Steek je hand op als je ooit de volgende vraag kreeg:
wat wil je later worden als je groot bent?
Op welke leeftijd schat je
dat deze vraag je voor het eerst werd gesteld?
Je mag je vingers opsteken.
Drie. Vijf. Drie. Vijf. Vijf. Oké.
Steek nu je hand op als de vraag
'wat wil je later worden'
je ooit angstig heeft gemaakt.
(Gelach)
Hoe angstig dan ook.
Ik heb deze vraag nooit kunnen beantwoorden:
'Wat wil je later worden?'
Het probleem was niet dat ik geen interesses had --
ik had juist teveel interesses.
Op de middelbare school vond ik Engels, wiskunde en kunst leuk,
en ik maakte websites.
Ik speelde gitaar in een punkband: de Frustrated Telephone Operator.
Misschien heb je weleens van ons gehoord.
(Gelach)
Dit bleef zo tot na de middelbare school
en op een bepaald moment zag ik het volgende patroon bij mezelf:
ik raakte ergens in geïnteresseerd,
ik dook er helemaal in, en gaf mezelf er helemaal aan over,
ik werd er heel goed in, wat het ook was,
en dan kwam ik op het punt dat de verveling toesloeg.
Doorgaans probeerde ik dan toch maar door te zetten,
omdat ik er al zoveel tijd en energie
en soms ook geld had ingestoken.
Maar uiteindelijk werd dat gevoel van verveling,
dat gevoel dat ik het allemaal wel wist, dat het geen uitdaging meer was--
dat werd me teveel.
Ik moest het laten gaan.
Maar ik raakte weer in iets anders geïnteresseerd,
iets totaal anders waar ik weer helemaal indook,
en al mijn energie in stak: "Nu heb ik mijn ding gevonden!"
Dan kwam ik weer op het punt dat de verveling toesloeg.
Uiteindelijk nam ik er afscheid van.
Maar dan vond ik weer iets nieuws en totaal anders
en stak daar al mijn energie in.
Ik werd behoorlijk angstig door dat patroon
om deze twee redenen.
Ten eerste had ik geen idee
hoe al deze ervaringen mij een carrière zouden kunnen opleveren.
Ik dacht tenslotte dat ik voor één ding zou moeten kiezen,
en afstand moest nemen van al mijn andere passies,
en me gewoon maar zou moeten neerleggen bij de verveling.
De andere reden waardoor ik me angstig ging voelen,
was wat persoonlijker.
Ik dacht dat er iets met me aan de hand was,
omdat ik blijkbaar niets kon volhouden.
Ik was bang dat ik bindingsangst had,
dat ik in de war was, of aan zelf-sabotage leed,
bang voor mijn eigen succes.
Als mijn verhaal en mijn gevoelens je bekend voorkomen,
zou ik graag willen dat je jezelf een vraag stelt
die ik mezelf toentertijd helaas niet heb gesteld.
Vraag jezelf eens af waar je hebt geleerd
dat veel dingen doen verkeerd of abnormaal zou zijn.
Ik zal je zeggen waar je dit hebt geleerd:
je leerde het van de cultuur.
'Wat wil je later worden?' is de eerste vraag die je gesteld wordt
als je vijf bent.
Het kan niemand eigenlijk iets schelen wat je op die leeftijd zegt.
(Gelach)
We beschouwen het als een onschuldige vraag
aan kleine kinderen om schattige antwoorden uit te lokken:
'ik wil astronaut worden' of 'ik wil ballerina worden',
of 'ik wil piraat worden'.
Denk 'Halloweenkostuum'.
(Gelach)
Maar ook als we ouder worden,
wordt deze vraag op verschillende manieren aan ons gesteld.
Aan middelbare schoolleerlingen wordt gevraagd
welke studie ze gaan doen op de universiteit.
Op een bepaald moment verandert
'Wat wil je later worden?',
van het schattige spelletje dat het ooit was,
in iets dat ons slapeloze nachten bezorgt.
Waarom?
Terwijl deze vraag kinderen inspireert te dromen over wat ze kunnen worden,
inspireert het ze niet te dromen van wat ze allemaal zouden kunnen worden.
In feite werkt het tegenovergesteld,
want als iemand je vraagt wat je wil worden,
kun je niet 20 verschillende antwoorden geven.
Volwassenen antwoorden dan goedbedoeld:
"Wat schattig, maar je kunt niet een vioolmaker en een psycholoog zijn.
Je moet kiezen."
Dit is dr. Bob Childs --
(Gelach)
en hij is luthier en psychotherapist.
Dit is Amy Ng: tijdschriftredacteur, illustrator, ondernemer,
onderwijzer en creatief directeur.
De meeste kinderen weten niet dat er zulke mensen bestaan.
Ze krijgen alleen maar te horen
dat ze een keuze moeten maken.
Het gaat zelfs nog een stapje verder.
Het idee dat je je tot één ding zou moeten beperken,
wordt sterk geromantiseerd in onze cultuur.
Ik bedoel daarmee een lotsbestemming of een ware roeping,
het idee dat we allemaal één groot doel moeten hebben,
een voorbestemming gedurende onze tijd op aarde.
Je moet zien uit te vinden wat dat voor jou is,
en daar je leven aan wijden.
Maar als je nu iemand bent die niet zo in mekaar zit?
En als je nou heel veel interesses hebt,
en je veel verschillende dingen zou willen doen?
In dit kader is geen plek voor mensen zoals jij.
Je zou je weleens eenzaam kunnen voelen.
Misschien voelt het alsof je geen doel hebt.
Misschien denk je dat er iets mis met je is.
Er is niets mis met je.
Je bent een multi-potentieel mens.
(Gelach)
(Applaus)
Een 'multipotentialite' is iemand met veel interesses en creatieve ambities.
Het is een hele mondvol.
Misschien helpt het als we het in drieën verdelen:
multi, potentieel, en ite.
Je kunt ook een andere term gebruiken met dezelfde betekenis,
zoals de renaissancemens.
Tijdens de renaissance werd het juist
als ideaal gezien om goed te zijn in verschillende disciplines.
Barbara Sher noemt ons de aftasters.
Gebruik de term die je leuk vindt, of bedenk er zelf een.
Ik vind het best toepasselijk dat we het als gemeenschap
niet eens kunnen worden over een bepaalde identiteit.
(Gelach)
Je ziet je multi-potentiële kwaliteiten
als een beperking of een handicap die je moet overwinnen.
Maar wat ik heb geleerd door met mensen te praten,
en door over deze ideeën op mijn website te schrijven,
is dat het enorme voordelen heeft om zo te zijn.
Dit zijn de drie 'multi-potentialite' superkrachten.
De eerste is de ideeënsynthese.
We combineren twee of meer gebieden met elkaar
en creëren iets nieuws in de doorsnede.
Sha Hwang en Rachel Binx putten inspiratie uit hun gezamenlijke interesses
in cartografie, data visualisatie, reizen, wiskunde en design,
toen ze Meshu oprichtten.
Meshu is een bedrijf dat op geografie geïnspireerde sieraden op maat maakt.
Sha en Rachel kwamen op dit unieke idee, niet ondanks,
maar juist door hun eclectische mix van vaardigheden en ervaringen.
Vernieuwing gebeurt in de doorsnedes.
Daar ontstaan de nieuwe ideeën.
En mulitpotentialites hebben door hun verschillende achtergronden
toegang tot veel van die doorsnedes.
De tweede mulitpotentialite superkracht
is snel leren.
Als wij ergens in geïnteresseerd zijn,
laten we er geen gras over groeien.
We nemen alles in aanmerking wat ook maar voorhanden is.
We zijn er aan gewend om beginners te zijn,
die zijn we immers vaak geweest.
Daardoor zijn we minder bang om nieuwe dingen uit te proberen
en om uit onze comfortzone te stappen.
Veel vaardigheden kan je benutten in verschillende disciplines
en alles wat we leren, nemen we mee naar ons volgende doel,
dus beginnen we haast nooit vanaf nul.
Nora Dunn is full-time reiziger en freelance schrijver.
Als kindpianist had ze een ongelooflijk scherp vermogen
om spiergeheugen te ontwikkelen.
Nu is ze de snelste typist die ze kent.
(Gelach)
Voordat ze schrijver werd, was Nora financieel planner.
Ze moest de fijne kneepjes van het verkoopvak leren
toen ze haar praktijk net opstartte,
en nu komt dat van pas als ze boeiende pitches aan uitgevers schrijft.
Het is haast nooit verloren tijd als je iets wil doen wat je leuk vindt,
zelfs niet als je ermee stopt.
Je kunt die kennis op een heel ander gebied toepassen,
zoals je je van tevoren niet voor had kunnen stellen.
De derde superkracht
is aanpassingsvermogen.
Dat is het vermogen om je om te vormen tot welke rol dan ook
in een gegeven situatie.
Abe Cajudo is soms filmregisseur, soms webdesigner,
soms Kickstarter-consultant, soms onderwijzer
en soms James Bond blijkbaar.
(Gelach)
Hij is waardevol omdat hij goed werk verricht.
Hij is nog waardevoller omdat hij verschillende rollen kan spelen,
afhankelijk van wat de klant nodig heeft.
Volgens het tijdschrift Fast Company is aanpassingsvermogen
de belangrijkste vaardigheid die je moet ontwikkelen om succesvol te zijn
in de 21ste eeuw.
De wereldeconomie verandert zo snel en is zo onvoorspelbaar,
dat het de mensen en organisaties zijn die een omslag kunnen maken
om de noden van de markt te bevredigen, die echt zullen floreren.
Ideeënsynthese, snel leren en aanpassingsvermogen:
drie vaardigheden waar multipotentialites bedreven in zijn,
en drie vaardigheden die ze kunnen verliezen als hun keuzes worden beperkt.
Als gemeenschap hebben we er belang bij om multipotentialites te stimuleren
om zichzelf te blijven.
We hebben nu veel complexe, veelzijdige problemen in de wereld.
We hebben creatievelingen, originele denkers nodig om ze aan te pakken.
Misschien ben je in je hart wel een specialist.
Toen je uit moeders schoot kwam,
wist je dat je pediatrisch neurochirurg wilde worden.
Maak je geen zorgen -- met jou is ook alles goed.
(Gelach)
De beste teams bestaan in feite vaak uit een specialist
en een multipotentialite die samenwerken.
De specialist duikt er helemaal in en implementeert ideeën,
terwijl de multipotentialite een brede kennis aan het project toevoegt.
Het is een prachtig team.
We zouden allemaal een leven en carrière moeten nastreven
in overeenstemming met wie we zijn.
Triest genoeg worden multipotentialites vaak aangemoedigd
om in de voetsporen te treden van hun vrienden die specialist zijn.
Nu jullie dit weten,
hoop ik dat jullie dit van mijn talk zullen onthouden:
omarm degene die je van binnen bent, wie dat ook mag zijn.
Als je een specialist in hart en nieren bent,
specialiseer je dan, alsjeblieft.
Daar ben je het beste in.
Aan de multipotentialites in de zaal,
inclusief diegenen
die er de afgelopen 12 minuten achterkwamen dat ze dit zijn--
(Gelach)
aan jullie wil het volgende kwijt:
omarm alle passies die je hebt.
Volg je nieuwsgierigheid, duik in dat konijnenhol.
Verken je doorsnedes.
Accepteren hoe je je van binnen voelt,
leidt tot een gelukkiger en authentieker leven.
En misschien nog belangrijker --
multipotentialites, de wereld heeft ons nodig.
Dank je wel.
(Applaus)