα, της Μήδειας και των Αργοναυτών
επέστρεφε από την επιτυχή αποστολή της ανάκτησης του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Η περιπέτειά τους είχε πολλές δυσάρεστες ανατροπές,
και οι κουρασμένοι ναύτες απεγνωσμένα έψαχναν ασφαλές λιμάνι να ξεκουραστούν.
Είχαν ακούσει ιστορίες για τον ανίκητο μπρούντζινο κολοσσό της Κρήτης,
και κατευθύνθηκαν προς ένα προστατευμένο όρμο.
Μα πριν προλάβουν να αγκυροβολήσουν, ο Τάλως τους κατάλαβε.
Καθώς οι Αργοναύτες δείλιασαν όταν πλησίαζε το τρομερό αυτόματο,
η μάγισσα Μήδεια πρόσεξε μια γυαλιστερή βίδα στον αστράγαλο του ρομπότ-
και κατέστρωσε μια ευφυή κίνηση.
Η Μήδεια έκανε μια συμφωνία με τον Τάλω:
ισχυρίστηκε ότι μπορούσε να τον κάνει αθάνατο
με αντάλλαγμα να του αφαιρέσουν τη βίδα.
Η υπόσχεση της Μήδειας αντήχησε βαθιά μέσα του.
Χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει για τη μεταλλική του φύση,
και νιώθοντας αρκετά άνθρωπος για να επιθυμεί αιώνια ζωή, δέχτηκε.
Κι ενώ η Μήδεια μουρμούριζε ξόρκια, ο Ιάσονας έβγαλε τη βίδα.
Όπως η ίδια υποψιάστηκε, η βίδα ήταν το αδύναμο σημείο του ρομπότ του Ήφαιστου.
Το ιχώρ έρεε σαν λιωμένος μόλυβδος,
στραγγίζοντας τον Τάλω από την πηγή της δύναμής του.
Το ρομπότ κατέρρευσε με μια βροντερή πρόσκρουση
και οι Αργοναύτες ήταν ελεύθεροι να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Η ιστορία αυτή, που καταγράφηκε για πρώτη φορά γύρω στο 700 π.Χ.,
εγείρει ορισμένες οικείες ανησυχίες σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη-
και μάλιστα παρέχει ένα αρχαίο σχέδιο για την επιστημονική φαντασία.
Αλλά, σύμφωνα με ιστορικούς, τα αρχαία ρομπότ ήταν κάτι περισσότερο από μύθοι.
Κατά τον 4ο αιώνα π.Χ.,
Έλληνες μηχανικοί ξεκίνησαν να κατασκευάζουν αληθινά αυτόματα
συμπεριλαμβανομένων υπηρετών-ρομπότ και ιπτάμενων μοντέλων πουλιών.
Καμία απ' αυτές τις δημιουργίες δεν ήταν διάσημη σαν τον Τάλω,
ο οποίος εμφανιζόταν σε ελληνικά νομίσματα παραστάσεις αγγείων, δημόσιες τοιχογραφίες
και σε θεατρικές παραστάσεις.
Ακόμη και 2.500 χρόνια πριν,
οι Έλληνες είχαν ξεκινήσει ήδη να ερευνούν τη διακριτική γραμμή
ανάμεσα στους ανθρώπους και τις μηχανές.
Και όπως πολλοί μοντέρνοι μύθοι που σχετίζονται με τεχνητή νοημοσύνη,
η ιστορία του Τάλω πραγματεύται την καρδιά όπως επίσης και το μυαλό του ρομπότ.
Απεικονίζοντας τον θάνατο του Τάλω σ' ένα αγγείο του πέμπτου αιώνα π.Χ.,
ένας αγγειογράφος αποτύπωσε την απόγνωση του ετοιμοθάνατου αυτόματου
μ' ένα δάκρυ να κυλά κατά μήκος του μπρούντζινου μάγουλού του.