Een overzicht van spel.
Het moet wel serieus zijn als de New York Times
het hoofdartikel van haar zondagmagazine over spel schrijft.
Onder aan de voorpagina staat: "Het gaat dieper dan man/vrouw verschillen.
Serieus, en gevaarlijk leuk.
Een zandbak voor nieuwe ideeën over evolutie. "
Niet slecht, alleen ontbreekt er iets als je naar die voorpagina kijkt.
Zie je volwassenen?
Nou, laten we eens terug gaan naar de 15e eeuw.
Dit is een binnenplaats in Europa,
en een mengeling van 124 verschillende soorten spelen.
Alle leeftijden, solospel, fysiek spel, spelletjes, treiteren.
Ik denk dat dit een typisch beeld is
van een binnenplaats uit die tijd.
Ik denk dat we misschien iets zijn kwijtgeraakt in onze cultuur.
Dus ga ik je meenemen naar
een, naar mijn idee, opmerkelijke serie.
Ten noorden van Churchill, Canada, is er in oktober en november
geen ijs op de Hudson Baai.
Deze ijsbeer is een mannetje van 600 kilo,
hij is wild en redelijk hongerig.
Norbert Rosing, een Duitse fotograaf,
is ter plaatse, en maakt een reeks foto's van deze huskies, die zijn vastgebonden.
En van de linkerkant komt deze wilde, mannelijke ijsbeer,
met een roofzuchtige blik.
Elk van jullie die naar Afrika is geweest, of een straathond achter zich aan heeft gehad,
weet dat er een vaste soort roofzuchtige blik is,
dat je weet dat je in de problemen bent.
Maar aan de andere kant van die roofzuchtige blik
is een vrouwelijke husky in een speelse buiging, ze kwispelt haar staart.
En iets heel ongewoons gebeurt.
Dat vaste gedrag - dat zit ingebakken en stereotiep is
en eindigt met een maaltijd - verandert.
Deze ijsbeer
staat over de husky.
Geen klauwen uit, geen ontblote tanden, hij neemt een kijkje.
En ze beginnen een ongelooflijke dans.
Een speels ballet.
Dit zit in de natuur: het overheerst de vleesetende natuur
en wat anders een kort gevecht op leven en dood zou zijn geweest.
Als je goed kijkt naar de husky die haar keel aanbiedt aan de ijsbeer,
zie je dat ze in een veranderde toestand zijn.
Ze zijn in een gemoedstoestand van spel.
En het is die toestand
die maakt dat deze twee wezens het mogelijke kunnen verkennen.
Ze beginnen aan iets dat geen van beide zou hebben gedaan
zonder de spelsignalen.
Het is een prachtig voorbeeld
van hoe een verschil in kracht
kan worden overschreven door een natuurlijk proces dat in ons allen zit.
Hoe ben ik hier bij betrokken geraakt?
John zei dat ik met moordenaars heb gewerkt, dat is zo.
De Texas Tower-moordenaar opende mijn ogen --
Achteraf, toen we zijn tragische massamoord bestudeerden --
voor het belang van spelen,
omdat deze persoon, na diepe bestudering,
een ernstige tekort aan spel bleek te hebben gehad.
Charles Whitman was zijn naam.
Onze commissie, die bestond uit een boel harde wetenschappers,
voelde aan het eind van deze studie
dat het ontbreken van spelen en een progressieve onderdrukking van de normale spelontwikkeling
hem kwetsbaarder gemaakt had voor het plegen van deze tragedie.
En die bevinding heeft de tand der tijd doorstaan --
helaas zelfs tot recentelijk op Virginia Tech.
Andere studies van risicopopulaties
hebben mij het belang van spelen laten zien,
maar ik begreep eigenlijk nooit wat het écht was.
Ik heb vele jaren de spelgeschiedenis van individuen vastgelegd
voor ik besefte dat ik het niet volledig begreep.
En ik denk dat niemand van ons het volledig begrijpt.
Maar ik kan je een zienswijze geven --
die ons allemaal een taxonomie geeft, een manier om erover denken.
Dit beeld is, voor de mens, het beginpunt van spel.
Als die moeder en kind oogcontact hebben,
en het kind oud genoeg is om een sociale glimlach te hebben,
dan is er een spontane uitbarsting van vreugde bij de moeder.
Ze begint te brabbelen en kirren en glimlachen, en dat geldt ook voor de baby.
Op hun EEG zou je zien,
dat hun rechter hersenhelften op elkaar worden afgestemd,
zodat dit vrolijke ontstaan van deze eerste spelscènes
en de fysiologie daarvan iets is waar we greep op beginnen te krijgen.
Elke iets complexere spelvorm
bij ons mensen bouwt voort op deze basis.
Nu ga ik je een manier tonen van kijken naar spelen,
maar het is nooit enkel één ding.
We gaan kijken naar lichamelijk spel:
een spontaan verlangen om onszelf los van de zwaartekracht te maken.
Dit is een berggeit.
Als je een slechte dag hebt, probeer dit:
spring op en neer, wiebel heen en weer -- en je gaat je beter voelen.
Je kan je voelen zoals deze persoon,
die ook gewoon naar eigen bestwil handelt.
Het hoeft niet een bepaald doel te hebben, dat is het leuke van spelen.
Als het doel belangrijker is
dan de daad zelf, is het waarschijnlijk geen spel.
En er is een heel ander type spel: objectspel.
Deze Japanse makaak heeft een sneeuwbal gemaakt,
en hier gaat ze van een heuvel naar beneden rollen.
En -- ze gooien ze niet naar elkaar, maar dit is een fundamenteel deel van speelsheid.
De menselijke hand, in de manipulatie van objecten,
is de hand die een brein nodig heeft.
Het brein heeft een hand nodig,
en spel is het medium waarin die twee het beste gekoppeld kunnen worden.
JPL, zoals we vanmorgen hoorden -- JPL is een ongelofelijke plek.
Ze hebben twee consultants gevonden,
Frank Wilson en Nate Johnson.
Frank Wilson is een neuroloog, Nate Johnson is een werktuigkundige.
Hij gaf les in werktuigkunde op een middelbare school in Long Beach,
en merkte dat zijn leerlingen geen problemen meer konden oplossen.
Hij probeerde te achterhalen waarom en kwam tot de conclusie,
dat de studenten die geen problemen meer konden oplossen, zoals het repareren van auto's,
nooit met hun handen hadden gewerkt.
Frank Wilson had een boek geschreven genaamd "De Hand".
Ze kwamen bij elkaar - JPL had ze ingehuurd.
Voordat JPL, NASA en Boeing
iemand inhuren voor R&D --
zelfs als ze summa cum laude zijn afgestudeerd aan Harvard of Cal Tech --
als ze geen auto's hebben gerepareerd, geen dingen met hun handen hebben gedaan in hun jeugd,
gespeeld met hun handen, dan kunnen ze minder goed problemen oplossen.
Dus spel is praktisch, en het is zeer belangrijk.
Nu is een van de aspecten van spel dat het voortkomt uit nieuwsgierigheid en ontdekking. (Gelach)
Maar het moet veilige verkenning zijn.
In dit geval is het ok -- het is een jongentje met belangstelling voor anatomie
en dat is zijn moeder. In andere gevallen zou het niet zo mooi zijn.
Maar nieuwsgierigheid en ontdekking maken deel uit spel.
Als je erbij wilt horen, heb je het sociale spel nodig.
Sociaal spel is een onderdeel van waarvoor we vandaag hier zijn,
en is een bijproduct van het spellenpalet.
Stoeien.
Deze leeuwinnen, van een afstand gezien, leken ruzie te hebben.
Maar als je goed kijkt, lijken ze op de ijsbeer en de husky:
geen klauwen, vlakke vacht, zachte ogen,
open mond zonder tanden, dansende bewegingen,
vloeiende bewegingen - alles typisch voor spel.
Stoeien is een geweldig leermedium voor ons allemaal.
Kleuters, bijvoorbeeld, moet worden toegestaan om te duiken, slaan, fluiten,
schreeuwen, chaotisch te zijn en zo veel emotionele regulering te ontwikkelen
en veel van de andere sociale bijproducten - cognitief, emotioneel en fysiek -
die gevoed worden door het stoeien.
Toeschouwerspelen, ritueel spel -- we zijn zelf bij enkele daarvan betrokken.
De mensen uit Boston weten dat dit het zeldzame moment was
waarin de Red Sox de World Series wonnen.
Maar kijk eens naar het gezicht en de lichaamstaal van iedereen
in deze vage foto, en je krijgt het idee dat ze allemaal aan het spelen zijn.
Verbeeldingsspel.
Ik hou van deze foto, omdat het mijn dochter is, die nu bijna 40 is.
Het herinnert me aan haar verhalen en haar verbeelding;
haar vermogen om verhaallijnen te spinnen, als kleuter.
Een heel belangrijk onderdeel van een speler worden
is fantasierijk solospel.
Deze vind ik fantastisch, want dit is ook waar wij hier voor staan.
We hebben allemaal een eigen innerlijk verhaal.
De manier waarop onze hersenen betekenis geven is dmv een verhaal.
Ik vertel je nu een verhaal over spel.
Deze Bosjesman praat, denk ik, over de vis die hij bijna ving, die was zo lang;
verhalen zijn een fundamenteel onderdeel van spelen.
Dus wat doet spelen met de hersenen?
Nou, een heleboel.
We weten niet heel veel over wat het doet met de menselijke hersenen,
doordat er niet veel financiering was voor onderzoek naar spel.
Ik vroeg Carnegie om financiering.
Ze hadden mij een grote financiering gegeven toen ik een onderzoek deed naar
ongelukken met dronken bestuurders, daarom dacht ik een redelijk goede kans te maken.
Maar tegen de tijd dat ik een half uur gepraat had over spelen,
was het duidelijk dat ze dachten dat spel geen serieus onderwerp was.
Ik denk dat -- dit is een paar jaar terug -- ik denk dat die golf voorbij is,
en dat de spelgolf nu rolt,
want er zijn een aantal goede onderzoeken.
Niets stimuleert de hersenen zoals spelen.
Drie-dimensionaal spel activeert de kleine hersenen,
legt veel impulsen in de frontale kwab --
het uitvoerende gedeelte - helpt contextueel geheugen te ontwikkelen
... enz, enz, enz.
Dus voor mij was het een enorm voedend wetenschappelijk avontuur
om te kijken naar de neurowetenschap gericht op spelen, en om mensen samen te brengen
die in hun individuele disciplines nooit zo gedacht hadden.
Dat is een deels waar het Nationaal Instituut voor Spel over gaat.
Dit is een van de manieren waarop je spel kunt bestuderen --
met een 256-voudige EEG.
Helaas heb ik geen speelser kijkend proefpersoon, maar dit laat mobiliteit toe,
wat eerder de studie van spelen heeft beperkt.
En we hebben een moeder-kind spelonderzoek
dat we hopen snel af te ronden.
Ik noem dat omdat ik ook mijn gedachten op een rijtje wil zetten
over het objectief maken van wat spelen doet.
In de dierenwereld is het al objectief gemaakt.
Als je kijkt naar ratten
die van nature in een bepaalde periode van hun jonge jaren spelen
en je onderdrukt het spel -- dat is piepen, stoeien,
ze pakken elkaar vast, dat maakt deel uit van hun spel.
Als je dat gedrag stopt in één groep,
en je laat het in een andere groep toe,
en dan leg je een
met kattengeur verzadigde halsband erbij,
dan hebben ze een vaste aanleg om te vluchten en zich te verstoppen.
Handig -- ze willen niet gedood worden door een kat.
Dus wat gebeurt er?
Beiden verstoppen zich.
De niet-spelers komen nooit meer uit hun schuilplaats --
ze sterven.
De spelers gaan langzaam de omgeving verkennen,
en proberen opnieuw dingen uit.
Dat zegt voor mij, althans bij ratten --
en ik denk dat ze dezelfde neurotransmitters hebben als wij
en een vergelijkbare hersenopbouw --
dat spel erg belangrijk is voor onze overleving.
Enz. enz... er zijn veel meer dierstudies waarover ik kan praten.
Dit is nu een gevolg van speldeprivatie. (Gelach)
Dit koste me veel tijd --
Ik moest Homer laten liggen en door de fMRI en de SPECT halen
en meerdere EEGs maken, maar als een bankhanger, zijn zijn hersenen gekrompen.
En we weten dat o.a. bij huisdieren
als het spel onderdrukt wordt,
het brein niet op een normale manier ontwikkelt.
In het programma staat dat het tegenovergestelde van het spel niet werken is,
maar depressie.
En ik denk dat als je kijkt naar het leven zonder spel --
geen humor, geen geflirt, geen films,
geen spelletjes, geen fantasie -- enz, enz, enz.
Stel je eens een cultuur voor of een leven, volwassen of anderszins,
zonder spel.
Wat zo eigen is aan onze soort
is dat we echt zijn ontworpen om te spelen gedurende ons hele leven.
We hebben allemaal de capaciteit om spel te herkennen.
Iedereen begrijpt die hond, waar ik een paar weken geleden een foto van nam op het strand.
Wat er gaat volgen na deze houding,
is spel.
Je kunt erop vertrouwen.
De basis van menselijk vertrouwen wordt gecreëerd met spelsignalen.
En we beginnen die signalen te verliezen, cultureel en anderszins, als volwassenen.
Dat is zonde.
Ik denk dat we nog heel veel hebben te leren.
Jane Goodall heeft hier een speels gezicht samen met een van haar favoriete chimpansees.
Een deel van het signaalsysteem van spel
heeft te maken met de stem, gezicht, lichaam, gebaren.
Je weet het gewoon, en bij collectief spel is het echt belangrijk
voor groepen om een veilig gevoel te krijgen
via het uitwisselen van spelsignalen.
Dit woord zegt je misschien niets,
maar het zou je biologische voor- en achternaam moeten zijn.
Omdat neotenie het bewaren van jeugdige kwaliteiten in de volwassenheid betekent.
We worden, door fysisch antropologen,
na vele studies gezien als de meest neotenische,
meest jeugdige, meest flexibele, meest kneedbare van alle schepselen.
En daarom, het meest speelse.
Dit geeft ons een voorsprong qua aanpassingsvermogen.
Er is een manier van kijken naar spel
die ik hier wil benadrukken.
Dat is de spelgeschiedenis.
Je eigen spelgeschiedenis is uniek,
en vaak geven we dit geen speciale aandacht.
Dit boek is van een perfecte speler,
die Kevin Carroll heet.
Kevin Carroll kwam uit een achterstandsmilieu:
alcoholistische moeder, afwezige vader, de binnenstad van Philadelphia,
zwart, zorgde voor een jongere broer.
Hij merkte dat als hij naar een speeltuin keek
vanuit een raam, waarachter hij was opgesloten,
dat hij iets anders voelde.
Dus handelde hij ernaar.
En de transformatie van zijn leven
van de achterstand en de verwachte -- in potentie gevangenis of dood --
groeide hij uit tot een linguïst, succesvol trainer en een inspirerende spreker.
Hij noemt spel als de transformerende kracht
in zijn hele leven.
Er is er nog een spelgeschiedenis die, denk ik, gaande is.
Wie zich Al Gore herinnert,
als vice-president en tijdens zijn succesvolle
maar niet-verkozen gooi naar het presidentschap,
kan hem zich herinneren als stijf en niet zo authentiek.
Tenminste, in het openbaar.
En kijkend naar zijn geschiedenis, die veel in de media was,
lijkt het mij -- kijkend vanuit het oogpunt van een psychiater --
dat een groot deel van zijn leven was voorgeprogrammeerd.
Zomers waren hard werken, in de hitte van Tennessee.
Hij had de verwachtingen van zijn vader, een senator, en Washington DC.
En hoewel ik denk dat hij zeker het vermogen had om te spelen --
omdat ik daar iets over weet --
was hij niet zo krachtig als hij nu is
door zich te richten op zijn eigen passie
en zijn eigen innerlijke drive,
wat bij ons allen de basis heeft in onze spelgeschiedenis, denk ik.
Dus waartoe ik eenieder individueel wil aanmoedigen,
is om in je verleden zo ver mogelijk terug te zoeken
naar het meest heldere, vrolijke, speelse beeld dat je hebt.
Bijvoorbeeld een speeltje, verjaardag of vakantie.
En leg vanuit de emotie van dat beeld
de verbinding naar je huidige leven.
Je zal merken: je zou van baan kunnen veranderen --
hetgeen een aantal mensen is gebeurd nadat ik ze dit had laten doen --
om door hun spel te worden bekrachtigd.
Of je zal je leven kunnen verrijken door te prioriteren
en aandacht eraan te geven.
De meesten van ons werken met groepen;
de 'd.school', de design school van Stanford --
met dank aan David Kelley en vele anderen
die het, visionair, opgericht hebben --
heeft een groep van ons bijeengebracht
en het vak "Van Spel naar Innovatie" gecreëerd.
Dit vak onderzoekt de menselijke gemoedstoestand
van spel, een beetje zoals die ijsbeer-husky-gemoedstoestand,
en het belang ervan voor creatief denken.
"om spelgedrag, de ontwikkeling en biologische grondslag ervan te verkennen;
om deze spelprincipes toe te passen, door middel van denken over design,
om innovatie in de bedrijfswereld te stimuleren.
De studenten werken voor externe opdrachtgevers
aan designprojecten met brede toepassing."
Dit is onze eerste reis hierin.
We zitten er nu bijna drie maanden in, en het is echt leuk geweest.
Dit is onze beste leerling, deze labrador,
die ons veel leerde over de gemoedstoestand van spel,
en een oude en versleten professor die de leiding heeft.
En Brendan Boyle, Rich Crandall -- en aan de rechterkant iemand die, denk ik
samen met George Smoot in de race is voor een Nobelprijs -- Stuart Thompson,
in de neurowetenschappen.
Dus we hebben Brendan gehad, van IDEO,
en de rest van ons zit te kijken naar deze studenten
als ze spelprincipes in de praktijk brengen in de klas.
Een van hun projecten was
om te kijken wat vergaderingen saai maakt,
en te proberen daar iets aan doen.
Wat zal volgen, is een door studenten gemaakte film
precies daarover.
Verteller: Flow is de mentale toestand
waarin de persoon volledig ondergedompeld is in datgene waar hij mee bezig is.
Gekenmerkt door een gevoel van energieke focus,
volledige betrokkenheid en succes in de activiteit.
Een belangrijk inzicht dat we opdeden over vergaderingen
is dat mensen de ene na de andere inplannen,
de hele dag verstorend.
Mensen in vergaderingen weten niet wanneer ze naar het werk terug kunnen
dat ze achterlieten op hun bureau.
Maar het hoeft niet zo te zijn.
(Muziek)
Een paar wijze en herhaaldelijk stekelige monniken
op deze plaats genoemd de d.school
ontwierpen een vergadering waar je letterlijk uit stapt als het voorbij is.
Doe de vergadering uit, en wees er gerust op dat je naar me terug kan komen.
Want als je het weer nodig hebt,
dan hangt de vergadering letterlijk in je kast.
De Draagbare Vergadering.
Want als je hem aandoet, krijg je meteen al het nodige
voor een leuke, productieve en nuttige bijeenkomst.
Maar als je hem uitdoet ...
dan begint de echte actie.
(Muziek)
(Gelach) (Applaus)
Stuart Brown: Dus ik roep iedereen op
om deel te nemen --
niet aan de werk-spel tegenstelling,
waar je tijd reserveert om te spelen --
maar waarin je leven doordrenkt wordt
elke minuut, elk uur,
met lichamelijk,
object-,
sociaal, fantasie-, transformerende soorten spel.
Ik denk dat je leven beter en energieker wordt.
Dankjewel.
(Applaus)
John Hockenberry: Het lijkt mij dat
mensen die naar je werk kijken de neiging hebben
om te denken:
Dit heb ik al eens gehoord, in mijn populair-psychologische kijk op spel,
dat op een of andere manier,
de functie van spel voor dieren en mensen is,
dat het een soort oefening is voor volwassen activiteiten.
Jouw werk lijkt te suggereren dat dit helemaal niet klopt.
SB: Ja, ik denk niet dat dat klopt,
en ik denk dat omdat dieren dat ons geleerd hebben.
Als je een kat verhindert om te spelen --
wat mogelijk is, en we hebben allemaal wel eens een kat zien spelen --
dan worden ze net zo goede roofdieren als wanneer ze wel hadden gespeeld.
Als je je een kind voorstelt
dat King Kong speelt,
of een coureur, of een brandweerman,
dan worden ze niet allemaal autocoureurs of brandweerlieden.
Er is dus een loskoppeling tussen de voorbereiding voor de toekomst --
dat is hoe de meeste mensen over spel denken --
en het zien als een aparte biologische entiteit.
Dat is waar het vijf jaar lang najagen van dieren
echt mijn perspectief veranderd heeft van een arts naar waar ik nu sta,
dat spel een biologische plaats heeft,
net zoals slapen en dromen.
En als je biologisch kijkt naar slaap en dromen,
dieren slapen en dromen,
en ze oefenen en doen andere dingen die het geheugen helpen
en die een zeer belangrijk onderdeel van de slaap en dromen zijn.
De volgende evolutiestap bij zoogdieren en
wezens met een overdaad aan neuronen
zal worden om te spelen.
En het feit dat de ijsbeer en de husky of de ekster en de beer
of jij en ik en onze honden contact kunnen maken en die ervaring hebben
zet spel neer als een afzonderlijk iets.
Het is enorm belangrijk bij leren en de breinvorming.
Dus het is niet zomaar iets wat je in je vrije tijd doet.
JH: Hoe voorkom je -- en ik weet dat je deel uitmaakt van de wetenschappelijke gemeenschap,
en dat je je moet rechtvaardigen voor subsidies zoals iedereen --
Hoe voorkom je --
en een deel van de goede gegevens die je hebt geproduceerd is hot.
Hoe voorkom je dat ofwel de interpretatie van je werk in de media,
of de interpretatie van de wetenschappelijke gemeenschap van de implicaties van je werk,
zoals bij de Mozart metafoor,
waarbij, "Oh, MRI's laten zien ...
dat spel de intelligentie verbetert.
Nou, zet deze kinderen in hokken
en laat ze maandenlang spelen, dan worden het allemaal genieën die naar Harvard gaan. "
Hoe voorkom je dat mensen zo gaan handelen
naar de data die je ontwikkelt?
SB: De enige manier die ik ken is door
de adviseurs te verzamelen zoals ik die heb:
dat gaat van beoefenaars --
die door improvisatiespel of clownerie of wat dan ook --
een spel-gemoedstoestand bewerkstelligen
Zodat mensen weten dat het er is.
Dan is er een fMRI-specialist, en Frank Wilson,
en andere harde wetenschappers, waaronder neuroendocrinologen.
Je zet die samen in een groep gericht op spel,
en het is vrij moeilijk om het dan niet serieus te nemen.
Helaas is dat nog niet voldoende gedaan
om de 'National Science Foundation', 'National Institute of Mental Health'
of iemand anders er echt serieus naar te laten kijken.
Je hoort bijvoorbeeld niets over het verband tussen kanker of hart- en vaatziekten
met spel.
En toch denk ik dat het net zo fundamenteel is voor het overleven op lange termijn
als het leren van de belangrijkste dingen over volksgezondheid.
JH: Stuart Brown, dankjewel.
(Applaus)