Wyobraź sobie przyszłość, w której nikt nie umiera,
a nasze umysły przesyłane są do świata cyfrowego.
Pod postacią awatarów mogą żyć w realistycznej symulacji środowiska,
nie rezygnując z kontaktu i udziału w świecie biologicznym.
Transfer umysłu brzmi obiecująco,
ale czego tak naprawdę potrzeba, by skopiować umysł człowieka?
Głównym wyzwaniem jest zeskanowanie umysłu na tyle szczegółowo,
aby go sztucznie odtworzyć.
Ale najpierw trzeba wiedzieć, co skanować.
Ludzki umysł składa się z około 86 miliardów neuronów,
połączonych co najmniej setką trylionów synaps.
Schemat łączności pomiędzy neuronami,
czyli sieć połączeń neuronowych,
zwany jest konektomem.
Nie został on jeszcze zmapowany,
a sygnałowanie komórek nerwowych to coś znacznie więcej.
Są setki, a możliwe, że tysiące przeróżnych połączeń,
czy synaps.
Wszystkie działają w trochę inny sposób.
Jedne szybciej, inne wolniej.
Jedne rosną, bądź kurczą się, w trakcie nauki,
inne, z czasem, są bardziej stabilne.
Poza trylionami precyzyjnych 1:1 połączeń,
niektóre neurony rozprzestrzeniają neurotransmitery,
które jednocześnie oddziałują na inne neurony.
Te wszystkie interakcje
musiałyby zostać zmapowane, by skopiować ludzki umysł.
Na neurotransmisje wpływa również wiele oddziaływań,
które są nam słabo znane bądź jeszcze nieodkryte.
Jednym z przykładów
są schematy aktywności międzyneuronalnej,
na które oddziałują komórki glejowe.
Glej otacza neurony, a według naukowców
może je nawet przewyższać liczebnie w stosunku 10:1.
Komórki glejowe były niegdyś uważane za rodzaj wsparcia strukturalnego,
a ich funkcje są nadal niedoprecyzowane,
wiadomo jednak, że niektóre z nich generują własne sygnały,
które oddziałują na przetwarzanie informacji.
Nasze pojęcie na temat umysłu nie jest wystarczające, by określić,
co byłoby potrzebne, by odtworzyć umysł,
ale zakładając, że nasza wiedza rozwinie się do tego stopnia,
jak byśmy go zeskanowali?
Na ten moment, potrafimy skopiować ludzki umysł
w rozdzielczości około 0,5 milimetra,
używając najlepszej, nieinwazyjnej metody skanowania, MRI.
Do wykrycia synapsy potrzebowalibyśmy skanu w rozdzielczości jednego mikrona,
czyli jednej tysięcznej milimetra.
By rozróżnić rodzaj synapsy i sprecyzować, jak silne są poszczególne z nich,
potrzebowalibyśmy większej rozdzielczości.
MRI opiera się na silnych polach magnetycznych.
Skanowanie w rozdzielczości koniecznej,
by ustalić szczegóły poszczególnych synaps,
wymagałoby silnego pola magnetycznego, zdolnego do ugotowania tkanki ludzkiej.
Ten przeskok w rozdzielczości
wymagałby więc fundamentalnie innowacyjnej technologii.
Realniejszy sposób to zeskanowanie martwego mózgu mikroskopem elektronowym,
ale nawet ta technologia nie zapewnia nam sukcesu
i wymaga uśmiercenia skanowanego obiektu.
Zakładając, że zgłębimy wystarczającą wiedzę o mózgu, by wiedzieć, co skanować
i rozwiniemy technologię, by skopiować go w bezpiecznej rozdzielczości,
kolejnym krokiem stanie się cyfrowe odtworzenie tej informacji.
Głównymi przeszkodami owego procesu są moc obliczeniowa i przestrzeń dyskowa,
które są stale udoskonalane.
Właściwie, dużo bliżej nam do osiągnięcia takiej mocy obliczeniowej
niż zrozumienia bądź odtworzenia naszego umysłu.
Sztuczne sieci neuronowe już kierują internetowymi wyszukiwarkami,
cyfrowymi asystentami, samochodami, algorytmami handlowymi na Wall Street
i telefonami komórkowymi.
Jednak nie stworzono jeszcze sztucznej sieci z 86 miliardami neuronów,
ale wraz z rozwojem technologii,
śledzenie tego rodzaju ogromnych zbiorów danych może stać się możliwe.
W każdym kroku skanowania i procesu przesyłania,
musielibyśmy być pewni, że uchwyciliśmy wszelkie niezbędne informacje,
w przeciwnym wypadku, nie wiadomo, jak zniszczona wersja umysłu powstanie.
Podczas gdy transfer umysłu wydaje się być możliwy,
dzielą nas prawdopodobnie setki lat
od technologii i naukowego zrozumienia,
by go urzeczywistnić.
Taka rzeczywistość zaś, niesie za sobą szereg etyczno-filozoficznych rozważań:
kto miałby dostęp do transferu umysłu?
Jakie prawa przyznano by skopiowanym umysłom?
Jak można by nadużyć takiej technologii?
Nawet jeśli w końcu dokonamy emulacji mózgu,
pozostaje pytanie - czy powinniśmy?