Son yıllar içerisinde,
Stanford Tıp Okulunda bir ziyaretçi yazar olarak bulunmuştum.
Muhteşem bir kadın tarafından işe alınmıştım,
bir şair ve anestezi uzmanıydı
ve adı Audrey Shafer'di
ve beşeri bilimleri, tıp eğitimi ve öğretimine
yeniden dahil etmek için Tıp ve İlham Programı'na başlamıştı.
Benim işim doktorlara, hemşirelere
tıp öğrencilerine ve diğer sağlık çalışanlarına
yazma, hikaye anlatımı
ve genel iletişim becerilerini öğretmekti.
Kadavraların teşrihi ve dalak hakkında
bir sürü harika öğrenci makalesi ve şiiri alacağımı düşündüm.
Aldım da.
Ama neredeyse hemen,
beni gerçekten endişelendiren ve kaygılandıran daha fazla
deneme yazısı almaya başladım.
Öğrencilerim hissettikleri ezici anksiyete,
başarılı olmaları için duydukları dayanılmaz baskı,
zihinsel sağlık teşhisleri,
intihar denemeleri,
ne kadar yalnız ve izole hissettikleri hakkında yazıyorlardı
ve doğru mesleğe gidip gitmediklerini merak ettiler
ve daha doktor bile değildiler.
Bu benim öğrencim Uriel Sanchez.
(Ses) Uriel Sanchez: Size danışmanlarınızdan bile
tıp yoluyla verilen seçim şu,
gerçekten iyi bir insan
ya da gerçekten iyi bir doktor olmayı seçmelisin.
(Müzik)
Laurel Braitman: Hekimlerin kendi insanlıkları ve duygusal refahları
neredeyse hiç eğitimlerinin temel parçası
olmaz veya kabul edilmez.
Gerçek savunmasızlık,
örneğin bazı ruhsal sağlık teşhislerini paylaşmak gibi,
kesinlikle kariyer sonu olabilir.
Ancak Amerikalı tıp öğrencilerinin yaklaşık yüzde 30'u depresyonda
ve her 10 kişiden biri intihar etmeyi düşünüyor.
Durum aktif hekimler için daha da kötü.
Gerçekten yaygın iş memnuniyetsizliği,
yüksek depresyon oranları var
ve doktorlar ABD'de diğer mesleklere kıyasla en yüksek
intihar oranlarından birine sahiptir.
Bu korkutucu.
Sadece onlar için değil, bizim için de.
Gerçekten doktorların en önemli işe sahip olduğunu düşünüyorum.
Eğer onların hayatları tehlikede ise
bizim de öyle.
Şimdi, ben kesinlikle ruh sağlığı çalışanı değilim.
Ben bir yazarım,
yani çoğu gün kesinlikle tam tersi.
Ama şunu söyleyebilirim ki
sağlık çalışanlarına hüsranlarını,
korkularını, sevinçlerini, onları şaşırtan ve gücendiren şeyleri
paylaşmaları için ne kadar fazla
şans verirsem, o kadar iyi hissediyorlar.
Bu yüzden Tıp ve İlham'da, çiftliklerde ve diğer yerlerde akşam,
hafta sonu ve gün boyu hikâye anlatım atölyeleriyle birlikte
iyi yemekler sunuyoruz.
Diğer gazetecileri, yazarları, yapımcıları,
podcastçileri ve şairleri davet ediyorum
ve onlar katılımcılarımıza yazma,
iletişim ve hikaye anlatma becerilerini öğretiyorlar.
Bu katılımcılar hikayelerini birbirleriyle
yüksek sesle paylaşarak savunmasız olmayı uyguluyor.
Bunu yaparak
onları ilk etapta tıpa çeken şeyle yeniden bağlantı kuruyorlar.
Bunlar, seçtikleri işin stresli,
dağınık gerçekliği ile karşılaştıklarında
üzerinde duracakları becerilerdir.
Bunun bir çağrı olduğunu böyle fark ediyorlar.
Bugün burada sizin için bir reçetem var.
Doktorlardan değil, onlar için
ve öğrencilerimden yardım istedim.
Başlamadan önce, hemen doktorlarla çalıştığımı söyleyeyim
ama bunun neredeyse her meslek için
uygulunabileceğine kesinlikle ikna oldum,
özellikle de çalışmalarımıza çok bağlı olan bizler için
ve bazen o kadar yoğun ve ezici olur ki
o işi yapmayı ilk etapta neden seçtiğimizi unuturuz.
Bana göre gerçek bir savunmasız anıyı paylaşmak,
bir bayrak direğini yükseltmek gibidir.
Diğerleri görebilir,
eğer kabul ederler ve onlara bir anlam ifade ederse
gelir ve altında sizinle dururlar.
Benim öğrencim Maite Van Hentenryck bunu yaptı.
(Ses) Maite Van Hentenryck: Yani, süper endişe uyandırıcıydı
ve kendimin muhtemelen beş sınıf arkadaşıma
söylediğim taraflarımı paylaştım.
LB: Maite daha bebekken ayağı kesilmek zorunda kalmış.
Tıp fakültesine gittiğinde
sadece standart bir sınıf sınavındaydı
ve ona şu soru soruldu:
"Lütfen bize engelli biriyle
ilk karşılaşmanızdan bahsedin."
Danışmanlarının hiç engelli kişinin kendisi,
doktor olduğunu düşünüp düşünmediğini merak etti.
Bu yüzden onun için zor olanı yaptı ve 100 kadar arkadaş ve akranının
önünde bunun hakkında konuştu ve çok utangaçtı.
Sonra, tanımadığı birtakım engelli öğrenci yanına geldi
ve şimdi kampüste daha fazla görünürlük ve tıp eğitimine dahil edilmesini savunan
bir gruba liderlik etmesini istedi.
İngilizcede, belirli bir işe sahip olmaları durumunda,
bazılarına yaratıcı deriz.
Tasarımcı, mimar veya sanatçı gibi.
O terimden nefret ediyorum.
Bence kırıcı ve dışlayıcı.
Yaratıcılık belirli bir grup insana ait değildir.
Doktorlar ve tıp öğrencileri ile yaptığım çalışmaların çoğu,
onlara hangi mesleği seçersek seçelim,
anlam katabileceğimizi hatırlatıyor,
zor şeylerde güzellik bul ve yarat.
Bu tıp öğrencisi Pablo Romano.
(Ses) Pablo Romano: Ailem yıllar önce
Meksika'dan göç etti
ve ben üniversitedeyken öldüler.
18 yaşımda babam, 20'deyse annem öldü.
LB: Yetimlikle ilgili toplum önünde
ilk kez konuşan yalnızca Pablo değildi.
Birlikte Rx Konuşmalarında canlı hikaye anlatma dizisine başladık
ve onların en savunmasız, güçlü düşünce ve hislerini göstermek için
gerçekten ünlü bir yer oldu.
(Ses) PR: Verilere, araştırmalara ve sayılara çok önem veren
bir okula gidiyorum.
Günün sonunda insanları harekete geçiren şey hikayelerdir.
LB: Arifeen Rahman tıp ikinci sınıf öğrencisidir.
O doğmadan önce
ailesi Bangladeş'ten Amerika'ya göç etti.
Kararlı ve istikrarlı Kuzey Kaliforniya'da
gerçekten güzel bir evde büyüdü.
Ailesi hala birlikte yaşıyor.
O asla aç kalmadı ve Harvard'dan mezun oldu.
(Ses) Arifeen Rahman: Söylemeye değer veya önemli hikayelere
sahip olduğumu hissetmedim.
LB: Yine de Arifeen'in hikayeleri vardı.
Geçenlerde Amerikan Devriminin Kızları
makale yarışmasını kazanmak için yarışan
tek Bangladeş asıllı Amerikalı kız olmak hakkında bir konuşma yaptı.
(Gülüşmeler.)
Sonrasında Cadılar Bayramı için Bağımsızlık Bildirgesi elbisesi giydi
ve Arifeen'in hikayesini çok seviyorum.
Çünkü tüm bu iyi, kötü, zor ve yorucu şeyleri,
yeni Amerikan rüyasını
göstermeyi temsil ediyor.
(Ses) AR: En zor şey, bana kimsenin hikayelerimi duymayı istemediğini
söyleyen o ses karşı gelmekti
ve hayatımda çok bir şey ifade etmeyen bu şeye
neden zaman ayırayım ki?
Belki de en büyük şey, belki de öyle.
LB: Hayat çok kısa.
Benim için buradaki zamanımla ilgili önemli tek şey
diğer insanlarla bağlantı kurabilmem ve belki onları daha az
yalnız hissettirmemle ilgili şeylerdir.
Tecrübelerime göre
hikayelerin yapabileceği en iyi şey budur.
Öğrencim ve tüm bu çabalarımdaki ortağım
Candice Kim'dir.
Tıpta doktora öğrencisi.
Muhafazakar bir alanda kendi eş cinsel kimliği
ve annesinin metastetik kanseri teşhisiyle birlikte
tıpta #MeToo hakkında yazdı.
Son günlerde bizim işlerimiz hakkında
gerçekten çok ilginç araştırma yapmaya başladı.
(Ses) Candace Kim: Hikaye paylaşma fırsatını değerlendiren öğrencilerin
yüzde 36 ve 52 oranında
stres azalması yaşadığı görülmüştür.
LB: Eğer bu bir ruhsal sağlık ilacı olsaydı
kesinlikle büyük bir başarı sağlardı.
Sonuçları bir ay kadar sürebilir.
Belki daha uzun olabilir,
bir ay yalnızca Candice'in ölçmeyi bıraktığı süreydi.
Bu yüzden bilmiyoruz.
Sadece bu değil, katılımcılarımızın yüzde yüzü
bunları arkadaşlarına tavsiye ediyor.
Benim için, işimizin yaptığı en önemli şey
daha önce kesinlikle olmayan bir yerde
savunmasızlık kültürü yaratmaktır.
Bence bunun yaptığı şey
doktorlara ve diğer kişilere kendileri
ve hastaları için bir tür öngörü fırsatı yaratmasına
izin vermektir.
Tekrar Maite'yi dinliyoruz.
(Ses) MVH: Doğum gününün ne zaman olduğunu hatırlamak
için tabloya bakmayan bir doktor olmak istiyorum.
Hastalarımın favori renginin hangisi olduğunu bilen
ve hangi TV şovlarını izlemekten hoşlandıklarını
bilen bir doktor olmak istiyorum.
İnsanları dinlediği için ve onların yalnızca
hastalıklarıyla değil bakımıyla da ilgilendiğinden
emin olan bir doktor olarak hatırlanmak istiyorum.
LB: İnsan olmak nihai durumdur.
Hepimiz buna sahibiz ve hepimiz bir gün öleceğiz.
Sağlık çalışanlarına birbirleriyle, hastalarla
ve kendileriyle daha anlamlı iletişim kurmaları için yardım etmek
modern sağlık sisteminde yanlış olan her şeyin
esrarengiz bir şekilde değişeceği anlamına gelmez
ve hekimlerimi yüklediğimiz ağır sorumluklarla yaşamayacaklar
fakat bu geri kalanımızı iyileştirmek için
yeterince sağlıklı şifacılarımız olduğundan emin olmanın anahtarı.
Birbirimizle savunmasızlıkla iletişim kurmak
merhametle dinlemek
inanıyorum ki sahip olduğumuz en iyi ilaç.
Teşekkürler.
(Alkış)