ผมเป็นนาวิกโยธินให้กับบริษัท กองร้อยอาวุธ 1/1
หมวดประจำกองที่ 81
ที่อยู่ในค่ายเพนเดลตัน แคลิฟอร์เนีย
ฮูร่า!
ผู้ชม: ฮูร่า!
(เสียงหัวเราะ)
ผมเข้าทำงานที่นั่น ไม่กี่เดือนหลังจากวันที่ 11 กันยายน
ผมรู้สึกเหมือนกับคนส่วนใหญ่ในประเทศ ในช่วงเวลานั้น
มันเต็มไปด้วยเลือดรักชาติ และการจองเวร
และความต้องการที่จะทำอะไรบางอย่าง --
รวมกับความจริงที่ว่า ผมก็ไม่ได้มีอะไรทำ
ผมอายุได้ 17 ปี เพิ่งจะจบมัธยมปลาย ในฤดูร้อนก่อนหน้า
อาศัยอยู่ในห้องในสุดบ้านของพ่อแม่ จ่ายค่าเช่าให้ท่าน
ในเมืองเล็ก ๆ ที่ผมเติบโตมา ในนอร์เธอร์น อินเดียนา
ที่มีชื่อว่า มิชาวาคา
ผมจะสะกดให้ทีหลังสำหรับคนที่อยากรู้นะครับ --
(เสียงหัวเราะ)
มิชาวาคา มีอะไรดีหลายอย่าง ยกเว้นแหล่งวัฒนธรรมของโลก
ฉะนั้น ประสบการณ์ที่ผมได้รับ จากโรงละครและภาพยนต์
ถูกจำกัดไว้แค่ละครโรงเรียนที่ผมเล่น
และร้านเช่าวีดีโอบล็อคบัสเตอร์ ขอให้สู่สุขคติด้วยเถิด
(เสียงหัวเราะ)
ผมจริงจังกับการแสดงพอสมควร
ผมจึงไปสมัครตัดตัวที่ จูลีอาร์ด เมื่อผมใกล้จบมัธยมปลาย
ผมสอบตก
ผมคิดว่าผมคงไม่เหมาะกับชีวิตในวิทยาลัย และไม่ได้ส่งใบสมัครไปที่ใดอีกเลย
ซึ่งเป็นการตัดสินใจได้ฉลาดมาก
ผมยังได้ทำตัวแบบ เฮล แมรี ตำนานนักแสดงแอลเอ
ที่ผมเคยได้ยินเสมอ ๆ
ซึ่งมันเกี่ยวกับนักแสดงที่ย้ายไปอยู่ที่ เอลเอ ด้วยเงินประมาณเจ็ดดอลลาร์
และหางาน และประสบความสำเร็จในอาชีพ
ผมก็ไปไกลถึงแค่ อามาริโย ใน เท็กซัส ก่อนที่รถผมจะพัง
ผมใช้เงินทั้งหมดไปกับค่าซ่อมรถ
และในที่สุดก็ไปถึง ซานตา โมนิกา --
ไม่ถึง เอลเอ ด้วยซ้ำ --
อยู่ที่นั่นเป็นเวลา 48 ชั่วโมง เดินทอดน่องบนหาด
กระโดดขึ้นรถ และขับกลับบ้าน
นั่นเป็นการจบอาชีพการแสดงของผม ฉะนั้น --
(เสียงหัวเราะ)
อายุสิบเจ็ด จากมิชาวาคา ...
อยู่บ้านของพ่อแม่ จ่ายค่าเช่า ขายเครื่องดูดฝุ่น ...
ขายสินค้าทางโทรทัศน์
ตัดหญ้าที่สนาม 4-H ในระแวก
นั่นคือโลกของผม ในช่วยเข้าเดือนกันยายน ค.ศ. 2001
หลังจากวันที่ 11 ของเดือนนั้น
และความรู้สึกสำนึกต่อหน้าที่ที่ท่วมท้น
และความที่เพิ่งจะหงุดหงิด -- โดยทั่ว ๆ ไปแล้ว คือหงุดหงิดตัวเอง
พ่อแม่ และรัฐบาล
ไม่มีความมั่นใจ ไม่มีงานที่น่าภูมิใจ
ด้วยรถบุโรทั่งเล็ก ๆ ที่ผมเพิ่งจะขับไปแคลิฟอร์เนียแล้วก็กลับมา --
ผมเข้าร่วมเป็นนาวิกโยธินและชอบมาก ผมรักการเป็นทหารเรือ
มันเป็นสิ่งหนึ่งที่ผมภาคภูมิใจที่สุด ที่ผมเคยได้ทำมาในชีวิต
การได้ใช้อาวุธมันเท่ดี
การได้ขับและได้ระเบิดอะไรแพง ๆ ก็เจ๋ง
แต่ผมพมได้รู้ว่าผมรักกองทัพนาวิกโยธินที่สุด
ก็เพราะสิ่งที่ผมมองเห็นค่ามันน้อยที่สุด ในตอนที่ผมตัดสินใจเข้าร่วม
ซึ่งนั่นก็คือผู้คน
หนุ่มฉกรรจ์พวกนี้ -- ที่มีนิสัยพิลึกหลากหลาย
ที่มาจากทุกภาคส่วนของสหรัฐอเมริกา --
ที่โดยผิวเผินแล้ว ผมไม่มีอะไรเหมือนพวกเขาเลย
และเมื่อเวลาผ่านไป
การโอ้อวดวางก้ามทางการเมือง และส่วนบุคคล
ที่นำผมมายังกองทัพ ก็เป็นอันสิ้นสุด
และสำหรับผม กองทัพนาวิกโยธิน กลายเป็นคำพ้องกับคำว่าสหายของผม
และจากนั้น ไม่กี่ปีในการรับใช้กองทัพ
และไม่กี่เดือนก่อนการเคลื่อนกำลังไปยังอิรัก
กระดูกสันอกของผมเคลื่อน เพราะอุบัติเหตุจากการขี่จักรยานภูเขา
และต้องถูกแยกออกมา ด้วยเหตุผลทางการแพทย์
คนที่ไม่เคยอยู่ในกองทัพคงจะไม่เข้าใจ
แต่การถูกบอกว่า ผมจะไม่ได้ถูกย้าย ไปอิรักหรืออัฟกานิสถาน
เป็นเรื่องที่ทำร้ายจิตใจผมอย่างมาก
ผมวาดภาพเอาไว้ชัดเจนว่า ผมจะออกจากโรงพยาบาลที่ฐานบนแปลหาม
และเพื่อในกองทุกคนจะรออยู่ข้างนอก เพื่อรอดูว่าผมไม่เป็นไร
และจากนั้น ในชั่วพริบตา ผมก็กลายเป็นพลเรือนธรรมดาอีกครั้ง
ผมรู้ว่าผมอยากจะลองพยายาม กับเรื่องการแสดงอีกสักหน
เพราะว่า -- ครับ ผมก็เป็นแบบนี้อีกแล้ว --
ผมคิดว่า ทุกปัญหาของพลเรือนนั้น เล็กมากเมื่อเทียบกับปัญหาทางทหาร
ผมหมายความว่า คุณจะงี่เง่ากับเรื่องต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับตัวคุณได้แค่ไหนกัน
"นี่มันร้อน
ใครก็ได้ ช่วยเปิดแอร์ให้หน่อย"
"แถวซือกาแฟนี่มันยาวเป็นบ้าเลย"
ผมเป็นทหารเรือ
ผมรู้ว่าจะเอาชีวิตรอดได้อย่างไร
ผมไปนิวยอร์ค และเป็นนักแสดง
ถ้าหากว่ามันไม่เข้าท่า
ผมก็จะไปอยู่ที่ เซนทรัล พาร์ค และถนนหลังตึกแถว ๆ เพนีรา เบรด
(เสียงหัวเราะ)
ผมไปสมัครตัดตัวที่ จูลีอาร์ด อีกรอบ และครั้งนี้ผมโชคดีครับ
ผมได้เข้าเรียน
แต่ผมก็แปลกใจ ต่อความซับซ้อนของการเปลี่ยนแปลง
จากทหารไปเป็นพลเรือน
และผมก็ค่อนข้างแข็งแรง ผมนึกไม่ออกว่าจะผ่านมันไปได้อย่างไร
ในภาวะที่บาดเจ็บทั้งกายและใจแบบนั้น
แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม มันยากมาก ๆ
ในส่วนหนึ่ง เพราะว่า ผมอยู่ในโรงเรียนการแสดง --
ผมไม่สามารถที่จะแก้ตัวได้ว่า ต้องไปเข้าชั้นการออกเสียงและการพูด
ขว้างบอลพลังในจินตนาการ ไปยังหลังห้อง
ทำการซ้อมการแสดง ในขณะที่เบ่งตัวเองออกมา --
(เสียงหัวเราะ)
ในขณะที่เพื่อนของผมกำลังรับใช้ชาติ อยู่ที่ต่างแดนโดยไม่มีผม
แต่นอกจากนั้น มันยังเป็นเพราะ ผมไม่รู้ว่าจะประยุกต์สิ่งที่ได้เรียนมา
จากการเป็นทหาร ให้เข้ากับบริบทของพลเรือนอย่างไร
ผมหมายถึงทั้งการปฏิบัติและทางจิตใจ
ในทางปฏิบัติ ผมต้องหางาน
และผมเคยเป็นทหารราบนาวิกโยธิน
ที่เคยยิงปืนกลและปืนครก
ในโลกของพลเรือน มีไม่กี่ที่ ที่คุณจะใช้ความสามารถเหล่านั้นได้
(เสียงหัวเราะ)
ทางด้านจิตใจ ผมต้องดิ้นรนค้นหาความหมาย
ในการเป็นทหาร ทุก ๆ อย่างล้วนมีความหมาย
ทุกอย่างที่คุณทำ ถ้ามันไม่เป็นธรรมเนียม
ก็ต้องมีจุดประสงค์ในทางปฏิบัติ
คุณไม่สามารถสูบบุหรี่ในสนามรบได้
เพราะคุณไม่ต้องการ เปิดเผยที่อยู่ของคุณ
คุณไม่จับหน้าของคุณ -- คุณต้องรักษาระดับ
ของสุขภาพและสุขอนามัยส่วนบุคคล
คุณต้องหันหน้าไปทางนั้น เมื่อได้ยินเพลงชาติ
โดยไม่ต้องคำนึงถึง ว่าคุณกำลังสู้อยู่กับใคร
คุณเดินแบบนี้ พุดแบบนี้ เพราะว่าอย่างนี้
เครื่องแบบของคุณถูกดูแลรักษาอย่างดี
การทำตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด บ่งบอกถึงระดับ
ความเป็นนาวิกโยธินที่ดีของคุณ
ยศบอกใบ้ถึงประวัติของคุณ
และความนับหน้าถือตา ที่คุณได้ก่อร่างสร้างมันมา
ในโลกของพลเรือน มันไม่มียศ
ที่นี่ คุณเป็นเพียงอีกร่างหนึ่ง
และผมรู้สึกว่า ผมต้องพยายาม เพื่อพิสูจน์ตัวเองใหม่ทั้งหมด
และความนับหน้าถือตา ที่พลเรือนมีต่อผมในชุดเครื่องแบบ
มันไม่ได้ตามมาด้วย เมื่อผมถอดเครื่องแบบแล้ว
มันเหมือนกับว่า มันไม่ใช่ ...
ความรู้สึกของกลุ่มทางสังคม
ในขณะที่ในทางทหาร ผมรู้สึกถึงความรู้สึกนี้ในกลุ่ม
บ่อยแค่ไหนในโลกของพลเรือน
ที่คุณจะตกอยู่ในสถานการณ์ความเป็นความตาย กับเพื่อนสนิทของคุณ
และพวกเขาก็แสดงให้เห็นอย่างชัดเจน ว่าพวกเขาพร้อมจะทิ้งคุณ
และในขณะเดียวกัน ที่โรงเรียนการแสดง ...
(เสียงหัวเราะ)
มันเป็นครั้งแรก ที่ผมได้ค้นพบจริง ๆ
ว่าบทละคร ตัวละคร และการเล่นละคร
ที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรื่องของทหารเลย
แต่มีอะไรบางอย่างที่มันอธิบาย ถึงประสบการณ์ทางทหารของผม
ในแบบที่ก่อนหน้านี้มันไม่อาจอธิบายได้สำหรับผม
และผมรู้สึกว่า ผมเองมีความก้าวร้าวน้อยลง
เมื่อผมสามารถหาคำที่อธิบายถึงความรู้สึกได้ เป็นครั้งแรก
และรู้ว่ามันเป็นเครื่องมือที่มีค่าแค่ไหน
และเมื่อผมย้อนกลับไปทบทวน เวลาที่ผมอยู่ในกองทัพ
ผมไม่ได้คิดถึงการฝึกฝน
และหลักการ และความทรมาน ที่เป็นสิ่งที่คนทั่วไปนึกถึงมัน
แต่ผมคิดถึงวินาทีแห่งความความสนิทสนม เล็ก ๆ น้อย ๆ ของมนุษย์
วินาทีแห่งความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่
เพื่อไปยัง AWOL เพราะว่าพวกเขาคิดถึงครอบครัว
เพื่อนหย่าร้าง
พวกเราเศร้าด้วยกัน ฉลองด้วยกัน
ทั้งหมดนี้ในฉากหลังของความเป็นทหาร
ผมเห็นเพื่อนของผมต่อสู้กับสถานการณ์เหล่านี้
และผมเห็นความประหม่า ที่มันก่อตัวขึ้นในผมและพวกเขา
ที่ไม่สามารถแสดงออกถึงความรู้สึก ที่เกี่ยวกับมันได้
สังคมของทหารและการละคร จริง ๆ แล้วคล้ายกันมาก
คุณมีกลุ่มคนที่พยายามทำปฏิบัติการณ์ให้สำเร็จ
ปฏิบัติการณ์ที่ยิ่งใหญ่กว่าพวกเขา และมันไม่ได้เกี่ยวกับคุณ
คุณมีบทบาท คุณต้องรู้บทบาทของตนเอง ในกลุ่มของคุณ
ทุก ๆ กลุ่มมีหัวหน้า หรือผู้กำกับ
บางครั้ง พวกเขาฉลาด บางครั้งก็ไม่
คุณถูกบังคับให้สนิทกับคนแปลกหน้า
ในเวลาอันสั้น
มีหลักการของตัวเอง มีการดูแลตัวเอง
ผมคิดว่า มันจะดีแค่ไหนถ้าเราจะสร้างพื้นที่
ที่รวมเอาสังคมทั้งสอง ที่เหมือนว่าจะไม่เหมือนกันเลยนี้ไว้ด้วยกัน
ที่จะนำความบันเทิงมายังกลุ่มคน
ที่ เมื่อพิจารณาดูอาชีพของพวกเขาแล้ว
สามารถที่จะรับมือกับอะไรบางอยาง ที่ชวนให้ฉุดคิด
ได้มากกว่างานที่ถูกกำหนดมาให้สนุกสนานทั่วไป
ที่ผมจำได้ว่าผมถูกบอกให้ "จำอาสา" ไปรับใช้ชาติ --
(เสียงหัวเราะ)
ด้วยงานที่สร้างความไม่พึงปรารถนานิดหน่อย แต่เต็มไปด้วยความปรารถนาดีล้วน ๆ
เช่น "ชนะรางวัลไปออกเดท กับเชียร์ลีดเดอร์จากทีมซานดิเอโกชาร์จเจอร์"
ซึ่งคุณต้องตอบคำถามเกี่ยวกับความรู้ทั่วไป
และถ้าคุณตอบถูก คุณจะได้ออกเดท
ซึ่งเป็นการเดินกับพี่เลี้ยงทหาร ไปรอบ ๆ พื้นที่เดินแถว
กับสาวงามเชียร์ลีดเดอร์ที่แต่งงานกันหมดแล้ว
(เสียงหัวเราะ)
ผมไม่ได้ต่อต้านเชียร์ลีดเดอร์เลยนะครับ ผมชอบพวกเธอ
ประเด็นมันอยู่ที่ว่า มันจะเจ๋งแค่ไหน ถ้าคุณสามารถนำเอาการละคร
มาแสดงผ่านตัวละครที่เข้าถึงได้ โดยไม่ต้องดูจองหอง
ฉะนั้น เราเริ่มกับโครงการไม่แสวงหาผลกำไร ที่เรียกว่า ศิลปะในค่ายทหาร
ที่เราพยายามจะทำสิ่งนั้น
พยายามที่จะเชื่อมสองสังคมที่เหมือนว่า มันจะไม่มีอะไรเหมือนกันเลย
เราเลือกละคร และเลือกบทพูด จากละครอเมริกันร่วมสมัย
ที่มีความหลากหลายในเรื่องอายุและเชื้อชาติ เช่นเดียวกับผู้ชมทหาร
เอากลุ่มของนักแสดงที่ถูกฝึกการเล่นละครเวที มาแล้วเป็นอย่างดี
ให้อุปกรณ์เจ๋ง ๆ กับเขา
ควบคุมทุนการผลิตให้น้อยที่สุด เท่าที่จะเป็นไปได้ --
ไม่มีฉาก ไม่มีเครื่องแต่งตัว ไม่มีไฟ มีแค่การอ่านบท --
เพื่อที่จะเน้นทุกความสนใจไปยังภาษา
และเพื่อแสดงให้เห็นว่า การละครถูกสร้างสรรค์ขึ้นที่ใดก็ได้
มันเป็นสิ่งที่ทรงอำนาจ
ที่เข้ามาในห้องอย่างคนแปลกหน้า
และยังคงตัวตนของเราเองในความเป็นมนุษย์
และการแสดงออกของตนเอง ที่เป็นอุปกรณ์ที่มีค่ายิ่ง
อย่างกับปืนไรเฟิลบนไหล่ของคุณ
และสำหรับองค์กรอย่างกองทัพ
ที่ภูมิใจในตัวเองกับการมีคำย่อสำหรับคำย่อ
คุณอาจลืมไปเพราะสิ่งที่ไม่ใช่สาระ
เมื่อมันเป็นเรื่องของการอธิบายประสบการณ์ ที่สั่งสมมานาน
และผมคิดไม่ออกอีกแล้วว่าจะมีกลุ่มทางสังคมไหน
ที่จะมีวิธีการแสดงออกใหม่ของตนเอง
ได้ดีไปกว่ากลุ่มคนที่ปกป้องประเทศของเรา
เราเดินทางไปทั่วสหรัฐอเมริกาและทั่วโลก
จาก วอลเตอร์ รีด ใน เบเทสดา แมรีแลนด์
ไปถึงค่ายเพนเดิลตัน ไปถึงค่ายแอริฟจาน ในคูเวต
ไปถึง USAG บาวาเรีย
ทั้งในและนอกโรงละครบอร์ดเวย์ในนิวยอร์ค
และสำหรับนักแสดงที่เราพาไปด้วย
มันเป็นการเปิดหน้าต่างสู่วัฒนธรรม
ที่ถ้าพวกเขาไม่ทำกิจกรรมนี้ อาจจะไม่ได้สัมผัสกับประสบการณ์ดังกล่าว
และสำหรับกองทัพ มันก็เหมือนกัน
และในการทำสิ่งนี้ตลอดหกปีที่ผ่านมา
ผมได้รับการย้ำเตือนว่า การแสดงนั้นเป็นอะไรหลายอย่าง
มันเป็นงานฝีมือ มันเป็นกิจกรรมทางการเมือง มันเป็นธุรกิจ มันเป็น --
อะไรก็ตามที่ขยายสิ่งที่จะทำให้คุณพึงพอใจ
แต่มันยังเป็นการบริการรับใช้
ผมไม่ได้จะหยุดให้การรับใช้ของผม
ฉะนั้น เมื่อใดก็ตามที่ผมจะได้รับใช้
ต่ออุตสาหกรรมการบริการที่สุดยอดนี้ ซึ่งก็คือกองทัพ สำหรับผมแล้ว --
ไม่มีอะไรมากมายหรอกครับที่จะดีไปกว่านั้น
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)
พวกเรากกำลังจะเล่นละครเรื่องหนึ่ง จาก มาร์โก รามิเรส
ชื่อว่า "ผมคือแบทแมน"
เจสซี่ เปเรส นักแสดงยอดเยี่ยม และเพื่อนที่แสนดีของผม
กำลังจะอ่าน
และ แมทท์ จอห์นสัน ที่เราเพิ่งจะพบกันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
พวกเขาจะเล่นละครนี้ด้วยกันเป็นครั้งแรก
ฉะนั้น มาดูกันครับว่าจะเป็นอย่างไร
เจสซี่ เปเรส และ เมท จอห์นสัน ครับ
(เสียงปรบมือ)
เจสซี่ เปเรส: มันเป็นตอนกลางคืน
และท้องฟ้าก็เป็นสีแดง อย่างกับรังสีบ้าคลั่ง
และถ้าคุณหรี่ตาดู คุณอาจเห็นดวงจันทร์
ผ่านชั้นควันหมอกบุหรี่ และไอพ่นของเครื่องบิน
ที่ปกคลุมทั่วเมืองนี้
อย่างกับมุ้งที่ไม่ยอมให้เทวดาเข้ามาได้
(เสียงกลอง)
และถ้าคุณมองขึ้นไปสูงพอ
คุณจะเห็นผมยืนอยู่บนขอบตึกสูง 87 ชั้น
และบนนั้น ที่ของรูปปั้นสัตว์ประหลาดและหอนาฬิกาพัง
ที่หยุดนิ่งและตายมาเป็นเวลาสัก 100 ปี
ตรงนั้นแหละที่ของผม
(เสียงตี)
และผมก็คือ แบทแมน
(เสียงตี)
ผมมีรถค้างคาว และบูมเมอแรงค้างคาว
และถ้ำค้างคาว แบบจริงจัง
และที่สำคัญก็คือมันมีตู้เก็บไม้กวาด
หรือห้องเก็บของ หรือทางหนีไฟ
และกางเกงยีนส์ที่แดนนียกให้ก็หายไป
และเสื้อโปโลกรมท่าของผม
ที่ดูเหมือนว่าผมใส่แล้วก็ดูหล่อดี แต่มันมีรูใกล้ ๆ ก้น
จากตอนที่ไปเกี่ยวกับโซ่รั้วหลังอาร์ทูโร
แต่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะว่าผมพับส่วนนั้นเข้าไป
และมันก็แบบว่า ดูดีแล้ว
เสื้อโปโลสีกรมท่า -- มันหายไปด้วย
และผมก็แบบว่า ... แปลงร่าง
(เสียงตี)
และไม่มีใครดึงเข็มขัดและเฆี่ยนแบทแมน ที่พูดอะไรอย่างนั้น
(เสียงตี)
หรือที่ไม่พูดอะไรโต้ตอบ
และไม่มีใครเรียกแบทแมนว่าเขางั้น ๆ
หรือโง่
หรือผอมกะหร่อง
และไม่มีใครยิงน้องของแบทแมน จากบริษัทอีสเทิร์นแท็คซี่
เพราะพวกเขาตัดงบเหมือนกัน
เพราะว่าพวกเขาไม่เหลืออะไรนอกจากความเคารพ
และไม่มีอะไรเหมือนกับการให้ความเคารพที่ยำเกรง
เหมือนกับ ความเคารพที่เคารพ
(เสียงหัวเราะ)
เพราะไม่มีใครกลัวคุณ
เพราะแบทแมนไม่ได้หมายความว่า ไม่มีใครที่จะไม่ได้รับบาดเจ็บ
(เสียงตี)
อีกแล้ว (สีตีสองครั้ง)
เพราะที่แบทแมนต้องการทั้งหมด ก็คือช่วยผู้คน
และบางทีก็แค่จะจ่ายค่าหนี้ของย่า
และตายอย่างเป็นสุข
และบางที อาจจะได้มีชื่อเสียงกับเขาบ้าง
(เสียงหัวเราะ)
โอ้ -- แล้วก็ฆ่าโจ๊กเกอร์
(เสียงรัวกลอง)
คืนนี้ ก็เหมือนกับคืนอื่น ๆ ที่ผมโดดเดี่ยว
และผมก็เฝ้ามองและก็เฝ้ารอ
ดุจพญาเหยี่ยว
หรือเหมือนกับ --
ไม่ล่ะ ใช่แล้ว ดุจพญาเหยี่ยว
(เสียงหัวเราะ)
และผ้าคลุมของผมก็พลิ้วไปตามแรงลม เพราะว่ามันยาวมาก
และผมก็มีหูแหลม ๆ
และหน้ากากที่ปิดหน้าไปครึ่งหนึ่ง
และผมก็มีเกราะกันกระสุนอยู่ที่หน้าอก เพื่อไม่ให้ใครมาทำอันตรายผมได้
และไม่มีใคร -- ไม่มีใคร --
ที่จะเข้ามาอยู่ระหว่างแบทแมน ...
กับความยุติธรรม
(เสียงกลอง) (เสียงหัวเราะ)
จากตรงที่ผมอยู่
ผมได้ยินทุกอย่าง
(ความเงียบ)
บางแห่งในเมืองนี้
มีหญิงแก่หยิบโฟมที่ถูกทิ้ง จากถังขยะ
และเธอนำไก่โรยงาชิ้นหนึ่ง ที่ใครบางคนคายทิ้ง
เข้าไปในปากตัวเอง
และบางแห่ง มีหมอคนหนึ่ง ที่มีทรงผมทางด้านหลังดูประหลาด
กำลังพยายามหาวิธีรักษาโรค
ที่จะทำให้สักวันหนึ่ง พวกเราสูญพันธู์กันเสียที
และบางแห่ง มีชายคนหนึ่ง
ชายในชุดนักการ
เดินเซกลับบ้าน ด้วยความเมาและความมึน
หลังจากใช้เงินที่เขาได้มาไปครึ่งหนึ่ง กับเหล้า 40 ออนซ์ ขวดหนึ่ง
และอีกครึ่งหนึ่งกับการไปเยี่ยม บ้านของหญิงคนหนึ่ง
บนถนนที่แสงทั้งหลายถูกตัด
โดยคนที่อยากทำอะไรในความมืด ของเมืองนี้
และครึ่งช่วงตึก ถัดไปจากหนุ่มนักการคนนี้
มีกลุ่มของพวกเหลือขอ ที่ไม่ได้รู้อะไรดีนัก
กำลังรอหนุ่มนักการคนนั้น พร้อมกับโซ่จักรยานขึ้นสนิม
และเลียนแบบ หลุยส์วิล สลักเกอร์
และถ้าหากพวกเขาไม่พบเงินสักสลึง
ซึ่งพวกเขาไม่พบ
พวกเขาจะกระหน่ำตีเขา จนกล้ามเนื้อที่แขนของเขาอักเสบ
จนกระทั่งไม่มีฟัน เหลือให้พวกเขางัดออกมา
แต่พวกเขาไม่เชื่อใจผม
พวกเขาไม่เชื่อใจ อัศวินแห่งรัตติกาลคนใด
ที่มีพุงแน่นไปด้วยมักโรนีชีส
และไส้กรอกเวียนนาที่หั่นมาแล้ว จากร้านสะดวกซื้อ
(เสียงหัวเราะ)
เพราะพวกเขาอยากจะเชื่อว่า ผมไม่มีตัวตน
และจากชั้น 87 ผมได้ยิน พวกเหลือขอคนหนึ่ง
"เอาเงินมา" -- รวดเร็วอะไรอย่างนั้น
แค่ "เอาเงินมาสิวะ"
และผมเห็นหนุ่มนักการพึมพัมอะไรบางอย่าง ในภาษาของคนเมาและหันไป
และจากชั้น 87
ผมได้ยินเสียงกระเพาะของเขา พยายามร้องออกมาจากผ้ากันเปื้อน
ผมร่อนลงไป แบบเร็วมาก ๆ
และผมก็เหมือนกับความเมืด ผมแบบว่า "ฟิ้ว"
และผมโยนบูมเมอแรงค้างคาว ไปที่หลอดไฟเปลือย
(เสียงฉาบ)
และพวกเขาก็แบบว่า "โว้ว ไอ้บ้าเอ้ย
ใครปิดไฟวะเนี่ย"
(เสียงหัวเราะ)
"ตรงนั้นอะไรหน่ะ" "ไหน"
"มีอะไรก็ส่งมา ไอ้แก่"
"มีใครได้ยินนั่นไหม"
"ได้ยินอะไร ไม่เห็นมีอะไรเลย ไม่มี จริง ๆ -- ไม่มีค้างคาว"
แต่ว่า ...
หนึ่งในสามของพวกเหลือขอ โดนเข้าไปอย่างจัง -- โป้ง
และเจ้าตัวที่สองก็สุ่มอัดเข้าไป ที่ผ้าคลุมมืดเบื้องหน้าเข้า
แต่ก่อนที่หมัดของเขาจะปะทะข้ากับอะไร
ผมคว้าฝาถังขยะ และ --
เข้าไปยังท้องของเขา
และเจ้าตัวแรกก็กลับมา พร้อมกับท่ากระโดดเตะ
แต่ผมเรียนยูโดคาราเต้มาเหมือนกัน ผมก็เลย --
(เสียงกลอง)
สองที
(เสียงกลอง)
(เสียงหัวเราะ)
(เสียงกลอง)
แต่ก่อนที่ผม จะสร้างความเสียหายให้มากกว่านี้
ทันใดนั้นเอง เราทุกคนก็ได้ยินเสียง "คลิ๊ก คลิ๊ก"
และทุกอย่างก็เงียบลงในทันใด
และพวกเหลือขอคนหนึ่งที่ยืนอยู่
ก็หยิบปืนพก และเล็งมันไปข้างหน้า
เหมือนว่าเขากำลังจับพระเยซู เป็นตัวประกัน
อย่างกับว่าเขากำลังข่มขู่ ว่าจะเป่าพระจันทร์ให้เป็นรู
และเจ้าเหลือขอคนที่โดนซัดที่หัว
ที่พยายามกระโดดเตะผม
และเจ้าเหลือขออีกคน ที่โดนซัดเข้าที่ท้อง
ทั้งสองตะกายกลับไปยังร่างมืด ๆ ที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา
และคนเมาคนนั้น หนุ่มนักการคนนั้น
ก็กองอยู่ตรงมุม กำลังสวดมนต์ต่อเซนต์แอนโทนี
เพราะนั่นเป็นพระองค์เดียว ที่เขาจะนึกออก
(เสียงเคาะสองครั้ง)
และนั้นผม:
ตาวาวสีขาว
ผ้าคลุมปลิวไหวในสายลม
(เสียงตี)
เกราะกันกระสุนแสนหนัก
หัวใจของผมเต้นแรง ผ่านออกมาเป็นรหัสมอสความว่า:
"มาแหยมกูสิ
สักที
เข้ามา
กล้าไหม"
และหนึ่งในพวกเหลือขอที่ยืนอยู่
คนที่มีปืนพก --
ครับ เขาหัวเราะ
และลดมือลง
และเขาก็เล็งมายังผม
ปล่อยให้ดวงจันทร์ได้พักบ้าง
และเขาก็เล็งมาระหว่างหัวแหลม ๆ ของผม
เหมือนกับท่ายิ่งประตู และราวกับเขามาจากทีมพิเศษ
และหนุ่มนักการก็ยังเรียกหาเซนต์แอนโทนี
แต่ทางนั้นไม่ตอบ
และในวินาทีนั้น
มันราวกับว่า ...
บางที ผมกำลังจะแพ้
ไม่หรอก
(เสียงกลอง)
ปัง ปัง ฟิ้ว-โป้ง-โป้ง
"อย่างฆ่ากันเลย"
กร๊อก หักเอว คอ ฉึบ
ผิวโดนกรด: "อ๊าาาาาาาา"
และเขาก็ลงไปกองบนพื้น
และผมก็ยืนอยู่เหนือเขา
และถือปืนเอาไว้ในมือ
และผมเกลียดปืน เกลียดการถือปืน เพราะผมคือแบทแมน
และที่สำคัญ
แบทแมนไม่ชอบปืนเพราะว่า พ่อแม่ของเขาโดนยิงเมื่อนานมาแล้ว
แต่วินาทีนั้น
ตาลองผมลุกโชนเป็นสีขาว
และการได้ถือสิ่งนี้
ที่ผมอาจพูดกับพวกเหลือขอ
ในภาษาที่เขาอาจเข้าใจได้
คลิ๊ก-คลิ๊ก
(เสียงตี)
และพวกเหลือขอ ก็กลายเป็นพวกไม่เหลืออะไร
กลายเป็ขยะพิษและเศษกากสารเคมี อะไรก็ตามที่พวกเขาลากร่างผ่านไป
และมันก็เหลือแค่ผมกับหนุ่มนักการ
ผมพยุงเขาลุกขึ้น
และเช็ดเหงื่อกับน้ำหอมราคาถูก ออกจากหน้าผากของเขา
และเขาก็ขอร้องว่าอย่างทำร้ายเขา
และผมก็จับเขาที่คอเสื้ออย่างเต็มมือ
และดึงเข้ามาชิดหน้า
และเขาก็เป็นคนที่สุงกว่าผม แต่ผ้าคลุมช่วยให้ผมดูดี
เขาก็เลยฟังผม ตอนที่ผมจ้องที่ตาของเขา
และพูดกับเขาสองคำ:
"กลับบ้าน"
และเขาก็ทำเช่นนั้น
มองเหลียวหลังกลับมาทุก ๆ 10 เมตร
และผมก็เผ่นจากตึกหนึ่งไปอีกตึกตามทาง
เพราะผมรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
และผมก็มองมืออันสั่นเทาของเขา เมื่อเขาดึงพวกกุญแจออกมา
และเปิดประตูเข้าสู่ตึก
และผมก็กลับไปนอน
ก่อนที่เขาจะเดินผ่านประตูหน้าเข้ามา
และผมก็ได้ยินเขาเปิดก๊อกน้ำ
และดื่มน้ำก๊อกอุ่น ๆ ลงจากแก้ว
และเขาก็เอาแก้วางกลับไปในอ่าง
และผมก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขา
และเสียงนั้นก็ช้าลงและช้าลง เมื่อเขาเข้าใกล้ห้องของผม
และเขาก็เปิดประตูเข้ามาอย่างช้ามาก ๆ
และเดินเข้ามา
ซึ่งเขาไม่เคยทำมาก่อน
(เสียงตบ)
และเขาก็มองออกไปอย่างไม่มีจุดหมาย
หน้าของเขาเป็นสีของทางเดินในฤดูร้อน
และผมก็ทำเหมือนว่าผมเพิ่งตื่น
และบอกว่า "หา มีอะไรเพื่อน"
และหนุ่มนักการก็ไม่พูดอะไรกับผม
แต่ผมเห็นได้ในความมืด
ผมเห็นแขนของเขาชา
และหัวของเขาหันกลับมาทางผม
และเขาเงยหน้าขึ้นให้ผมได้เห็นหน้าเขา
ให้ผมได้เห็นตาของเขา
และแก้มของเขาก็มีหยดน้ำ แต่มันไม่ใช่เหงื่อ
และเขาก็ยืนอยู่ตรงนั้น หายใจ
เหมือนกับเขาจำ ตาของผมที่เปล่งเป็นสีขาวได้
เหมือนกับเขาจำเกราะกันกระสุนของผมได้
เหมือนกับเขาจำได้ว่าผมเป็นเพื่อนของเขา
และเป็นเวลานานที่ผมไม่พูดอะไร
และเขาก็หมุนไปรอบ ๆ มือจับอยู่ที่กลอนประตู
และเขาไม่ได้มองมาทางผม
แต่ผมได้ยินเขาพึมพัมสองคม
"ผมขอโทษ"
และผมก็ก้มลงไป และเปิดหน้าต่างนิดหน่อย
ถ้าหากคุณมองสูงขึ้นไปพอ
คุณจะเห็นผม
และจากตรงที่ผมอยู่ --
(เสียงฉาบ)
ผมได้ยินทุก ๆ อย่าง
(เสียงปรบมือ)
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)