Σας έχει τύχει ποτέ να αναφέρετε μια έρευνα στη συζήτηση
που στην πραγματικότητα δεν έχετε διαβάσει;
(Γέλια)
Έπινα καφέ μ' έναν φίλο μου τις προάλλες
και είπα: «Ξέρεις, διάβασα μια νέα μελέτη
που λέει ότι ο καφές μειώνει τον κίνδυνο κατάθλιψης στις γυναίκες».
Αλλά στην πραγματικότητα, το μόνο που διάβασα ήταν ένα τουίτ.
(Γέλια)
Και τώρα που το είπαμε...
(Γέλια)
«Μια νέα έρευνα λέει ότι το να πίνει κανείς καφέ
μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο κατάθλιψης στις γυναίκες».
(Γέλια)
Εκείνο το τουίτ είχε ένα λινκ για το μπλογκ των New York Times
όπου ένας μπλόγκερ μετέφρασε τα αποτελέσματα μιας έρευνας
από ένα άρθρο του περιοδικού Live Science
που άντλησε τις αρχικές πληροφορίες
από την ιστοσελίδα της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Χάρβαρντ,
που ανέφερε την περίληψη της πραγματικής έρευνας,
συνοψίζοντας την έρευνα που δημοσιεύτηκε σε ένα επιστημονικό περιοδικό.
(Γέλια)
Είναι όπως οι έξι βαθμοί διαχωρισμού, αλλά στην έρευνα.
(Γέλια)
Έτσι, όταν είπα ότι διάβασα μια έρευνα,
στην πραγματικότητα διάβασα 59 χαρακτήρες που συνόψιζαν 10 χρόνια έρευνας.
(Γέλια)
Έτσι, όταν είπα ότι διάβασα μια έρευνα,
διάβαζα αποσπάσματα της έρευνας
που τα είχαν συρράψει τέσσερις διαφορετικοί συγγραφείς
που κανείς δεν ήταν ο αληθινός συγγραφέας,
προτού φτάσει σε μένα.
Αυτό δεν μου φαίνεται σωστό.
Αλλά η πρόσβαση στην πρωτότυπη έρευνα είναι δύσκολη,
γιατί οι ακαδημαϊκοί συνήθως δεν ασχολούνται με τα δημοφιλή μέσα.
Μπορεί να αναρωτιέστε,
γιατί οι ακαδημαϊκοί δεν ασχολούνται με τα δημοφιλή μέσα;
Μπορεί να ήταν πιο αξιόπιστη πηγή πληροφοριών
από τους ειδήμονες των μέσων ενημέρωσης.
Σωστά;
(Γέλια)
Σε μια χώρα με περισσότερα από 4.100 κολέγια και πανεπιστήμια
αυτό θα έπρεπε να είναι η νόρμα.
Δεν είναι όμως.
Πώς φτάσαμε ως εδώ;
Για να καταλάβουμε γιατί οι ακαδημαϊκοί δεν ασχολούνται με τα δημοφιλή μέσα
πρέπει πρώτα να καταλάβουμε πώς λειτουργούν τα πανεπιστήμια.
Τα έξι τελευταία χρόνια
δίδαξα σε εφτά διαφορετικά κολέγια και πανεπιστήμια
σε τέσσερις διαφορετικές πολιτείες.
Είμαι ένας έκτακτος βοηθός.
(Γέλια)
Ταυτόχρονα, προσπαθώ να τελειώσω το διδακτορικό μου.
Σε όλα αυτά τα διαφορετικά ιδρύματα
η έρευνα και η διαδικασία των δημοσιεύσεων λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο.
Καταρχάς, οι ακαδημαϊκοί παράγουν έρευνα στον τομέα τους.
Για να χρηματοδοτηθεί η έρευνά τους
κάνουν αιτήσεις για κρατικές και ιδιωτικές επιχορηγήσεις
και αφού η έρευνα ολοκληρωθεί
γράφουν ένα άρθρο για τα ευρήματά τους.
Μετά μπορούν να υποβάλουν αυτό το άρθρο σε συναφή ακαδημαϊκά περιοδικά.
Μετά περνούν μια διαδικασία αξιολόγησης από συναδέλφους (peer review)
που σημαίνει ότι άλλοι ειδικοί ελέγχουν την ακρίβεια και την αξιοπιστία του.
Μετά, αφού δημοσιευτεί,
κερδοσκοπικές εταιρείες επαναπωλούν αυτές τις πληροφορίες
στα πανεπιστήμια και τις δημόσιες βιβλιοθήκες
μέσω συνδρομών σε περιοδικά και βάσεις δεδομένων.
Αυτό είναι λοιπόν το σύστημα.
Ερευνούμε, γράφουμε, διορθώνουμε, δημοσιεύουμε, επαναλαμβάνουμε.
Οι φίλοι μου κι εγώ λέμε ότι ταΐζουμε το τέρας.
Μπορείτε να δείτε πώς αυτό μπορεί να προκαλέσει κάποια προβλήματα.
Το πρώτο πρόβλημα είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος της ακαδημαϊκής έρευνας
χρηματοδοτείται από το δημόσιο αλλά διανέμεται από τον ιδιωτικό τομέα.
Κάθε χρόνο, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ξοδεύει 60 δισεκατομμύρια σε έρευνα.
Σύμφωνα με το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών,
ένα ποσοστό 29% πηγαίνει σε δημόσια πανεπιστήμια.
Αν είστε γρήγοροι στα μαθηματικά, αυτό σημαίνει 17,4 δισεκατομμύρια δολάρια.
Δολάρια από φόρους.
Και μόνο πέντε οργανισμοί ευθύνονται
για την ευρύτερη διανομή της έρευνας
που χρηματοδοτείται από το δημόσιο.
Το 2014, μία μόνο από αυτές τις εταιρείες είχε 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια κέρδη.
Είναι μεγάλη επιχείρηση.
Στοιχηματίζω ότι βλέπετε την ειρωνεία.
Αν το δημόσιο χρηματοδοτεί την ακαδημαϊκή έρευνα,
αλλά μετά πρέπει να πληρώσει ξανά για να έχει πρόσβαση στα αποτελέσματα,
είναι σαν να τα πληρώνουμε διπλά.
Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα
είναι ότι οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί δεν έχουν επαρκή κίνητρα
να δημοσιεύουν αλλού εκτός αυτών των περιοδικών με συνδρομή και με κύρος.
Το σύστημα πρόσληψης και εξέλιξης στα πανεπιστήμια βασίζεται
στον αριθμό των δημοσιεύσεων των ακαδημαϊκών.
Έτσι, άρθρα σε περιοδικά και βιβλία είναι κάτι σαν νόμισμα για τους ακαδημαϊκούς.
Η δημοσίευση άρθρων βοηθά στην απόκτηση θέσης και επιχορηγήσεων.
Αλλά οι ακαδημαϊκοί δεν ανταμείβονται για τις δημοσιεύσεις σε δημοφιλή μέσα.
Αυτό είναι το καθεστώς.
Το σύγχρονο ακαδημαϊκό οικοσύστημα.
Αλλά δεν νομίζω ότι πρέπει να είναι έτσι.
Μπορούμε να κάνουμε μικρές αλλαγές και να αλλάξουμε τα πράγματα.
Καταρχάς, ας ξεκινήσουμε συζητώντας για την πρόσβαση.
Τα πανεπιστήμια μπορούν να ξεκινήσουν να αμφισβητούν το status quo
ανταμείβοντας τους ακαδημαϊκούς που δημοσιεύουν
όχι μόνο στα συνδρομητικά περιοδικά
αλλά και σε περιοδικά ανοιχτής πρόσβασης, καθώς και σε δημοφιλή μέσα.
Το κίνημα της ανοιχτής πρόσβασης ξεκινά πλέον να κάνει μία πρόοδο
σε πολλές επιστήμες,
κι ευτυχώς, μερικοί άλλοι μεγάλοι φορείς έχουν αρχίσει να το παρατηρούν.
Το Google Scholar έχει κάνει την έρευνα με ανοιχτή πρόσβαση
ευκολότερη στην αναζήτηση και τον εντοπισμό.
Πέρσι το Κογκρέσο εισήχθη ένα νομοσχέδιο
που προτείνει για τα ακαδημαϊκά ερευνητικά προγράμματα
με επιχορήγηση ίση ή μεγαλύτερη των 100 εκατομμυρίων
να υπάρχει μια πολιτική ανοιχτής πρόσβασης.
Φέτος, η NASA άνοιξε όλη της την ερευνητική βιβλιοθήκη στο κοινό.
Βλέπετε λοιπόν ότι αυτή η ιδέα έχει αρχίσει να πιάνει.
Πρόσβαση όμως δεν είναι μόνο η δυνατότητα
να πάρει κανείς στα χέρια του ένα έγγραφο ή μια μελέτη.
Πρέπει κανείς να διασφαλίσει
ότι αυτό το έγγραφο ή η μελέτη είναι εύκολα κατανοητό.
Ας μιλήσουμε λοιπόν για τη μετάφραση.
Δεν φαντάζομαι ότι αυτή η μετάφραση είναι σαν τα έξι βήματα απόσταση
για τα οποία σας είπα προηγουμένως.
Αντίθετα, πώς θα ήταν αν οι ακαδημαϊκοί μπορούσαν να μεταφράσουν
την έρευνά τους σε δημοφιλή μέσα
και να απευθυνθούν στο ευρύτερο κοινό;
Αν οι ακαδημαϊκοί το έκαναν αυτό,
η απόσταση ανάμεσα στο κοινό και την έρευνα
θα μειωνόταν πάρα πολύ.
Βλέπετε, δεν προτείνω να σταματήσουμε την έρευνα.
Προτείνω να δώσουμε ανοιχτή πρόσβαση σε αυτή την έρευνα
και να αλλάξουμε την οπτική, να εστιάσουμε στη χρήση απλής γλώσσας,
έτσι ώστε το κοινό που πληρώνει γι' αυτή την έρευνα
να μπορεί επίσης να την αξιοποιήσει.
Υπάρχουν και άλλα οφέλη σε αυτή την προσέγγιση.
Δείχνοντας στο κοινό τον τρόπο με τον οποίο τα χρήματα από τους φόρους
χρηματοδοτούν την έρευνα,
μπορεί να ξεκινήσει ο επαναπροσδιορισμός της ταυτότητας των πανεπιστημίων
ώστε η ταυτότητα των πανεπιστημίων να μη βασίζεται σε μια ομάδα ποδοσφαίρου
ή στα πτυχία που απονέμουν,
αλλά στην έρευνα που παράγεται εκεί.
Όταν υπάρχει μια υγιής σχέση μεταξύ κοινού και ακαδημαϊκών
αυτό συμβάλλει στη συμμετοχή του κοινού στην έρευνα.
Μπορείτε να φανταστείτε πώς θα ήταν αυτό;
Πώς θα ήταν αν οι κοινωνιολόγοι βοηθούσαν την τοπική αστυνομία
να επανασχεδιάσει τα προγράμματα εκπαίδευσης στην ενσυναίσθηση,
να συνεργαστούν για να γράψουν έναν οδηγό για αυτή την εκπαίδευση στο μέλλον;
Κι αν οι καθηγητές αγωγής συσκέπτονταν με τα τοπικά δημόσια σχολεία
για να αποφασίσουν πώς θα βοηθήσουν τους μαθητές που έχουν δυσκολίες
και μετά γράψουν γι' αυτό σε μια τοπική εφημερίδα;
Επειδή μια λειτουργική δημοκρατία
απαιτεί το κοινό να έχει σωστή εκπαίδευση και πληροφόρηση.
Αντί η έρευνα να διεξάγεται πίσω από ένα σύστημα πληρωμών και γραφειοκρατίας,
δεν θα ήταν καλύτερο να διεξάγεται ενώπιόν μας;
Ως διδακτορική φοιτήτρια,
γνωρίζω πως ασκώ κριτική στο κλαμπ στο οποίο θέλω να μπω.
(Γέλια)
Πράγμα που είναι επικίνδυνο,
εφόσον θα βρίσκομαι στην ακαδημαϊκή αγορά εργασίας σε κανά δυο χρόνια.
Αλλά αν το status quo στην ακαδημαϊκή έρευνα
είναι η δημοσίευση σε κερδοσκοπικά περιοδικά κλειστού τύπου
στα οποία το κοινό δεν έχει ποτέ πρόσβαση,
πιστέψτε με, η απάντηση μου θα είναι όχι.
Πιστεύω στη δημοκρατική έρευνα που αφορά όλους μας,
που είναι προς όφελος της κοινότητας και συνομιλεί με το κοινό.
Θέλω να δουλεύω στην έρευνα και σε μια ακαδημαϊκή κουλτούρα
όπου το κοινό δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως ένα πολύτιμο ακροατήριο,
αλλά ως βασικό στοιχείο, ως ένας συμμετέχων.
Σε μερικές περιπτώσεις, ακόμη και ως ειδικός.
Δεν πρόκειται μόνο για την προσφορά πρόσβασης στην πληροφόρηση.
Είναι η αλλαγή της ακαδημαϊκής νοοτροπίας από τη δημοσίευση στην πρακτική
και από τα λόγια στην πράξη.
Πρέπει να σας πω ότι αυτή η ιδέα, αυτή η ελπίδα,
δεν είναι μόνο δική μου.
Στέκομαι πάνω στους ώμους πολλών ακαδημαϊκών, πολλών δασκάλων,
βιβλιοθηκονόμων και μελών της κοινότητας
που επίσης υποστηρίζουν τη συμμετοχή πολλών ανθρώπων σε αυτό τον διάλογο.
Ελπίζω να συμμετέχετε κι εσείς επίσης.
Ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)