ปัจจุบัน ผู้ลี้ภัยส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเมือง
แทนการอาศัยอยู่ในค่ายผู้ลี้ภัย
เราเป็นตัวแทนมากกว่า 60 เปอร์เซนต์
ของจำนวนผู้ลี้ภัยทั่วโลก
จากการที่มีผู้ลี้ภัยส่วนใหญ่ อาศัยอยู่ในเขตเมือง
มีความจำเป็นมาก ในการเปลี่ยนกระบวนความคิดใหม่ ๆ
แทนที่จะเสียเงินไปกับการสร้างกำแพง
จะดีกว่าถ้าสามารถใช้เงินกับโครงการต่าง ๆ
ที่จะช่วยผู้ลี้ภัย ให้สามารถช่วยเหลือตนเองได้
(เสียงปรบมือ)
เรามักต้องทิ้งสิ่งของของเรา ไว้เบื้องหลังทั้งหมด
แต่ไม่ได้ทิ้งทักษะและความรู้
หากได้รับอนุญาตให้ใช้ชีวิตที่มีประสิทธิผล
ผู้ลี้ภัยจะสามารถช่วยเหลือตนเองได้
และมีส่วนร่วมในการพัฒนา ประเทศเจ้าบ้านที่ลี้ภัยไปอยู่
ผมเกิดในเมืองที่ชื่อ "บูคาวู"
จังหวัดคิวูใต้
แห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
ผมเป็นบุตรคนที่ 5 ในบรรดาพี่น้อง 12 คน
พ่อผม มีอาชีพเป็นช่างกล
ต้องทำงานหนักมากเพื่อส่งผมเรียนหนังสือ
เช่นเดียวกับคนหนุ่มสาวคนอื่น ๆ
ผมมีแผนการและความฝันมากมาย
ผมต้องการที่จะเรียนให้จบ
ได้งานที่ดี
แต่งงานและมีลูกหลานของผมเอง
และสนับสนุนครอบครัวของผม
แต่ทั้งหมดนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเลย
สงครามกลางเมืองที่บ้านเกิด ทำให้ผมลี้ภัยไป ประเทศยูกันดาในปี ค.ศ. 2008
เมื่อ 9 ปีที่ผ่านมา
ครอบครัวของผมได้มีส่วนกับ การอพยพอย่างต่อเนื่องของผู้ลี้ภัย
ซึ่งไปตั้งถิ่นฐานในเมืองกัมปาลา เมืองหลวงของประเทศยูกันดา
ในประเทศของผม
ผมได้อาศัยอยู่ในเมืองอยู่แล้ว
และเรารู้สึกว่าการอยู่ที่เมืองกัมปาลา ดีกว่าการอาศัยอยู่ในค่ายผู้ลี้ภัย
ผู้ลี้ภัยในเมืองต่าง ๆ
ต่างถูกปฏิเสธเป็นประจำ จากความช่วยเหลือระหว่างประเทศ
แม้กระทั่งหลังจากที่ได้รับการยอมรับแล้ว โดย UNHCR ในปี ค.ศ. 1997
นอกเหนือจากปัญหาความยากจน ที่เราต้องเผชิญหน้าแล้ว
ในฐานะคนในเมืองที่ยากจน
เราได้เผชิญกับความท้าทาย เนื่องมาจากสถานะผู้ลี้ภัยของเรา
เช่นอุปสรรคทางภาษา
ในประเทศคองโก ภาษาราชการคือภาษาฝรั่งเศส
แต่ในประเทศยูกันดา ภาษาราชการคือภาษาอังกฤษ
เราไม่สามารถเข้าถึงการศึกษาและสาธารณสุข
เราได้สัมผัสกับการถูกล่วงละเมิด
การแสวงหาประโยชน์ การข่มขู่ และการแบ่งแยก
องค์กรด้านมนุษยธรรมส่วนใหญ่ต่างมุ่งเน้น
แต่เรื่องการตั้งถิ่นฐานอย่างเป็นทางการ ในพื้นที่ชนบท
และไม่มีอะไรที่มุ่งเน้นสำหรับเราเลย
แต่เราไม่ได้ต้องการสิ่งของบริจาค
เราต้องการที่จะทำงานและสนับสนุนตนเอง
ผมได้พลัดถิ่นร่วมกับเพื่อนร่วมงานอีก 2 คน
และจัดตั้งองค์กร เพื่อสนับสนุนผู้ลี้ภัยคนอื่น ๆ
YARID หรือ "Young African Refugees for Integral Development"
เริ่มต้นจากการพูดคุยกันภายในชุมชนคองโก
เราได้ถามชุมชน
เกี่ยวกับวิธีที่พวกเขาสามารถ จัดระเบียบตัวเองเพื่อแก้ปัญหาเหล่านี้
โครงการต่าง ๆ ของ YARID ที่ให้การสนับสนุน ได้วิวัฒนาการเป็นขั้นตอน
โดยคืบหน้าจากชุมชนฟุตบอล ไปจนถึงภาษาอังกฤษ
ไปจนถึงการมีอาชีพตัดเย็บเสื้อผ้า
ฟุตบอลได้สร้างพลังใหม่
ให้กับเยาวชนที่ตกงาน
และเชื่อมคนเข้าด้วยกันจากหลาย ๆ ชุมชน
ชั้นเรียนภาษาอังกฤษฟรีต่าง ๆ
ช่วยให้ผู้คนมีส่วนร่วมกับชุมชนยูกันดา
ซึ่งสามารถช่วยให้พวกเขาได้รู้จักเพื่อนบ้าน และทำการค้าขาย
โครงการฝึกอบรมวิชาชีพ ได้ให้ทักษะของการหาเลี้ยงชีพ
และสำหรับพวกเขา โอกาสสำคัญสำหรับ การพึ่งพาตนเองทางเศรษฐกิจ
เราได้เห็นหลาย ๆ ครอบครัว
กลายเป็นครอบครัวที่ช่วยเหลือตนเองได้ อย่างยั่งยืน
เราได้เห็น ผู้ที่ไม่จำเป็น ต้องได้รับความช่วยเหลือจากเราอีกต่อไป
จากการที่หลาย ๆโครงการของ YARID ได้ขยายตัว
ทำให้มีการเพิ่มขึ้นของคนสัญชาติต่าง ๆ
คองโก รวันดา บุรุนดี
โซมาเลีย เอธิโอเปีย ซูดานใต้
ถึงวันนี้ YARID ได้สนับสนุน ผู้ลี้ภัยกว่า 3,000 คนทั่วกัมปาลา
และยังคงสนับสนุนเพิ่มเติมต่อเนื่อง
(เสียงปรบมือ)
ผู้ลี้ภัยต้องการสิทธิอำนาจ ไม่ใช่สิ่งของบริจาค
เรารู้จักชุมชนของเราดีกว่าคนอื่น ๆ
เราเข้าใจถึงความท้าทาย และโอกาสที่เราจะต้องเผชิญ
ในการที่จะพึ่งตนเอง
ผมรู้ดีกว่าทุกคน
ว่าการริเริ่ม ที่ถูกคิดค้นโดยผู้ลี้ภัย สามารถทำได้
การริเริ่มเหล่านี้ ต้องได้รับการยอมรับ และสนับสนุนอย่างเป็นสากล
ให้การสนับสนุนเรา อย่างที่เราสมควรได้รับ
และเราจะตอบแทนคุณพร้อมผลประโยชน์
ขอบคุณมากครับ
(เสียงปรบมือ)