Pse tradhëtojmë?
Dhe pse njerëzit e lumtur tradhëtojnë?
Dhe kur themi “pabesi”, çfarë nënkuptojmë saktësisht?
Nënkupton një bashkim, histori dashurie, seks me pagesë, një dhomë chat-i,
një masazh me fund të lumtur?
Pse mendojmë se burrat mashtrojnë nga mërzija dhe frika e intimitetit,
por gratë mashtrojnë nga vetmia dhe etja për intimitet?
Dhe a përbën një aferë gjithmonë fundin e një marrëdhënie?
Përgjatë 10 viteve të fundit, kam udhëtuar nëpër botë
dhe kam punuar gjerësisht me qindra çifte
të cilët kanë qënë shpartalluar nga tradhëtia.
Është një akt i thjeshtë shkelje
i cili mund t’i vjedhë një çifti marrëdhënien e tyre,
lumturinë dhe thelbin e identitetit të tyre: një aferë.
E megjithatë, ky akt ekstremisht i zakonshëm është kaq pak i kuptuar.
Pra, ky diskutim është për cilindo që ka dashuruar ndonjeherë.
Tradhtia bashkëshortore ka ekzistuar që kur u shpik martesa,
po kështu dhe tabu-ja, kundër saj.
Në fakt, tradhëtia ka një këmbëngulje që martesa mund vetëm ta ketë zili,
aq e vërtetë është kjo saqë, kjo është urdhëresa e vetme
që përsëritet dy herë në Bibël
një herë për kryerjen dhe herën tjetër vetëm për të menduarit.
(Të qeshura)
Pra, si mund ta pajtojmë atë që ndalohet universalisht,
dhe po universalisht praktikohet?
Përgjatë historisë, burrat praktikisht kishin licensë për të tradhetuar
me pasoja minimale,
dhe të mbështetur nga një mori teorish biologjike dhe evolucionare
që justifikonin nevojën e tyre për të bredhur,
kështu që standardi i dyfishtë është aq i vjetër sa dhe vetë adulteria.
Por kush e di se çfarë ndodh në të vërtetë atje nën ҫarҫafë, apo jo?
Sepse kur vjen fjala te seksi,
presioni për burrat është që të mburren dhe ta egzagjerojnë,
por presioni për gratë është ta fshehin, minimizojnë dhe mohojnë,
ҫka nuk është e habitshme kur kujton se ka ende nëntë shtete
ku gratë mund të vriten për shmangje nga e duhura.
Tani, monogamia nënkuptonte një person për gjithë jetën.
Sot, monogamia nënkupton një person në një kohë.
(Të qeshura)
(Duartrokitje)
Them se, shumë prej jush mund keni thënë
"Unë jam monogam në të gjitha marrëdhëniet e mia."
(Të qeshura)
Dikur, në fillim martoheshim,
dhe bënim seks për herë të parë.
Por tani ne martohemi,
dhe ndalojmë së kryeri seks me të tjerët.
Fakti është se monogamia nuk kishte të bënte fare me dashurinë.
Burrat mbështeteshin në besnikërinë e grave
në mënyrë që të dinin se kujt i përkisnin fëmijët,
dhe kush do ta marrë lopën kur të vdes unë.
Tani, të gjithë duan të dinë
sa përqind e njerëzve tradhëtojnë.
Ma kanë bërë këtë pyetje që kur kam ardhur në këtë konferencë.
(Të qeshura)
Kjo vlen edhe për ju.
Por përcaktimi i tradhëtisë vazhdon të zgjerohet
sekstimi, të parit porno, qëndrimi aktiv fshehurazi në aplikacionet e takimeve.
Pra, duke qënë se nuk ka një përkufizim të rënë dakord universalisht
mbi atë ҫka përbën tradhëti,
vlerësimet ndryshojnë shumë, nga 26 deri në 75 përqind.
Por mbi të gjitha, ne jemi kontradikta vetë.
Pra, 95 përqind prej nesh thonë se është tmerrësisht e gabuar
që partneri jonë të gënjejë në lidhje me pasjen e një afere,
por po i njëjti numër prej nesh do të thonë
se kjo është ekzakt ajo që do bënim po të kishim vetë një aferë.
(Të qeshura)
Tani, më pëlqen ky përkufizim për aferat –
sespe i bashkon të tre elementet kryesore
një marrëdhënie e fshehtë, e cila është struktura kryesore e një afere;
një lidhje emocionale në një farë mase;
dhe një alkimi seksuale.
Dhe alkimi është fjala kyçe këtu,
sepse frisoni erotik është i tillë që puthja që vetëm e imagjinon të japësh,
mund të jetë aq e fuqishme dhe aq e këndshme
sa orë të tëra aktuale duke bërë dashuri.
Siç ka thënë dhe Marcel Proust,
është imagjinata jonë që është përgjegjëse për dashurinë, dhe jo personi tjetër.
Pra, kurrë nuk ka qenë më e lehtë të tradhëtohet,
dhe kurrë nuk ka qenë më e vështirë për të ruajtur një sekret.
Dhe pabesia nuk ka kërkuar një taksë të tillë psikologjike.
Kur martesa ishte një ndërmarrje ekonomike,
pabesia kërcënonte sigurinë tonë ekonomike.
Por tani që martesa është një marrëveshje romantike,
pabesia kërcënon sigurinë tonë emocionale.
Ironikisht, ne i jemi drejtuar tradhëtisë-
si hapësirë për të kërkuar dashurinë e pastër.
Por tani që ne kërkojmë dashuri në martesë,
tradhëtia e shkatërron.
Tani, ka tre mënyra me të cilat unë mendoj se pabesia lëndon ndryshe sot.
Ne kemi një ideal romantik në bazë të të cilit i drejtohemi një personi
për të na përmbushur një listë të pafund nevojash:
të jetë dashuria ime më e madhe, miku im më i mirë,
prindi më i mirë, i besuari im,
miku im emocional, i barabarti im intelektual.
Dhe unë jam me AI/AJO: unë jam i zgjedhuri, unë jam i veçantë,
unë jam i domosdoshëm, unë jam i pazëvendësueshëm,
unë jam i duhuri.
Dhe tradhëtia më tregon se nuk jam.
Kjo është tradhëtia e vërtetë.
Tradhëtia na trondit ambicien e madhe të dashurisë.
Por nëse gjatë gjithë historisë, tradhëtia ka qenë gjithmonë e dhimbshme,
sot ajo është shpesh traumatike,
sepse kërcënon imazhin e vetes tonë.
Pacienti im Fernando, është i rrënuar.
Ai vazhdon e thotë: "Mendoja se e njihja jetën time.
Mendoja se e dija se kush ishe ti, se kush ishim ne si çift, kush isha unë.
Tani, dyshoj për çdo gjë."
Tradhëtia - një shkelje besimi, një krizë identiteti.
"A do të mund të besoj sërisht tek ty?" pyet ai.
"A do të mund të besoj dikë tjetër përsëri?"
Dhe kjo është ajo ҫka më thotë dhe pacientja ime Heather,
kur është duke më folur për historinë e saj me Nick.
E martuar, me dy fëmijë.
Nick sapo është larguar në një udhëtim pune,
dhe Heather është duke luajtur në iPad e tij me djemtë,
kur ajo e sheh një mesazh që shfaqet në ekran:
"Mezi po pres të të shoh."
E çuditshme, mendon ajo, ne sapo u pamë.
Dhe pastaj një mesazh tjetër:
"Mezi po pres të të mbaj në krahët e mi."
Dhe Heather e kupton
këto mesazhe s'janë për të.
Ajo gjithashtu më tregon se babai i saj kishte afera,
por nëna e saj kish gjetur një faturë të vogël në xhep,
dhe pak buzëkuq në jakë.
Heather, fillon gërmimin,
dhe gjen me qindra mesazhe,
foto të shkëmbyera dhe dëshira të shprehura.
Detajet e gjalla të një afere dy-vjeçare të Nick
shpalosen përballë saj në kohë reale.
Dhe kjo më bëri të mendoj:
Aferat në epokën dixhitale janë vdekje prej një mijë thikash.
Por ne kemi një tjetër paradoks me të cilin përballemi këto kohë.
Për shkak të këtij ideali romantik,
ne mbështetemi në besnikërinë e partnerit me një entuziazëm të veçantë.
Por gjithashtu ne kurrë nuk kemi qenë më të prirur se tani për të devijuar,
dhe jo sepse kemi dëshira të reja sot,
por sepse jetojmë në një epokë
ku ndjejmë se është e drejta jonë të ndjekim dëshirat tona,
sepse kjo është kultura ku unë e meritoj të jem i/e lumtur.
Dhe nëse dikur kemi jemi divorcuar, sepse ishim të palumtur,
sot divorcohemi, sepse mund të jemi edhe më të lumtur.
Dhe nëse divorci përmbante gjithë turpin,
sot, të zgjedhësh të qëndrosh, kur mund të ikësh
është turpi i ri.
Pra Heather, nuk mund të flasë me miqtë e saj,
sepse ka frikë se do ta gjykojnë se pse e dashuron ende Nick,
dhe ngado që kthehet, merr të njëjtën këshillë:
Lëre atë. Hidhe në rrugë qenin.
Dhe nëse situata do ishte e anasjelltë, Nick do të ish në të njëjtën situatë.
Të qëndruarit është turpi i ri.
Pra, nëse ne mund të divorcohemi,
pse kemi ende afera?
Tani, supozimi tipik është se në qoftë se dikush mashtron,
ka diçka që nuk shkon ose me marrëdhënien tuaj ose me ty.
Por miliona njerëz nuk mund të jenë të gjithë patologjikë.
Logjika është kjo: Nëse ke gjithçka që të duhet në shtëpi,
atëherë nuk ke nevojë të kërkosh diku tjetër,
supozimi se ekziston diҫka e tillë si martesa perfekte
na injekton kundër dëshirës së shfrenuar për bredhje.
Por, po sikur pasioni të ketë një jetëzgjatje të limituar?
Po sikur të ketë gjëra që as edhe një marrëdhënie e mirë
nuk mund t’i sigurojë kurrë?
Nëse edhe njerëzit e lumtur tradhëtojnë,
si është puna?
Shumica dërrmuese e njerëzve me të cilët punoj
nuk janë aspak bredhës kronike.
Ata janë shpesh njerëz thellësisht monogame në besimet e tyre,
ose të paktën për partnerët e tyre.
Por e gjejnë veten në konflikt
ndërmjet vlerave dhe sjelljes së tyre.
Shpesh janë njerëz të cilët kanë qëndruar besnik për dekada të tëra,
por një ditë kapërcejnë një kufi
që kurrë nuk mendonin se do ta kapërcenin,
dhe me rriskun e humbjes së gjithçkaje.
Por, në shpërblim të çfarë?
Aferat janë një akt tradhëtie,
dhe gjithashtu janë një shprehje e mallit dhe humbjes.
Në zemër të një afere, shpesh gjen
një dëshirë dhe një shtysë të zjarrtë për një lidhje emocionale,
për risi, për liri, për autonomi, për intensitet seksual,
një dëshirë për të rimarrë pjesë të humbura të vetvetes
ose një përpjekje për të risjellë vitalitet përballë humbjes e tragjedisë.
Po mendoj për një paciente tjetër timen, Priya,
e cila është lumturisht e martuar,
e do burrin e saj,
dhe nuk do të donte kurrë që ta lëndonte.
Por ajo gjithashtu më tregon
se ka bërë gjithmonë atë që pritej prej saj:
vajzë e mirë, grua e mirë, nënë e mirë,
kujdesej për prindërit e saj emigrantë.
Priya, u dashurua me pemëtarin që hoqi pemën nga oborri i saj,
pas uraganit Sandy.
Me kamionin dhe tatuazhet e tij, ai është krejt e kundërta e saj.
Por në moshën 47 vjeҫ afera e Priya lidhet me adoleshencën që ajo s'e pati kurrë.
Dhe historia e saj më përforcon idenë se kur kërkojmë vështrimin e një tjetri,
nuk kërkojmë gjithmonë largimin nga partneri jonë,
por largimin nga personi që jemi bërë.
Dhe nuk ka shumë të bëjë me atë që jemi duke kërkuar për një person tjetër,
sesa me atë që jemi duke kërkuar për një vete tjetër.
Tani, në të gjithë botën,
ekziston një fjalë të cilën njerëzit që kanë afera ma thonë gjithmonë.
Ata ndjehen gjallë.
Shpesh më tregojnë histori të humbjeve të fundit -
të një prindi që ka vdekur,
të një miku që iku shumë shpejt,
dhe një lajm i keq nga mjeku.
Vdekja dhe vdekshmëria shpesh jetojnë nën hijen e një afere,
sepse ngrenë këto pyetje.
A është kjo e gjitha? A ka më tepër?
Do të vazhdoj kështu edhe për 25 vjet të tjera?
A do ta ndjej ndonjëherë atë gjë përsëri?
Dhe kjo ka bërë të mendoj se ndoshta këto janë pyetjet
që i shtyjnë njerëzit të kalojnë kufirin,
dhe disa afera janë një përpjekje për të mposhtur asgjësinë,
në një antidot për vdekjen.
Dhe në kundërshtim me atë që mund të mendoni,
aferat kanë të bëjnë më pak me seksin, dhe shumë më tepër me dëshirën:
dëshirë për vëmendje, dëshirë për t'u ndjerë i veçantë,
dëshirën për t'u ndjerë i rëndësishëm.
Dhe vetë struktura e një afere,
fakti se nuk mund ta kesh dashnorin tend,
ju bën të doni.
Kjo në vetvete është një makineri dëshirë,
sepse paplotshmëria, ambiguiteti,
ju shtyn të doni atë që nuk mund ta keni.
Disa prej jush ndoshta mendojnë
se aferat nuk ndodhin në marrëdhëniet e hapura,
por ja që ndodhin.
Pikë së pari, biseda rreth monogamisë nuk është e njëjtë
me bisedën rreth tradhtisë.
Por fakti është se edhe kur kemi
lirinë për të patur partnerë të tjerë seksualë,
përsëri duket se joshemi nga fuqia e së ndaluarës,
se nëse bëjmë atë që nuk duhet ta bëjmë,
atëherë ndjehemi sikur jemi duke bërë atë që duam.
dhe, shumë prej pacientëve të mi, ju kam thënë
se nëse ata sjellin në marrëdhëniet e tyre
një të dhjetën e guximit, imagjinatën dhe entuziazmin
që vendosin në aferat e tyre,
ndoshta kurrë nuk do t'ju duhej të më takonin.
(Të qeshura)
Pra si mund të shërohemi nga një aferë?
Dëshira shkon thellë.
Tradhëtia shkon thellë.
Por ajo mund të shërohet.
Dhe disa afera janë këmbana vdekje
për marrëdhënie të cilat kanë qenë duke vdekur.
Por disa të tjera do të na hedhin në mundësi të reja.
Fakti është se, shumica e çifteve
që kanë përjetuar një aferë qëndrojnë bashkë.
Por disa prej tyre thjesht do të mbijetojnë,
ndërsa të tjerët do të jenë në gjendje ta kthejnë krizën në oportunitet.
Ata do të jenë në gjendje ta kthejnë këtë në një përvojë rigjeneruese.
Dhe për me tepër mendoj këtë për partnerin e mashtruar,
i cili shpesh thotë,
"Mendon se dhe unë nuk doja më tepër?
Por s'isha unë që e bëra atë gjë."
Por tani që afera u zbulua,
ata gjithashtu fillojnë të kërkojnë më tepër,
dhe nuk u duhet më të mbështesin status quo-në
që mund të mos ketë funksionuar dhe aq mirë as për ta.
Kam vënë re se shumë çifte,
në vorbullën e menjëhershme pas një afere,
për shkak të këtij çrregullimi të ri, që në fakt mund të sjellë një rend të ri,
do të kenë thellësi bisedash të hapura dhe të ndershme
siҫ nuk kanë patur në dekada.
Dhe, partnerët që kanë qenë indiferent seksualisht
e gjejnë veten papritmas kaq të pangopur në epsht,
sa nuk e kuptojnë nga po u vjen.
Ka diçka në frikën e humbjes që e rindez dëshirën,
dhe hap rrugën për një lloj krejt të ri të vërtete.
Pra, kur ekspozohet një aferë,
cilat janë disa gjëra specifike që mund të bëjnë çiftet?
Ne e dimë nga trauma që shërimi fillon
kur fajtori e pranon gabimin.
Kështu, për partnerin që ka patur aferën,
për Nick,
një gjë është t'i japë fund aferës,
por tjetër është akti, thelbësor dhe i rëndësishëm i shprehjes
së fajit dhe keqardhjes për lëndimin gruas së tij.
Por e vërteta është
se unë kam vënë re se shumë njerëz që kanë afera
mund të ndjehen tmerrësisht fajtorë që kanë lënduar partnerin,
por ata nuk ndjehen fajtorë për përjetimin e aferës në vetvete.
Dhe ky dallim është i rëndësishëm.
Dhe Nick, ai ka nevojë ta mbajë të mbrojtur marrëdhënien.
Ai ka nevojë që për një periudhë të bëhet, mbrojtës i kufijve.
Është përgjegjësia e tij të kujdeset për të,
sepse nëse mendon për të,
ai mund ta lehtësojë Heather nga obsesioni,
dhe nga detyrimi për t’i siguruar që afera ende nuk është harruar,
dhe kjo në vetvete fillon të rivendosë besimin.
Por, për Heather,
ose partnrët e mashtruar,
është thelbësore të bëjë gjëra që sjellin përsëri një ndjenjë vetë-vlerësimi,
ta rrethojnë veten me dashuri, me miq dhe aktivitete
që ju japin gëzim, kuptim dhe identitet.
Por akoma më e rëndësishme,
është të frenojnë kureshtjen për të gërmuar në detajet e pista -
Ku ishe? Ku e ke bërë?
Sa shpesh e keni bërë? A është më mirë se unë në shtrat?-
pyetje që vetëm të shkaktojnë më shumë dhimbje,
dhe të mbajnë zgjuar natën.
Dhe në vend të kësaj, të kalojnë në ato që unë i quaj pyetje hetimore,
të cilat gërmojnë për kuptimin dhe motivet -
Çfarë do të thotë kjo afere për ty?
Çfarë ishe në gjendje të shprehje ose përjetoje atje
që nuk mund ta bëje dot me mua?
Si ishte për ty kur ktheheshe në shtëpi?
Cila është ajo gjë që vlerëson në lidhjen tonë?
A je i kënaqur që kjo mori fund?
Çdo aferë e ripërcakton një marrëdhënie,
dhe çdo çift do të përcaktojë
se cila do të jetë vazhdimësia e aferës.
Por aferat kanë ardhur të qëndrojnë, dhe nuk kanë për të ikur.
Dhe dilemat e dashurisë dhe dëshirës,
nuk japin përgjigje të thjeshta bardh ose zi, të mira ose të këqija,
viktime ose dhunuesi.
Tradhëtia në një marrëdhënie vjen në disa forma.
Ka shumë mënyra si ne e tradhtojmë partnerin:
me përbuzje, me mospërfillje,
me indiferencë, me dhunë.
Tradhtia seksuale është vetëm një mënyrë e të lënduarit të një partneri.
Me fjalë të tjera, viktima e një afere
nuk është gjithmonë viktima e martesës.
Tani që më dëgjuat mua,
e di se çfarë jeni duke menduar:
Ajo ka një theks francez, ajo duhet të jetë pro-aferave.
(Të qeshura)
Por, gaboheni.
Unë nuk jam Franceze.
(Të qeshura)
(Duartrokitje)
Dhe unë nuk jam pro-aferave.
Por nga që mendoj se mund të vijnë të mira nga një aferë,
shpesh më kanë bërë këtë pyetje shumë të çuditshme:
A do ta rekomandoja ndonjëherë atë?
Tani, do ta rekomandoja një aferë
po aq sa do të rekomandoja që të kishit një kancer,
megjithatë ne e dimë se njerëzit që kanë qenë sëmurë
shpesh flasin për mënyrën se si sëmundja u ka dhënë një perspektivë të re.
Pyetja kryesore që më kanë bërë që kur kam ardhur në këtë konferencë,
kur thashë se do të flas për tradhëtinë, ishte: pro apo kundër?
Unë thashë, "Po."
(Të qeshura)
Unë i shoh aferat nga një perspektivë e dyfishtë:
lëndimi dhe tradhtia nga njëra anë,
dhe rritja dhe vetë-zbulimi nga ana tjetër –
ҫfarë të shkaktoi ty, dhe çfarë kuptimi kish për mua.
Dhe kështu, kur një çift vjen tek unë, në periudhën pasi një aferë
është zbuluar,
unë shpesh ju tregoj këtë atyre:
Sot në Perëndim,
shumica prej nesh do të kenë dy ose tre marrëdhënie
ose martesa,
dhe disa prej nesh do ta bëjnë këtë me të njëjtin person.
Martesa juaj e parë ka marrë fund.
Do të ju pëlqente të krijonit një të dytë së bashku?
Faleminderit.
(Duartrokitje)