İyi bir şekerlemeyi kim sevmez?
(Gülüşmeler)
Gün içinde zamandan biraz çalıp
tatlı bir kaçamak için koltuğa kıvrılmayı.
Benim favorilerimden biridir,
ama evsiz bir genç olmayı
deneyimlemeden önce kıymetini bilmediğim bir şeydi.
Şekerleme yapabilmek sabitlik ve güvenlik ister, ki bunlar,
sahip olduğun her şeyi
sırt çantanda taşırken ve bulunduğun yerden
gitmen istenmeden önce kalan süreni dikkatlice hesaplarken
bulamayacağın şeylerdir.
Atlanta Georgia'da,
sevgiyle kenetlenmiş bir aileyle,
maddi durumumuzu
düzeltmek için boğuşurken
evden eve taşınarak büyüdüm.
Fakat annemin dönem dönem geçirdiği cinnetler sırasında
beni günah keçisi yapıp hem duygusal hem de fiziki
istismara maruz bırakmasıyla,
kendi güvenliğim için kaçtım.
Benim için evsiz olmanın evde olmaktan daha güvenli olduğu
kanısına vardım.
16 yaşındaydım.
Evsizken Atlanta'nın 3.300 evsiz gencinden biri oldum
ve her gece umursanmamış,
dışarıda bırakılmış ve görünmez hissettim.
Evsiz bir çocuğun sokaktan kurtulup
bir yatağa kavuşması için bir
yer yoktu ve hâlâ da yok.
Bir çok insanın evsizliği bir çeşit tembellik,
uyuşturucunun getirdiği sefalet ve talihsizlik olarak gördüğünü
fark ettim, fakat bu benim giysi ve okul kitaplarıyla dolu sırt çantamı ya da
ortalamanın üstündeki not ortalamamı temsil etmiyordu.
Şehir merkezindeki en sevdiğim bankta oturup
saatler geçene kadar izlerdim ta ki
koltuklarda, arabaların içinde,
binaların veya depoların içerisinde
birkaç saatlik uyku için gizlice girene kadar.
Dünya yanlış hiçbir şey olmamışcasına dönerken,
binlerce evsiz genç gibi ben de,
şehrin gölgelerinde kayboldum.
Görünmezliğin kendisi bile neredeyse inancımı kırıyordu.
Ama elimde hiçbir şey yokken sanat vardı,
bana sağladığı sığınak karşılığında
benden maddi zenginlik talep etmeyen bir şey.
Birkaç saat şarkı söylemek, şiir yazmak
ya da yeteri kadar para biriktirip
oyun izlerken başka bir dünyada görünmez olmak
en kötü zamanlarımda devam etmemi ve hayata sarılmamı sağladı.
Çarşamba akşamları kiliseye giderdim
ve sanatın bana verdiği rahatlamaya muhtaç olarak
birkaç saat erken gidip
merdivenlerden aşağı sıvışırdım.
En önemli konunun bu hafta çalıştığım şarkıda
doğru notayı yakalayıp yakalayamayacağım olduğu
bir dünyaya giriş yapardım.
Saatlerce şarkı söylerdim.
Bana o kadar güç verirdi ki her şeyi dışarıda bırakır
ve öylece şarkı söylerdim.
Beş yıl sonra evsiz kalan gençlere yönelik
kapsamlı bir sanat organizasyonu olan ChopArt'ı kurdum.
ChopArt sanatı, topluluğu inşa etmek ve onuru geri kazanmak
adına bildiğimiz şeyleri yaratıcı sürece
uygulayarak travma sonrası
iyileştirmede bir araç olarak kullanılıyor.
ChopArt'ın genel merkezi Atlanta Georgia'da,
Hindistan'ın Haydarabad ile Gana'nın Akra şehirlerinde ise ek programlarımız var
ve başlangıç yılımız olan 2010'dan beri
dünya çapında 40.000 gence hizmet verdik.
Gençlerimiz sanatın
dönüştürücü elementlerine sığınıyorlar ve
ChopArt'ın bunu yapmalarına fırsat verdiği güvenli alana güveniyorlar.
Genellikle görünmez olan bir topluluk, ışıklarını ortaya çıkarmak için sanatı
kullanıyorlar ama görünmezlikten çıkış yolculuğu kolay değildir.
İsimleri Jeremy ve Kelly olan ve üç yıldan
fazladır programımızda olan iki kardeşimiz var.
Her Çarşamba akşamı ChopArt derslerine gelirler.
Ama yaklaşık bir yıl önce,
Jeremy ve Kelly annelerinin nöbet geçirip ölmesine tanıklık ettiler.
Paramediklerin annelerini hayata döndürememesini izlediler.
Babaları ChopArt danışmanlarından biri olan
Erin'e yanlarında götürmeye yedek giysi bile almalarına izin vermeden
onların geçici velayetini devrederken ağladılar.
Bu olaylar serisi kalbimi kırdı
ama Jeremy ve Kelly'nin ChopArt'a olan inancı ve azmi
beni bu işe bağlı tutan şeydir.
Kelly'nin en kötü anlarında Erin'in
sevildiklerini ve ilgilenildiklerini hissettirebilmek için,
elinden geleni yapacağını bilerek Erin'i araması,
benim için sanatı başlangıç noktası yaparak, evsiz olan genç topluluğumuzu
iyileştirip geliştirebileceğimizin bir kanıtıdır.
Geliştirmeye devam ediyoruz.
Devin'la gelişiyoruz,
kendisi, annesi hastane masrafları ve
kira arasında seçim yapmak zorunda kalınca ailesiyle birlikte evsiz kaldı.
ChopArt aracılığıyla boyamaya olan aşkını keşfetti.
Liz'le gelişiyoruz,
gençlik yıllarının çoğunu sokaklarda geçiren
ama travmaları genç omuzlarına
çok ağır geldiği zaman kendine gelmek için müziğe dönen.
Maria için gelişiyoruz,
kendisi, ailesiyle birlikte
yaşadıkları araçta dedesi öldükten sonra
şiiri iyileşmek için kullanıyor.
Ve oralarda bir yerlerde evsizliği tadan gençler,
size bir şey söyleyeyim,
gelişmenin gücü içinizde saklı.
Yaşadıklarınız nedeniyle
sizleri yargılamayan sanat aracılığıyla bir sesiniz var.
Bu yüzden asla ışığınız için savaşmayı bırakmayın,
çünkü en karanlık zamanlarda bile,
biz sizleri görüyoruz.
Teşekkür ederim.
(Alkış)