Ονομάζομαι Νάνφου.
Στα κινέζικα «Ναν» σημαίνει «άνδρας»
και «Φου» σημαίνει «πυλώνας».
Η οικογένειά μου περίμενε αγόρι
που θα μεγάλωνε και θα ήταν το στήριγμα της οικογένειας.
Κι όταν τελικά έμαθαν ότι θα ήμουν κορίτσι,
ούτως ή άλλως με ονόμασαν Νάνφου.
(Γέλια)
Γεννήθηκα το 1985,
έξι χρόνια πριν η Κίνα ανακοινώσει την πολιτική του ενός παιδιού.
Αμέσως μετά τη γέννησή μου
οι υπεύθυνοι της περιοχής ήρθαν και διέταξαν τη στείρωση της μητέρας μου.
Ο παππούς μου αντιστάθηκε στους υπεύθυνους
επειδή ήθελε έναν εγγονό να συνεχίσει το όνομα της οικογένειας.
Τελικά επετράπη στους γονείς μου να κάνουν και δεύτερο παιδί,
αλλά θα έπρεπε να περιμένουν πέντε χρόνια
και να πληρώσουν ένα σεβαστό πρόστιμο.
Μεγαλώνοντας, ο αδερφός μου κι εγώ,
περιτριγυριζόμασταν από παιδιά οικογενειών του ενός παιδιού.
Θυμάμαι να έχω ένα αίσθημα ντροπής
που εγώ είχα έναν μικρότερο αδερφό.
Ένιωθα πως η οικογένειά μας είχε κάνει κάτι κακό που έκανε δύο παιδιά.
Εκείνον τον καιρό δεν αναρωτήθηκα
από πού προήλθε αυτή η αίσθηση ντροπής και ενοχής.
Πριν από ενάμιση χρόνο γέννησα το πρώτο μου παιδί.
Ήταν ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στη ζωή μου.
Το γεγονός ότι έγινα μητέρα
μου έδωσε μια εντελώς νέα προοπτική της δικής μου παιδικής ηλικίας,
και μου επανέφερε μνήμες από τα παιδικά μου χρόνια στην Κίνα.
Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες
όλοι στην οικογένειά μου ήταν υποχρεωμένοι να πάρουν άδεια από την κυβέρνηση
για να κάνουν παιδί.
Και αναρωτήθηκα
πώς ήταν η ζωή των ανθρώπων υπό την πολιτική του ενός παιδιού.
Έτσι αποφάσισα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με αυτό το θέμα.
Ένας από αυτούς που πήρα συνέντευξη
ήταν η μαία που ξεγέννησε όλα τα μωρά στο χωριό μου,
ακόμη κι εμένα.
Ήταν 84 χρονών όταν της πήρα συνέντευξη.
Τη ρώτησα,
«Θυμάσαι πόσα μωρά ξεγέννησες όλα αυτά τα χρόνια;»
Δεν ήξερε τον αριθμό των γεννήσεων.
Μου είπε όμως ότι είχε κάνει
60.000 υποχρεωτικές αμβλώσεις και στειρώσεις.
Μου είπε ότι μερικές φορές
κάποια έμβρυα επιζούσαν σε αμβλώσεις μετά τον πέμπτο μήνα,
κι έπρεπε να σκοτώσει το μωρό αφού το ξεγεννούσε.
Θυμόταν πώς έτρεμαν τα χέρια της
όταν έπρεπε να το κάνει.
Η ιστορία της με σοκάρισε.
Όταν ξεκίνησα να φτιάξω την ταινία,
περίμενα ότι θα ήταν μια απλή ιστορία με θύτες και θύματα.
Αυτούς που επέβαλλαν την εφαρμογή της πολιτικής
κι αυτούς που ζούσαν με τις συνέπειες.
Δεν είδα όμως αυτό.
Καθώς τελείωνα τη συνέντευξη με τη μαία,
πρόσεξα ένα μέρος στο σπίτι της
που ήταν στολισμένο με περίτεχνες σημαίες φτιαγμένες στο χέρι.
Κάθε σημαία είχε επάνω της τη φωτογραφία ενός μωρού.
Ήταν σημαίες που έστελναν οι οικογένειες
που η μαία είχε βοηθήσει να θεραπεύσουν προβλήματα υπογονιμότητας.
Μου εξήγησε ότι είχε βαρεθεί
να κάνει αμβλώσεις και στειρώσεις --
ότι η μόνη δουλειά που έκανε τώρα ήταν να βοηθάει οικογένειες να κάνουν παιδιά.
Μου είπε ότι ένιωθε πολύ ένοχη
που εφάρμοζε την πολιτική του ενός παιδιού
και ήλπιζε ότι βοηθώντας τις οικογένειες να τεκνοποιήσουν,
θα αναπλήρωνε όσα είχε κάνει στο παρελθόν.
Ήταν προφανές ότι ήταν κι αυτή θύμα της συγκεκριμένης πολιτικής.
Όλες οι φωνές της έλεγαν πως ό,τι έκανε
ήταν σωστό και αναγκαίο για την επιβίωση της Κίνας.
Κι αυτή έπραττε ό,τι θεωρούσε σωστό για τη χώρα της.
Ξέρω πόσο ισχυρό ήταν αυτό το μήνυμα.
Ήταν παντού γύρω μου καθώς μεγάλωνα.
Ήταν τυπωμένο πάνω σε σπίρτα,
σε τραπουλόχαρτα,
σε σχολικά βιβλία και σε αφίσες.
Η προπαγάνδα υπέρ της πολιτικής του ενός παιδιού
ήταν παντού γύρω μας.
[Όποιος αρνείται τη στείρωση θα συλληφθεί]
Το ίδιο και οι απειλές σε περίπτωση ανυπακοής.
Το μήνυμα παρείσφρησε στο μυαλό μας σε τέτοιο βαθμό
που μεγάλωνα νιώθοντας ντροπή
που είχα έναν μικρότερο αδερφό.
Σε κάθε άτομο που κινηματογραφούσα
έβλεπα πώς η προπαγάνδα μπορεί να επηρεάσει το μυαλό και την ψυχή του,
και πώς η θέλησή τους να κάνουν θυσίες για το γενικό καλό
μπορεί να διαστραφεί σε κάτι πολύ σκοτεινό και τραγικό.
Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Κίνα.
Δεν υπάρχει χώρα πάνω στη Γη χωρίς προπαγάνδα.
Και σε κοινωνίες υποθετικά πιο ασφαλείς και ελεύθερες από την Κίνα,
μπορεί να δυσκολευτούμε περισσότερο να αναγνωρίσουμε τη μορφή της προπαγάνδας.
Κρύβεται σε κοινή θέα όπως σε δελτία ειδήσεων,
τηλεοπτικές διαφημίσεις, πολιτικές εκστρατείες,
και σε αναρτήσεις στα κοινωνικά μέσα.
Στοχεύει στο να διαμορφώσει τις απόψεις μας εν αγνοία μας.
Κάθε κοινωνία επηρεάζεται να δεχθεί την προπαγάνδα ως αλήθεια,
και καμία κοινωνία όπου η προπαγάνδα αντικαθιστά την αλήθεια
δεν μπορεί να είναι αληθινά ελεύθερη,
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)