"Ti nuk i përket këtij vendi."
pothuajse gjithmonë nënkupton, "Ne nuk mund të gjejmë një rol për ju. "
"Ti nuk i përket këtij vendi" ndonjëherë do të thotë,
"Ti je anormal për këtë vend.
Nuk je për këtë vend"
shumë rrallë nënkupton,
"Nuk ka asnjë mënyrë që ti të ekzistosh dhe të jesh i lumtur këtu ".
Kur shkova në universitet,
në Johannesburg, Afrikë e Jugut
mbaj mend herën e parë
që miku im i bardhë
më dëgjoi teksa flisja në Setswana, gjuhën kombëtare të Botsvanës.
Isha në telefon me nënën time
dhe kureshtja që ajo kishte në fytyrë ishte absolutisht e pacmueshme.
Sapo mbylla telefonin, ajo erdhi tek unë dhe tha:
"Nuk e dija se mund ta bëje atë.
Pas gjithë këtyre viteve që të njoh, si nuk e dija që ti mund ta bëje këtë? "
Ajo po i referohej faktit që unë mund të ndërroja shqiptimin
dhe të kaloja në gjuhë amtare,
dhe vendosa t'i bëja të ditur asaj dhe disa gjëra të tjera
që më karakterizojnë mua si Motswana,
jo vetëm për shkak të faktit që unë flas një gjuhë
ose kam familje atje,
por që një fëmijë fshatar ka këtë fytyrë të shndritshme plot madhështi.
(Të qeshura)
(Duartrokitje)
Kam ftuar publikun e Motswanas në histori, në historinë time,
si një person tranvestit vite më parë, në Anglisht sigurisht,
sepse Setswana është një gjuhë neutrale për nga gjinia
dhe nëse e vërejmë mirë është një përafrim i "tranvestitit".
Dhe një pjesë e rëndësishme e historisë time u la jashtë asaj historie,
nga marrëveshja më shumë se sa nga ndonjë akt turpi.
"Kat" ishte një yll ndërkombëtar,
një shkrimtare e modës dhe e kohës, një muzikante, producente teatri
dhe një performuese -
të gjitha gjërat që më kualifikojnë mua të bëhem realiste, fleksible,
dukshëm anormale në moshë të re.
Kat.
Kat kishte një diplomë nga një prej universiteteve më të mira në Afrikë,
oh jo, në botë.
Sipas shoqërisë, ajo që Kati nuk kishte
ishte ngjashmëria me fëmijët me lëkurë të errët
që enden rastësisht rrugëve të disa vendbanimeve hekurudhore
si Tati Siding,
ose të një fshati të izoluar si Kgagodi,
këmbët e veshura me geta të papastra me gjunjë të zbehur
nga vitet e gjunjëzimit dhe lyerjeve të dyshemeve me dyll,
shputat e të cilave ishin me të çara nga ngjitja e pemëve,
e cila luante deri në muzg,
shkoi për darkë me një llambë parafine
dhe u kthye për të luajtur kukafshehti mes insektesh dhe bufash
deri sa më në fund nëna e dikujt do t'i sillte fundin gjithckaje.
Ajo humbi si në ndryshim dhe në tranzicion,
dhe kur e kuptova këtë,
vendosa se ishte koha që unë të filloja ndërtimin e urave midis vetvetes.
Për mua dhe për të tjerët që të më pranojnë,
Unë duhej të filloja të përshtatja homoseksualitetin tim.
Çfarë dua të them me përshtatje është heqja e filmit të jetës në qytet
që ju ndalon të shihni fshatarin brenda jush.
Në një kohë kur duke qenë e zezë, gay, Afrikane dhe e vlerësuar,
do të thotë të jesh gjithçka por fshatare,
kam frikë se po fshijmë shumë mundime
që na sollën ku ndodhemi tani.
Herën e parë që unë e prisha të qënurit në një fshat,
kam qenë rreth të njëzetave, dhe vesha një kaftan.
Unë u talla prej shumicës së familjes sime dhe nga të huajt sepse vesha një fustan.
Mbrojtja ime kundër komenteve të tyre ishte gabimi se ne që nuk i përkasim,
atyre që janë më të mirë se ne, mësohemi,
i injorojmë ata dhe themi, "Ata thjesht nuk dinë mjaftueshëm."
Dhe natyrisht isha gabim, sepse ideja ime e pasurisë së dijes
ishte e bazuar në largimin e vetes nga të menduarit dhe jeta e Botës së Tretë.
Por u desh kohë të kuptoj që veprimet e mia të krenarisë
nuk ishin më të gjalla në qytetet globale ku unë u zhvendosa,
por në fshatrat ku unë flas gjuhën dhe luaj lojëra
dhe ndihem si në shtëpi e mund të them,
"Unë e kam parë botën,
dhe unë e di që njerëzit si unë nuk janë vetëm këtu, ne jemi kudo ".
Dhe kështu i kam përdorur këto shtëpitë e fshatit për vetë-reflektim
dhe për të dhënë shpresë për të tjerët që nuk i përkasin.
Të përshtaturit me anormalen time
do të thotë të lidh shumë pjesë të vecanta të vetes.
Do të thotë të nderosh faktin
që gjuha ime mund të marrë formë për të folur gjuhët romantike
pa mohuar apo shfaqur faktin se kur ndihem i emocionuar, mund të bëj këtë:
(Brohorima)
Do të thotë --
(Fishkëllima)
(Duartrokitje)
Kjo do të thotë se të mjel lopën me nënën apo të pres drutë me kushërinjtë e mi
nuk më bën mua më pak mahnitës ose anormal,
edhe pse jam mësuar me festat mbi cati, menutë e verës për cifte
dhe seksionet VIP.
(Të qeshura)
Kjo do të thotë të vesh krenarinë time nëpërmjet gjuhës së gjyshes sime,
ushqimit të nënës sime, këngës së gjyshit tim,
lëkurës sime me shenjat e historive të rënies nga gomerët
dhe vitet e vitet e vitet e gjumit nën një mbulesë yjesh.
Nëse ka ndonjë vend që nuk i përkas,
është në një mendje ku historia ime fillon me degën time të të qënurit anormal
dhe jo me rrënjët e mia rurale.
Përshtatja e abnormalitetit tim do të thotë të kuptuarit
që ruralja është një pjesë e imja, dhe unë jam pjesë e pandryshueshme e saj.
Ju falemnderit.
(Duartrokitje)