Cześć, nazywam się Tony
a to jest Every Frame a Painting
gdzie analizujemy konstrukcje filmu.
Obecnie w sieci jest mnóstwo świetnych filmów
analizujących filmową zawartość i schematy,
ale wydaje mi się, że gubimy treść o aktualnej formie -
wiesz: obrazu i dźwięku
W każdym razie, film który dzisiaj omówię
jest wspaniałym przykładem sztuki i rzemiosła.
Jest to film Matka z 2009 roku w reżyserii Joon-ho Bonga
Jeżeli jeszcze go nie widziałeś,
jest to film o człowieku niesłusznie skazanym za morderstwo
i jeżeli nie znasz Joon-ho Bonga,
to wiec że jest on niesamowity.
Facet jest poważnie najlepszy.
Uprzedzam, będą spoilery całego filmu.
Jeżeli nie chcesz spoilerów, przestań oglądać i odpal film.
Gotowy? Dobra.
Film jest kombinacją dwóch technik, które chciałbym dzisiaj poruszyć.
Pierwszą z nich jest kręcenie ważnych dla historii momentów z profilu.
Druga jest realizowana przy użyciu teleobiektywów.
A więc normalnie, nagrywając aktora chcesz widzieć jego twarz.
Jeżeli kamera jest ustawiona przed aktorem,
to jest to generalnie najlepsze wyjście dla nas widzimy malujące się emocje.
Jeżeli nagrywamy coś z daleka profil twarzy
jest odrobinę straszny
i surowy.
Jak to.
Porównując do tego.
Boże. Stop. O Boże!
Teraz jest dziwna część.
Chwyć teleobiektyw,
i ogranicz przestrzeń.
My zrobimy to cały czas w filmach do zbliżeń.
Jest to bardziej wdzięczne
i te rozmyte tło daje nam ten piękny efekt.
Ale kiedy zrobisz to z profilu,
to nie wygląda już tak pięknie.
Ukrywa coś przed nami.
I ten subtelny ruch kamerą,
i to jak my ledwo nadążamy.
Wiele z głównych scen w tym filmie jest nagrywana
teleobiektywem, z profilu.
Jeżeli obecnie oglądasz film ponownie,
zobaczysz, że Bong jest bardzo subtelny
serwując nam ważne punkty fabuły
versus czerwony unik.
Więc kiedy Matka spotyka handlarza