Bu en sevdiğim protesto tişörtüm.
Üzerinde "İnsanlarınızı koruyun" yazıyor.
Bunu toplum merkezimizin bodrumunda yaptık.
Bunu mitinglerde, protestolarda, eylemlerde
sevdiklerini polis şiddeti yüzünden
kaybedenlerin mum ışığı nöbetlerinde giydim.
Toplum organizasyon etiğinin tutuklanma sürecini nasıl değiştirdiğini,
ofis memurlarını nasıl sorumlu tutabildiğini
ve ailelere hayatlarının en karanlık
anlarında ne kadar güçlü ve iyi hissettirebildiğini gördüm.
Ama bir aile, merkezimize geldiğinde
ve "Sevdiğim biri tutuklandı, ne yapabiliriz?" diye sorduğunda
sokaklarda gördüğümüz toplumsal organizasyonun gücünü
mahkemelere nasıl taşıyacağımızı bilemedik.
Avukat olmadığımızı ve mahkemelerin
bir şeyleri değiştirebileceğimiz alanlar olmadığını fark ettik.
Bu yüzden kolektif eyleme olan inancımıza rağmen
önemsediğimiz insanların
mahkemelere tek başlarına gitmelerine izin verir olduk.
Doğal olarak her on seferden dokuzunda,
o insanlar kendileri için avukat tutmayı karşılayamıyorlardı
bu nedenle kahramanca işler çıkaran ancak yeterli kaynaklara sahip olmayan
ve çok fazla davanın yükü altında ezilen
kamu avukatlarını tutuyorlardı.
Yüksek dava kazanma oranları hedefleyen savcılarla,
zorunlu minimum cezalarla
ve sürecin her aşamasına kazınmış ırksal ön yargılarla karşılaşıyorlardı.
Bu yüzden bu ülkedeki
bu ihtimallerle yüzleşen, toplumun gücünden uzaklaştırılmış
ve mahkemede ne yapması gerektiğini bilmeyen,
hakkında cezai iddianame bulunan insanların %90'ı
uzlaşma anlaşması kabul ediyor.
Bu, şu anlama geliyor; dizi ve filmlerde gördüğümüz şekilde
mahkemede efsanevi bir gün geçiremeyecekler.
İşte bu, Amerika'daki kitleleri hapsetme hikâyesinin anlatılmayan kısmı --
ve nasıl dünyada en çok insan hapseden ülke olduğumuzun.
Bu ülkede şu anda hapsedilmiş 2 milyondan fazla insan var.
Oranlar gösteriyor ki
her üç siyahi erkekten biri hayatlarının bir noktasında
hapishane hücresini görecek.
Ama bunun bir çözümü var.
Mahkemeleri sadece avukatların etkileyebileceği düşüncesine
hürmet etmemeye karar verdik.
Toplumsal organizasyonun gücünü, aklını ve becerilerini kullanarak
yargı sistemine girmeye karar verdik.
Bu anlayışa "katılımcı savunma" diyoruz.
Hakkında suçlama bulunan sevdikleri olan aileler ve toplulukların
nasıl bu davaların sonuçlarını etkileyebilecekleri,
ve mahkemelerdeki güç yapısını nasıl değiştirebilecekleri
üzerine bir metodoloji.
Hakkında suçlama olan yakınlara sahip ailelerin,
yarısı destek grubundan diğer yarısı da stratejik planlamadan oluşan
haftalık toplantılara gelmeleri ile işliyor.
Aksi takdirde izole ve yalnız başlarına olacakları
bir deneyimden kendilerine bir topluluk oluşturuyorlar.
Yuvarlak düzende oturuyorlar
ve sevdikleri ve destek olmaya çalıştıkları kişilerin
isimlerini bir tahtaya yazıyorlar.
Topluca, davalarının sonucunu değiştirecek
somut ve taktiksel yollar buluyorlar.
Tutarsızlıkları görmek için polis raporlarını inceliyorlar,
üzerinde daha fazla araştırma yapılması gereken noktaları buluyorlar
ve duygusal destek vermek için mahkemeye beraber gidiyorlar.
Ayrıca hakimin, önünde duran o kişinin iyiliği
ve başarısı için çalışmış
daha büyük bir topluluğun parçası olduğunu anlaması için.
Sonuçlar kayda değer.
Reddedilen suçlamalar,
önemli ölçüde azalan cezalar
ve çıkarılan beraat kararları gördük.
Bazen bunlar hayat kurtarıcı bile oldu,
Ramon Vasquez örneğinde de olduğu gibi.
İki çocuk babası, aile adamı, kamyon şöförü
ve masum olmasına rağmen çete cinayetiyle yanlış bir şekilde
suçlanan biriydi
ve müebbet hapis cezasıyla karşı karşıyaydı.
Ramoun'un ailesi, tutuklanmasından
ve gözaltına alınmasından kısa bir süre sonra
bu toplantılara geldiler.
Sıkı çalışmaları sayesinde
davada büyük çelişkiler ve açıklar buldular.
Dedektiflerin, evinde buldukları kırmızı şapkanın bir şekilde onu çetelere
bağladığını düşünmeleri gibi tehlikeli varsayımlarını çürütmeyi başardılar.
Fotoğraflar ve videolar sayesinde
kırmızı şapkanın Ramon'un koçluğunu yaptığı oğlunun küçükler ligi takımına
ait olduğunu kanıtladılar.
Telefon kayıtları ve mağaza fişleri sayesinde Ramon'un
işlediği iddia edilen suç sırasında
şehrin diğer tarafında
olduğunu kanıtlayan bağımsız bilgileri topladılar.
Ailenin 7 ay süren sıkı çalışması
ve Ramon'un hapiste güçlü kalmasıyla
suçlamaları düşürmeyi başardılar.
Ramon'u en başından beri
yaşaması gereken hayatı yaşaması için eve getirdiler.
Her yeni davayla birlikte
aileler, toplumun bilgisini dava sistemi üzerinde etkisi olması için
kullanabilecekleri yeni yollar buldular.
Çok fazla cezaların belirlendiği duruşmalara gittik.
Duruşmadan çıktıktan sonra ve birinin yakını
az önce hapse gönderildikten sonra
otoparka yürürken en çok duyduğumuz cümleler
"Yargıçtan nefret ediyorum"
veya "Keşke başka bir avukatımız olsaydı"
gibi cümleler değildi.
"Keşke onu bizim tanıdığımız kadar
tanıyor olsalardı" diyorlar.
Bu yüzden aileler için sevdikleri kişinin
hikayesini tam haliyle anlatabilmeleri ve bir dosyadan daha iyi
anlaşılabilmeleri için yeni araçlar ve yollar geliştirdik.
Aileler, bizim deyişimizle adı sosyal biyografi paketleri olan
geçmiş zorluklarını, başarılarını
ve gelecekteki imkanları ile beklentilerini gösteren
fotoğraflar, sertifikalar ve mektupları derledikleri
paketler hazırlamaya başladılar.
On dakikalık kısa belgesellerle
evdeki insanlarla, kilisedeki insanlarla
ve iş yerlerindeki insanlarla röportaj yaparak
o kişilerin hayatlarının arka planında kim olduklarını anlatıyorlar.
Bu bize geçici olarak mahkeme duvarlarını yok etmenin yolunu gösteriyordu.
Videonun gücüyle
hakim, mahkemeden çıkıp komitenin içine giriyor
böylece kaderini belirleyeceği kişinin
hayatını bütünüyle algılıyor.
Kampımızdan çıkan ilk biyografi projelerinden birisi
Carnell içindi.
Toplantılara katıldı
çünkü düşük seviyeli bir uyuşturucu suçlamasında savunma yapıyordu.
Birkaç yıllık ayıklıktan sonra
uyuşturucu bulundurmaktan tutuklandı.
Fakat California'nın hüküm verme şemalarından dolayı
beş yıllık hapis cezasıyla karşı karşıyaydı.
Biz onu öncelikle bir baba olarak tanıyorduk.
Kızlarını toplantılara getirir
daha sonrasında ise karşıdaki parkta onlarla oyun oynardı.
Dedi ki ''Bak cezamı çekebilirim
fakat içeri girersem kızlarımı alırlar.''
Böylece ona kamera verip
''Baba olmanın nasıl bir şey olduğuyla alakalı çekimler yap.'' dedik.
Böylece kızlarına kahvaltı hazırlarken,
onları okula götürürken,
etütlere götürürken ve onlarla ödev yaparken çekimler yaptı.
Bu fotoğraf çalışması
avukatı tarafından ceza duruşmasında kullanıldı.
Aslında beş yıl hapis cezası isteyen bu hakim
Carnell'i tamamen başka bir yoldan tanıdı.
Beş yıllık hapis cezasını
altı aylık bir ayakta tedavi programına çevirdi.
Bu şekilde Carnell kızlarıyla kalabildi.
Kızları ise hayatlarında bir babaya sahip olabildi.
Bu şekilde Carnell gerçekten aradığı bu tedaviye erişebildi.
Katılımcı savunmalarda kullandığımız
bir çeşit törenimiz var.
Size daha önce söylediğim gibi aileler toplantılara katıldığı zaman
sevdiklerinin isimlerini tahtaya yazıyorlar.
Bu isimler haftalar boyu bize anlatılan
hikayelerle tanıdığımız insanlar
ve onları yüreklendiriyor, onlar için dua ediyor ve ümit ediyoruz.
Bir duruşma kazandığımızda
bir ceza indirimi aldırdığımızda, suçlamayı düşürdüğümüzde
ya da birisini beraat ettirdiğimizde
ismi tahtada yazılı olan o kişi toplantılara katılıyor.
İsimleri çıka geldiğinde
onlara bir silgi veriliyor,
tahtaya doğru yürüyorlar
ve kendi isimlerini siliyorlar.
Kulağa basit gelse de manevi bir deneyim.
İnsanlar alkışlıyor ve ağlıyorlar.
Bu yolculuğa yeni başlamış olan aileler
ve odanın arkasında oturanlar için
günün birinde sevdiklerini
evlerine döndürüp isimlerini sildirebilecekleri
bir bitiş çizgisinin var olduğunu bilmek
içtenlikle ilham verici.
Katılımcı savunma için
ülkenin tamamında organizasyonu eğitiyoruz.
Yirmi şehirden fazlasında ulusal bir ağımız var.
Pennsylvania'da bir kilise,
Tennessee'de ebeveynler derneği,
Los Angeles'ta gençlik merkezi.
Philadelphia, ulusal ağımıza eklediğimiz son şehir.
ve bu çalışmayı daha da büyütüp derinleştiriyor.
Geçen hafta
ilk katılımcı savunma toplantılarına başladılar.
Tanıklığını paylaşıp komitenin, ülke çapındaki azmi sayesinde
nelerin mümkün olduğunu bilmelerine ilham vermesi için
California'dan Philadelphia'ya getirdiğimiz kişi
Ramon Vasquez, California Santa Clara County'de hapisten çıkmıştı.
Bütün bunların arasından hala kullandığımız bir metrik var.
Buna zamandan tasarruf deniyor.
Haftalık toplantılarda hala söylediğimiz bir atasözü var.
Yeni bir aile toplantıya ilk defa geldiğinde şunu söyleriz:
Hiçbir şey yapmazsanız sistem, duruşmayı beklerken
sevdiklerinizin hapiste yatması için dizayn edildi.
Bu sistemin hapis cezasını ölçmek için kullandığı bir dildir.
Fakat eğer bağlanır, katkı sağlarsanız
hapiste yatılan dönemi zamandan tasarrufa çevirebilirsiniz.
Onlar evlerinde sizinle yaşamaları gereken hayatları yaşamalılar.
Örneğin Carnell beş yıllık bir zaman tasarrufundan yararlandı.
Farklı katılımcı savunma merkezlerinde
toplantılarda ve mahkemelerde yapılan işler üzerinden
sosyal biyografi videoları ve paketlerinden
tasarruf edilen zamanı toplarsak
4.218 yıllık hapis cezası zamanından tasarruf ettik.
Bu ebeveynlerin ve çocukların hayatları.
Genç insanlar üniversite yerine hapislere gidiyor.
Bizler jenerasyonlar boyunca dönüp duran çileyi sona erdiriyoruz.
Eyaletim olan California'yı göz önünde bulundurursak
California hapis sisteminde birini barındırmak 60 bin dolara mal oluyor.
Bu demek oluyor ki aileler, eyaletlerini
tonlarca dolar masraftan kurtarıyor.
Ben matematikçi değilim ve hesaplamaları yapmadım
fakat bu para ve kaynaklar ruh sağlığı merkezlerine
rehabilitasyon merkezlerine, eğitime yeniden tahsis edilebilir.
Şu anda bu tişörtü
ülkenin dört bir yanında mahkemelerde giyiyoruz.
Mahkeme salonlarındaki
insanlarda bu tişörtü giyiyor
çünkü insanlarını korumada doğrudanlık istiyorlar.
Fakat bizim onlara söylediğimiz şey,
uygulayıcılar olarak yeni bir alan inşa ettikleri,
ülkenin sonsuza kadar adalete bakış akışını değiştirecek
yeni bir akım oluşturdukları.
Teşekkürler.
(Alkış)