ကျွန်မရဲ့အမည်က Nanfu ပါ။
တရုတ်လိုတော့ "nan" ဆိုတာက "ယောက်ျား"
"fu" ဆိုတာက "တိုင်မ"ပါ။
ကျွန်မမိသားစုက မိသားစု အတွက် တိုင်မ ဖြစ်ဖို့
ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ကို မျှော်လင့်ခဲ့တာပေါ့လေ။
ကျွန်မက မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတဲ့အခါမှာတော့
ဘာဖြစ်ဖြစ် Nanfu လို့ပဲ အမည်ပေးခဲ့တယ်။
(ရယ်သံများ)
ကျွန်မကို ၁၉၈၅ ခုမှာ မွေးခဲ့တာပါ၊
တရုတ်ပြည်က ကလေးတစ်ယောက် မူဝါဒ မကြေညာခင် ခြောက်နှစ်အလိုမှာပါ။
ကျွန်မ မွေးပြီးနောက်မှာပဲ
ဒေသ အာဏာပိုင်တွေ လာပြီး ကျွန်မ အမေကို သားကြောဖြတ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။
အဖိုးက အာဏာပိုင်တွေကို ရင်ဆိုင်ရဲတယ်၊
အကြောင်းက မိသားစုအမည် ဆက်ယူဖို့ မြေးယောက်ျားလေးတစ်ယောက် လိုချင်ခဲ့တာလေ။
နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်မရဲ့မိဘတွေဟာ ဒုတိယကလေးမွေးခွင့်ရခဲ့ပေမဲ့
ငါးနှစ် စောင့်ခဲ့ရပြီး
ဒဏ်ငွေ အများကြီး ဆောင်ခဲ့ရတယ်။
ကြီးပြင်းလာကြတော့ ကျွန်မရဲ့မောင်လေးနဲ့ ကျွန်မတို့ဟာ
ကလေးတစ်ယောက် မိသားစုမှ ကလေးတွေနဲ ပတ်လည်ဝိုင်းနေတယ်။
ကျွန်မမှာ မောင်ငယ်လေးတစ်ယောက်ရှိလို့
ရှက်စိတ်ဖြစ်ခဲ့တာကို အမှတ်ရမိတယ်၊
ကလေးနှစ်ယောက် မွေးတဲ့အတွက် ကျွန်မတို့ မိသားစုဟာ တစ်ခုခုမှားလုပ်သလို ခံစားရတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ရှက်စိတ်နဲ့
လိပ်ပြာမလုံစိတ်က ဘယ်ကလာတယ်ဆိုတာ မမေးခဲ့မိဘူး။
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ခွဲက ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံးကလေး မွေးခဲ့တယ်။
ဒါက ကျွန်မရဲ့ဘဝမှာ ကြုံခဲ့ဖူး သမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံးအရာပါ။
မိခင်တစ်ဦးဖြစ်လာခြင်းက
ကျွန်မရဲ့ကလေးဘဝအပေါ် လုံးဝဥဿုံ ရှုထောင့် သစ်တစ်ခု ပေးခဲ့ပြီး
တရုတ်ပြည်က ငယ်စဉ်ဘဝရဲ့ အမှတ်တရတွေကို ပြန်ယူဆောင်ပေးခဲ့တယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်သုံးခုလုံးလုံး
ကျွန်မရဲ့ မိသားစုဝင်တိုင်းဟာ အစိုးရဆီကနေ ကလေးမွေးဖို့ ခွင့်ပြုချက်
လျှောက်ဖို့လိုခဲ့တယ်။
ကလေးတစ်ယောက် မူဝါဒအောက်မှာ
နေထိုင်သူတွေအတွက် ဘယ်လိုများ ဖြစ်ခဲ့ပါလိမ့််လို့ ကျွန်မတွေးမိတယ်။
ဒါနဲ့ပဲ ဒီအကြောင်းမှတ်တမ်းတစ်ခု ဖန်တီးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
ကျွန်မ တွေ့ဆုံမေးမြန်းခဲ့တဲ့လူတွေထဲက
တစ်ဦးက ကျွန်မအပါအဝင် ရွာထဲက ကလေးအားလုံးကိုမွေးပေးခဲ့တဲ့
ဝမ်းဆွဲဆရာမ တစ်ယောက်ပါ။
သူ့ကို ကျွန်မ တွေ့ဆုံမေးမြန်းစဉ်က သူ့အသက်က ၈၄ နှစ်ပါ။
ကျွန်မ သူ့ကိုမေးခဲ့တာက
"အဖွားရဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကလေး ဘယ်နှစ်ယောက် မွေးဖွားပေးခဲ့တာ မှတ်မိလား။"
မွေးဖွားပေးခဲ့တဲ့ ကိန်းဂဏန်း သူမှာ မရှိပါဘူး။
အတင်းအဓမ္မ ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချတာတွေနဲ့
သားကြောဖြတ်တာ ၆၀၀၀၀ လုပ်ခဲ့တယ်လို့ သူပြောခဲ့တယ်။
တစ်ခါတစ်ရံ သူပြောတာက
သန္ဓေရင့်တဲ့ကလေးဟာ ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချမှုမှာ ရှင်ကျန်မှာဖြစ်ပြီး
ဒီကလေးကို မွေးပြီးနဲ့ သတ်ပစ်လေ့ရှိတယ်တဲ့။
ဒီအလုပ်လုပ်တုန်းမှာ သူ့လက်တွေ ဘယ်လောက်တုန်ခဲ့တာကို
သူအမှတ်ရခဲ့တယ်။
သူ့ဇာတ်လမ်းက လန့်စေတယ်။
ကျွန်မ ဒီရုပ်ရှင်ကိုရိုက်ဖို့ စတုန်းက
ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတွေနဲ့ သားကောင်တွေရဲ့ဇာတ် လမ်ရိုးရိုးတစ်ပုဒ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့တယ်။
ဒီမူဝါဒကို ဖော်ဆောင်တဲ့လူတွေနဲ့
ဒီအကျိုးဆက်တွေနဲ့ နေထိုင်သူတွေပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမြင်ခဲ့တာက ဒါမဟုတ်ဘူး။
ဝမ်းဆွဲဆရာမနဲ့ ကျွန်မရဲ့တွေ့ဆုံခန်း အပြီးသတ်နေစဉ်မှာ
အသေးစိတ် လက်ဝင်စွာစီစဉ်ထားတဲ့ လက်ဖြစ် အလံတွေနဲ့
အလှဆင်ထားတဲ့ သူ့အိမ်က နေရာတစ်ခုကို ကျွန်မ သတိထားမိခဲ့တယ်။
အလံတစ်ခုစီရဲ့အပေါ်မှာ ကလေးငယ်ရဲ့ ပုံတစ်ပုံရှိတယ်။
ဒါတွေက သားမဖွားနိုင်မှု ပြဿနာတွေကို သူကူညီ ကုသပေးခဲ့တဲ့
မိသားစုတွေကနေ ပို့ပေးခဲ့တဲ့ အလံတွေပါ။
ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချတာတွေနဲ့ သာကြောဖြတ်တာတွေ
လုပ်ရတာ များလွန်းလှပြီဖြစ်တာကြောင့်
အခုတော့ မိသားစုတွေကို ကလေးရဖို့ ကူညီပေးတဲ့ အလုပ်ပဲ လုပ်တော့တယ်လို့ သူရှင်းပြခဲ့တယ်။
ကလေးတစ်ယောက် မူဝါဒကို
လိုက်နာဆောင်ရွက်ခဲ့တဲ့အတွက် အပြစ်တွေနဲ့ပြည့်နေခဲ့ပြီး
မိသားစုတွေကို ကလေးမွေးဖို့ ကူညီခြင်းအားဖြင့် သူအတိတ်က
လုပ်ခဲ့တာကို ချေဖျက်နိုင်မယ် မျှော်လင့် တယ်လို့ သူပြောခဲ့တယ်။
ကျွန်မအတွက် ရှင်းလာတာက သူဟာလည်း ဒီမူဝါဒရဲ့သားကောင်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့တာပါ။
သူ လုပ်ခဲ့တာက မှန်ကန်ပြီး
တရုတ်ပြည်ှရှင်ကျန်မှုအတွက် လိုအပ်တယ် လို့ အသံတိုင်းက သူ့ကိုပြောနေခဲ့တယ်။
သူ့တိုင်းပြည်အတွက် သူမှန်တယ်ထင်ခဲ့တာကို သူလုပ်ခဲ့တာပါ။
ဒီသတင်းစကားက ဘယ်လောက်အားကောင်း တာကို ကျွန်မ သိတယ်။
ကြီးပြင်းလာစဉ် ကျွန်မကိုယ်တိုင်ရဲ့ ပတ်လည် နေရာတိုင်းမှာရှိတယ်။
မီးခြစ်ဆံဘူးတွေ၊ ဖဲချပ်တွေ၊
ကျောင်းသုံးစာအုပ်တွေနဲ့
နံရံကပ်ကြော်ငြာတွေမှာ ရိုက်နှိပ်ထားတယ်။
ကလေးတစ်ယောက်မူဝါဒကို ချီးမွှမ်းတဲ့
ဝါဒဖြန့်မှုက ပတ်လည်နေရာတိုင်းမှာပါ။
[ သားကြောဖြတ်ဖို့ ငြင်းဆိုသူတိုင်း ဖမ်းချုပ်ခံရမည်။]
မလိုက်နာတာအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတွေရှိခဲ့တယ်။
ကျွန်မတို့စိတ်တွေထဲ စိမ့်ဝင်နေခဲ့တဲ့ ဒီသတင်းစကားဟာ
မောင်ငယ်လေးတစ်ယောက်ရှိတာကို အနေရခက်ကာ ကြီးပြင်းလာတဲ့အထိ
များလွန်းခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်မ ရုပ်ရှင်ရိုက်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်စီနဲ့အတူ
သူတို့ရဲ့စိတ်တွေ၊ နှလုံးသားတွေကို ဒီဝါဒဖြန့်မှုကလွှမ်းမိုးနေနိုင်ပုံနဲ့
ပိုကြီးမြတ်တဲ့ ကောင်းမွန်မှုအတွက် စတေးဖို့ သူတို့ရဲ့စိတ်ဆန္ဒဟာ အလွန် မှောင်မိုက်ပြီး
ဝမ်းနည်းဖွယ်တစ်ခုဆီ မလှိမ့်တစ်ပတ် အလုပ်ခံရနိုင်ပုံကိုကျွန်မ မြင်ခဲ့တယ်။
ဒါဖြစ်ပျက်တာက တရုတ်ပြည် တစ်ပြည်တည်းမဟုတ်ပါဘူး။
ကမ္ဘာမှာ ဝါဒဖြန့်မှုမရှိတဲ့ တိုင်းပြည်မရှိပါဘူး။
တရုတ်ပြည်ထက် ပိုပွင့်လင်း၊ လွတ်လပ်တယ်လို့ ထင်ရဟန်ရှိတဲ့ လူမှုအဖွဲ့အစည်းတွေမှာ
ဝါဒဖြန့်မှုက ဘယ်ပုံပေါက်တယ်ဆိုတာ သိရှိဖို့ ပိုတောင် ခက်ခဲနိုင်ပါတယ်။
ဒါက သတင်း ရေးသားမှုတွေ တီဗီ ကြောငြာတွေ၊
နိုင်ငရေး မဲဆွယ်ပွဲတွေနဲ လူမှုရေး မီဒီယာမှာ တက်လာတာတွေအဖြစ်
ပြောင်ကျကျ ပုန်းကွယ်နေပါတယ်။
ဒါက အသိသုတမပါတဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ စိတ်တွေကို ပြောင်းလဲဖို့ အလုပ်ဖြစ်ပါတယ်။
လူ့အဖွဲ့အစည်းတိုင်းဟာ ဝါဒဖြန်မှုကို အမှန် တရားအဖြစ် လက်ခံဖို့ ပျော့ကွက်ရှိတယ်၊
အမှန်တရားကို ဝါဒဖြန့်မှုနဲ့ အစားထိုးတဲ့ ဘယ်လူ့အဖွဲ့အစည်းကမှ
စစ်မှန်တဲ့ လွတ်လပ်မှု မရှိနိုင်ပါ။
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
(လက်ခုပ်သံများ)