Agar hayotingiz kitob,
siz esa uning muallifi bo’lganda,
hikoyangizga nimalar yozishni istardingiz?
Mening hayotimni butunlayga o’zgartirib yuborgan savol aynan shunday edi.
Jazirama Las Vegas sahrosida voyaga yetar ekanman,
mening birdan bir istagim erkinlik edi.
Dunyo bo’ylab sayohat qilishni,
qorli go’shada yashashni xayol suradim
va barcha aytgan hikoyalarim
tasavvurimda namoyon bo’lardi.
19 yoshimda,
kollejni tamomlaganimdan bir kun o’tib
qorli o’lkaga ko’chib bordim
va massaj terapevtlik kasbini egalladim.
Bu ish uchun menga qo’llarim
va yonimdagi massaj stoli yetarli edi, xolos.
Va har qanday ishni eplay olardim.
Umrimda ilk bor
o’zimni erkin, mustaqil
va hayotim o’z qo’limda ekanligini his qildim.
Bu hayotim butunlay o’zgarib ketgunicha davom etdi.
Bir kuni shamolladim deb o’ylab,
uyga erta bordim
va 24 soat o’tar-o’tmasdan
men kasalxonada
kislorod balloniga muhtoj,
yashab ketish ehtimolligi ikki foizdan kamroq bemorga aylandim.
Koma holatida yotganimdan
bir necha kunlardan so’nggina shifokor menga
emlash orqali himoyalanish mumkin bo’lgan
qon infeksiyasi,
bakteriyal meningit tashxisini qo’yishdi.
Keyingi ikki yarim oy davomida men
talog’imdan, buyraklarimdan,
chap qulog’im eshitish qobiliyatidan va
tizzamdan pastki ikkala oyoqlarimdan ajraldim. Ota-onam meni
kasalxonadan nogironlik aravachasida sudrab olib chiqarkan,
o’zimni xuddi qiyqim matolardan qayta tikilgan
qo’g’irchoq kabi his qildim.
Bir necha haftadan so’ng
yangi oyoqlarimni ilk bora ko’rmagunimcha,
eng yomoni yakun topdi deb o’ylagandim.
Boldir qismi beso’naqay metallar,
to’piq suyagi uchun boltlangan trubalardan tashkil topgan
va xuddi tomirlarga o’xshab
oyoq barmog’idan to to’piq suyagigacha cho’zilgan rezina yo’lli
sariq rangli rezina oyoq.
Bu yog’iga nimani kutishni bilmasdim,
biroq buni kutmagandim.
Yonimda onam
va yuzimizdan quyulib borayotgan yosh tomchilari bilan
bu besonaqay oyoqlarni mahkam bog’lab,
o’rnimdan turdim.
Ular shunchalar og’riqli va bir yerga qattiq mixlab qo’yuvchi ediki,
endi bu oyoqlarda
qanday qilib dunyoni sayohat qila olaman,
qanday qilib men doim
istagan sarguzashtlar va hikoyalarga to’la
hayotda yashay olishim mumkin?
Va qanday qilib snoubord bilan yana shug’ullana
olaman, degan savollar mening yagona o’ylovim edi.
O’sha kuni uyga kirib, yotog’imga sudralib bordim
va keyingi bir necha oylar
hayotim shu zaylda:
hushsiz, voqelikdan qochib,
yonimda yotgan oyoqlarim bilan kechdi.
Men tamoman jismoniy va hissiy tanazzulda edim.
Ammo hayotda oldinga siljish uchun
men eski Emini tark etishim
va yangisini boricha qabul qilishni o'rganishim kerakligini bilardim.
Ana shunda bundan buyon
besh fut baland bo’lishim shart emasligini anglab yetdim.
O’zim istagancha baland bo’yli bo’la olaman!
(Kulgu) (Qarsaklar) Yoki kim bilan uchrashuvga
chiqishimga qarab istaganimcha past bo’yli bo’lishim mumkin.
(Kulgu)
Va snoubord bilan yana shug’ullanadigan bo’lsam
oyoqlarim muzlab qolmaydi.
(Kulgu)
O’ylashimcha, bulardan eng zo’ri
chegirmadagi barcha poyabzallarni
oyog’im o’lchoviga moslab olishim mumkin. (Kulgu)
Shunday qildim!
Buning foydali jihatlari bor edi.
Ana shu daqiqada o’zimga
hayotimdagi eng muhim savolni berdim:
Agar hayotim kitob,
men esa uning muallifi bo’lganimda,
hikoyam qanday bo’lishini istardim?
Va men xayol sura boshladim.
Men xuddi kichkina qizaloq kabi xayol surdim
o’zimni ohista qadamlar bilan
yurayotganimni, sayohatim davomida
boshqa insonlarga yordam berayotganimni va yana
snoubord bilan shug’ullanayotganimni tasavvur qildim.
O’zimni shunchaki endi yoqqan qorli tog’dan
tushib kelishimni tasavvur qilibgina
qolmadim. Uni chindan his qildim.
Yuzimga urilayotgan shamolni
va shoshib urayotgan yuragimni
xuddi ayni o’sha daqiqada yuz berayotgandek chindan his qildim.
Hayotimning yangi bobi ana o’shanda boshlandi.
To’rt oy o’tib, garchi natijalar
ayni kutilgandek bo’lmasa ham snoubordga qaytdim:
Tizzalarim va to’piq suyaklarim egilmasdi
va bir gal yiqilib tushdim-u, oyoqlarim snoubordimda qolib ketdi,
o’shanda tog’ chang’isi trassalaridagi barcha
chang’ichilarni daxshatga solgan edim.
(Kulgu) --
Men pastga uchib tushdim-u,
tog’ tepasidan bir yerga jilmagandim.
Boshqalar kabi men ham
daxshatga tushdim, o’zimga bo’lgan ishonchni yo’qotdim,
Biroq agar o’zimga mos juft oyoqlarni topa olsam,
bu yana qo’limdan kelishini bilardim.
Ana o'shanda bizning chegaralarimiz va qiyinchiliklarimiz
faqatgina ikki narsani taqdim etishi mumkinligini bilib oldim:
biri yo’limizdan to’xtatadi
yoki boshqa biri bizni ijodkorlikka chorlaydi.
Men buni bir yil tadqiq etib, hanuz qanday oyoqlar
menga kerakligi, menga nafi
teguvchi biror bir resursni topa olmadim.
Shu sababdan ularni o’zim yaratishga qaror qildim. Oyoq tayyorlovchi
usta va men birgalikda tasodiy qismlarni birlashtirdik
va snoubord uchun mos juft oyoqlar yaratdik.
Ko’rib turganingizdek,
ular zanglagan boltlar, rezina, yog’och va izolenta.
Va yana, oyoq barmoqlarimdagi bo’yoqni o’zgartira olaman.
Mana shu oyoqlar
va 21 yoshda men olgan eng zo’r sovg’a
dadam bergan yangi buyrak
yana bir bor orzularim ortidan borishimga imkon berdi.
Snoubord bilan shug’ullana boshladim,
ishimga qaytdim, so’ngra o’qishlarimni davom ettira boshladim.
2005-yilda esa jismoniy rivojlanishda nuqsonlari bo’lgan yoshlar va kattalarni
harakatli sport bilan shug’ullanishlari uchun
notijorat tashkilot tashkil etlishida hamkorlik qildim.
U orqali Janubiy Afrikaga borish imkoniyatiga ega bo’lib,
maktabga borishlari uchun minglab bolalarning oyoqlariga
poyabzal kiydirishga yordamlashdim.
Va o’tgan fevral oyida
ikki karra Jahon Kubogining medallarini qo’lga kiritdim.
(Qarsaklar) --
Bu meni
dunyodagi eng qayishuvchan snouborder ayol
darajasiga ko'tardi.
Bundan o’n bir yil ilgari oyoqlarimdan ajralib qolganimda,
nimaga umid qilishni bilmasdim.
Biroq bugun mendan vaziyatingizni
o’zgartirarmidingiz deb so’rasangiz,
men yo’q deb javob berardim.
Chunki oyoqlarim meni cheklab qo’ymadi,
aksincha ular imkoniyatlarim doirasini kengaytirdi.
Ular meni o’z tasavvurimga tayanishga
va imkoniyatlarimga ishonishga majburladi.
Va shu sababdan
tasavvurlarimiz chegaralarni yengib o'tishda
ko’makchi bo’la olishiga ishonaman,
chunki tafakkurimizda biz har qanday ishni qila olamiz
va har qanday narsa qo’limizdan keladi.
Ana shu orzularga ishonish
va o’z qo’rquvlarimizga yuzma-yuz kelish hayotimizni
imkoniyatlar doiramizdan tashqaridagi kenglikda
yashashga imkon beradi.
Bugungi kun chegarasiz innovatsiyalar maydoni bo’lishiga qaramasdan,
shuni aytishim mumkinki,
shaxsiy hayotimdagi innovatsiyalarga
menda mavjud chegaralar tufayli erishdim.
Chegara bu haqiqiy yakun degani,
biroq ayni shu yer tasavvur
va hikoyaning muqaddimasi ekanligini bilib oldim.
Shunday qilib bugun sizga mulohaza uchun taqdim etilgan fikr
shundan iborat. Ehtimol, qiyinchiliklar- imiz va cheklangan imkoniyatlarimizga
salbiy va yomon narsa sifatida qarash o’rniga
ularni bizga berilgan tuhfa,
tasavvurimizni uyg’otishimizda qo’l keluvchi bebaho sovg’a
ko'zlangan manzildan uzoqroqqa yetishga ko’makchi deb qabul qilishimiz mumkin.
Bu chegaralarni buzib o'tish emas,
balki uni siljitishdir
va u bizni qanday ajoyibotlarga yetaklashi
mumkinligiga guvoh bo’lish demakdir.
Rahmat.