რა იწვევს, მაგალითად, ჰეროინზე დამოკიდებულებას?
სულელური კითხვაა, არა?
ცხადია, ყველამ ვიცით,
ჰეროინზე დამოკიდებულებას იწვევს ჰეროინი.
ეს ასე ხდება:
თუ 20 დღის განმავლობაში გამოიყენებთ ჰეროინს, 21-ე დღეს თქვენს სხეულს
მძაფრი ფიზიკური მოთხოვნილება გაუჩნდება წამლის მიმართ,
რადგან წამალში ქიმიური "ანკესებია".
დამოკიდებულება სწორედ ესაა.
მაგრამ უნდა აღინიშნოს,
რომ თითქმის ყველაფერი, რაც დამოკიდებულებაზე ვიცით, არასწორია.
მაგალითად, თუ მოიტეხავთ ბარძაყს, წაგიყვანენ საავადმყოფოში
და დაგინიშნავენ დიდი რაოდენობით დიამორფინს, რამდენიმე კვირით ან თვით.
დიამორფინი ჰეროინია.
ის გაცილებით ძლიერია ნებისმიერ ჰეროინზე რომელიც ქუჩაში იშოვება,
რადგან ის დამატებითი ნაერთებით დაბინძურებული არაა დილერების მიერ.
თქვენს გარშემო მრავალ ადამიანს ახლა
საავადმყოფოებში დიდი რაოდენობით ხარისხიან ჰეროინს აწვდიან.
მაშინ ნაწილი მაინც უნდა ხდებოდეს დამოკიდებული.
მაგრამ ეს ასე არ ხდება, მერწმუნეთ, ეს საკითხი დეტალურადაა შესწავლილი.
თქვენი ბებია არ გახდება ნარკომანი ბარძაყზე მკურნალობის გამო.
რატომ ხდება ასე?
აქ შემოდის დამოკიდებულების თანამედროვე თეორია, რომელიც ნაწილობრივ
მე-20 საუკუნეში ჩატარებული ექსპერიმენტების შედეგია.
ექსპერიმენტი უბრალოა:
ვათავსებთ ვირთხას გალიაში, რომელშიც ორი ბოთლია.
ერთში უბრალოდ წყალია, მეორეში კი წყალში გაზავებული ჰეროინი ან კოკაინი.
ამ ექსპერიმენტისას თითქმის ყოველთვის
ვირთხა ნარკოტიკიან წყალზე დამოკიდებული გახდება
და მუდმივად დაუბრუნდება ამ ბოთლს, სანამ არ მოკვდება.
1970 წელს, ბრუს ალექსანდერმა, ფსიქოლოგიის პროფესორმა,
ექსპერიმენტში ერთი უცნაურობა შენიშნა:
ვირთხა გალიაში მარტოა, მას წამლისა და წყლის გარდა არაფერი გააჩნია.
ის დაინტერესდა თუ რა მოხდებოდა ექსპერიმენტის ოდნავი ცვლილებით.
მან ააგო პარკი ვირთხებისთვის, რომელიც ვირთხების სამოთხეს წარმოადგენს.
ეს არის კეთილმოწყობილი გალია, ფერადი ბურთულებით, სოროებით,
მრავალი მეგობარი ვირთხით რომელთანაც თამაში და სექსი შეიძლება -
ფაქტობრივად ყველაფერი რაც ვირთახს სურს.
გალიაში ასევე იყო წამლიანი და უწამლო წყლიანი ბოთლები.
მოხდა საინტერესო რამ:
ვირთხების პარკში ვირთხები თითქმის არ იღებდნენ წამლიან წყალს,
რეგულარულად - თითქმის არცერთი და აბსოლუტურად არცერთს არ მიუღია ჭარბი დოზა.
შანსია ეს მხოლოდ ვირთხებს ახასიათებდეთ, არა?
საბედნიეროდ მსგავსი ექსპერიმენტი ადამიანებისთვისაც ჩატარდა:
ვიეტნამის ომი.
ამერიკელი ჯარისკაცების 20% ვიეტნამში ჰეროინს იყენებდა.
სახლში ნათესავები ნერვიულობდნენ,
მათ ეშინოდათ, რომ ომის შემდეგ ამერიკის ქუჩებში
ასი ათასობით ნარკომანი იქნებოდა.
სამხედროები დაბრუნებისასაც შეისწავლეს და საოცარი შედეგი აღმოაჩინეს:
ჯარისკაცები სარეაბილიტაციო ცენტრებში არ წასულან, არც უმკურნალიათ,
95%-მა დაბრუნების შემდეგ უბრალოდ შეწყვიტა წამლის მოხმარება.
დამოკიდებულების ძველი თეორიით, ეს სრულიად ალოგიკური გამოდის.
მაგრამ თუ გწამთ პროფესორი ალექსანდერის თეორიის, ეს საკმაოდ ლოგიკურია,
რადგან უცხო ქვეყნის საშინელ ჯუნგლებში,
სადაც არ გსურთ ყოფნა და ან უნდა მოკლათ ან მოკვდეთ ნებისმიერ მომენტში,
ჰეროინის მიღება საკმაოდ კარგი გზაა დროის გასატარებლად.
მაგრამ თუ დაბრუნდებით საკუთარ სახლში, მეგობრებსა და ნათესავებთან,
ეს პირველი გალიიდან ამოყვანისა და ადამიანურ
"ვირთხების პარკში" ჩასმის ანალოგია.
ქიმია არაფერ შუაშია, მთავარია გალია.
დამოკიდებულებაზე სხვაგვარად უნდა ვიფიქროთ.
ადამიანებს კავშირის დამყარების შინაგანი საჭიროება აქვთ.
როცა გვიხარია, ჯანმრთელი ვართ, ვუკავშირდებით ხალხს ჩვენს გარშემო.
როცა ეს არ შეგვიძლია,
ტრავმების, იზოლირების, ცხოვრებისეული სირთულეების გამო,
კავშირს ვამყარებთ რაღაცასთან, რაც შვებას გვგვრის.
შეიძლება ეს სულ სმარტფონის შემოწმება იყოს,
ან, პორნოგრაფია, კომპიუტერული თამაშები, reddit, აზარტული თამაშები ან კოკაინი.
მაგრამ კავშირს რამესთან დავამყარებთ, რადგან ეს ადამიანური ბუნებაა.
არაჯანსაღი კავშირებისგან თავის დასაღწევად ჯანსაღი კავშირებია საჭირო
კავშირი ხალხთან, ვისთან ერთად ყოფნაც გვსურს.
დამოკიდებულება მხოლოდ ერთი სიმპტომია კავშირის გაწყვეტის,
რომელიც ჩვენს გარშემოა.
ამას ყველა ვგრძნობთ.
1950-იანი წლებიდან ამერიკელის მეგობრების საშუალო რაოდენობა მუდმივად იკლებს.
ამავდროულად, საცხოვრებელი ფართი მუდმივად იზრდება.
მეგობრებს საცხოვრებელ ფართს ამჯობინებენ, ნივთებს - კავშირს.
ომმა, რომელიც წამლების წინააღმდეგ უკვე საუკუნეზე მეტია
მიმდინარეობს, ყველაფერი გააუარესა.
ხალხის დახმარებისა და ცხოვრების გაუმჯობესების ნაცვლად,
ასეთი ხალხი საზოგადოებიდან გავრიყეთ,
მათთვის გავართულეთ სტაბილური ცხოვრების მიღწევა და სამსახურის შოვნა,
ვართმევთ დახმარებასა და სარგებელს თუ დავიჭირეთ წამლის გამოყენებაში,
ვსვამთ ციხეში, რაც ფაქტობრივად გალიას წარმოადგენს.
ხალხს, რომელიც რთულ ვითარებაშია,
ვათავსებთ სიტუაციაში, რომელიც მათ უარესად ხდის და ვკიცხავთ გამოუსწორებლობის გამო.
დიდი ხნია დამოკიდებულებისგან მხოლოდ ინდივიდუალურ რეაბილიტაციაზე ვსაუბრობთ.
საჭიროა სოციალურ რეაბილიტაციაზეც ვისაუბროთ,
რადგან ჩვენ, როგორც ჯგუფს, რაღაც გვეშლება.
უნდა ავაშენოთ საზოგადოება, რომელიც უფრო ემსგავსება ვირთხების პარკს
და ნაკლებად ემსგავსება იზოლირებულ გალიას.
უნდა შევცვალოთ ჩვენი ცხოვრების არაბუნებრივი წესი
და ხელახლა აღმოვაჩინოთ ერთმანეთი.
დამოკიდებულების საპირისპირო არა სიფხიზლე, არამედ კავშირია.
ეს ვიდეო შექმნილია ჯონან ჰარისთან კოლაბორაციით,
რომელიც ავტორია წიგნისა "ყვირილის დევნა: წამალზე ომის
პირველი და უკანასკნელი დღე".
მოხარული ვართ ამ სათქმელის გავრცელებაში მისი დახმარების გამო.
გირჩევთ წაიკითხოთ მისი წიგნი.
ჩვენი ვიდეოები Patreon.com-ზე თქვენი მხარდაჭერის მეშვეობითაა შექმნილი.
თუ გსურთ დაგვეხმაროთ მეტი ვიდეოს გაკეთებაში, დავაფასებთ თქვენს მხარდაჭერას.
ამ ვიდეოს ინტერაქტიული ვერსია მეგობრებთან ერთად შევქმენით.
ბმული იხილეთ დახასიათებაში.