Dende hai uns anos,
son escritora residente na Escola de Medicina de Stanford.
Contratoume unha muller incrible,
unha poeta e anestesióloga
chamada Audrey Shafer,
que iniciou o programa Medicine and the Muse
para volver a introducir as humanidades na educación e formación médica.
O meu traballo consistía en ensinar escritura, narración
e habilidades xerais de comunicación
a doutores, enfermeiros, estudantes de medicina
e outros traballadores sanitarios.
Supuxen que os meus estudantes me entregarían miles de ensaios
sobre disección de cadáveres e poemas sobre o bazo.
E así foi.
Pero case inmediatamente,
comecei a recibir máis ensaios que me fixeron sentir inqueda
e moi preocupada.
Os meus estudantes escribían sobre a súa demoledora ansiedade,
a presión insoportable por alcanzar o éxito,
as súas diagnoses de saúde mental,
os seus intentos de suicidio,
sobre o sós e illados que se sentían
e as dúbidas sobre se escolleran a profesión axeitada,
cando nin sequera eran doutores aínda.
Esta é a miña estudante Uriel Sánchez.
(Audio) Uriel Sánchez: As opcións que che dan en medicina,
incluso por parte de moitos mentores,
son ter que escoller
entre ser unha moi boa persoa ou un moi bo doutor ou doutora.
(Música)
Laurel Braitman: A humanidade e o benestar emocional dos médicos
case nunca son unha parte principal da súa formación,
ou nin sequera se ten en conta.
Unha vulnerabilidade real,
como compartir certas diagnoses de problemas mentais,
podería causar a fin da súa carreira.
Case o 30 % dos estudantes de medicina estadounidenses están deprimidos,
e 1 de cada 10 pensou no suicidio.
E a situación é aínda peor no caso dos médicos que xa exercen.
Existe un descontento xeneralizado no traballo,
un alto índice de depresións
e os doutores teñen unha taxa de suicidio máis alta
que calquera outra profesión nos EEUU.
É aterrador.
Non só para eles, senón que tamén para nós.
Eu penso que os doutores teñen o traballo máis importante.
E se as súas vidas están en xogo,
as nosas tamén.
Por suposto, eu non son unha profesional da saúde mental,
eu son escritora,
que basicamente é totalmente o contrario.
Pero podo afirmar que grazas ás oportunidades
que lles dou aos sanitarios
de compartir as súas frustracións, os seus medos, as súas alegrías,
o que lles sorprende, o que lles molesta;
mellor parecen sentirse.
Así que en Medicine and the Muse ofrecemos obradoiros de narración
de tarde, de fin de semana ou de todo o día
en granxas ou outros lugares con comida moi rica.
Invito a outros xornalistas, escritores, produtores,
podcasters e poetas
a que lles ensinen a escribir,
a comunicarse e a narrar historias aos nosos participantes.
E que esos participantes se volvan vulnerables
ao contar as súas historias en alto uns aos outros.
Facendo iso,
reconectaranse co que os involucrou na medicina dende un principio.
Estas habilidades son ás que recurrirán
cando se decaten e se enfronten coa complexa e estresante realidade
do traballo que escolleron.
Así é como se decatarán de que é a súa vocación.
Polo tanto, hoxe teño unha receta para vostedes.
Non é de parte dos médicos, senón que para beneficio deles.
Para isto pedín a axuda dos meus estudantes.
E antes de comezar, permítanme dicir que pese a traballar con doutores
estou totalmente convencida
de que se pode aplicar a case calquera profesión,
sobre todo para todos os que estamos tan comprometidos co traballo
que pode chegar a ser tan intenso e abafante,
que ás veces esquecemos por que o escollemos dende o principio.
Para min, compartir unha auténtica historia de vulnerabilidade
parécese moito a alzar unha bandeira nun mastro.
Outra xente pode vela,
se está de acordo e se sente identificada
pode acercarse e acompañarte baixo ela.
Iso foi o que fixo a miña estudante Maite Van Hentenryck.
(Audio) Maite Van Hentenryck: A min provocábame moitísima ansiedade,
e compartín cousas de min mesma
que probablemente só lle contara a cinco compañeiros de clase.
LB: Cando Maite era un bebé, tiveron que amputarlle unha perna.
Ao chegar á escola de medicina
tivo que facer un test estándar na clase
no que lle preguntaban:
"Por favor, fálanos da primeira vez
que te atopaches con alguén cunha minusvalía".
Preguntábase se os seus supervisores consideraran
que a persoa coa minusvalía era ela, a propia doutora.
Así que falou sobre isto diante duns 100 amigos e compañeiros;
palabras maiores, tendo en conta o tímida que é.
E o que ocorreu despois
foi que algúns estudantes con minusvalías,
aos que ela non coñecía,
pedíronlle que coliderase un grupo no campus
que defende a visibilidade e a inclusión na formación médica.
Cando falamos tendemos a considerar que a xente é creativa
se posúen certos traballos.
Por exemplo un deseñador, un arquitecto ou un artista.
Eu odio ese concepto.
Penso que é ofensivo e restritivo.
A creatividade non pertence a un grupo concreto de xente.
Gran parte do meu traballo con médicos e estudantes
é lembrarlles que, independientemente da profesión que escollamos,
podemos facer algo significativo,
atopar a beleza nas cousas complicadas e crear.
Este é o estudante de medicina Pablo Romano.
(Audio) Pablo Romano: Os meus pais inmigraron dende México
hai moitos anos,
e cando eu estaba na universidade, faleceron.
Tiña 18 años cando morreu meu pai, e 20 cando morreu miña nai.
LB: Pablo non só falou por primeira vez publicamente
sobre a súa orfandade,
senón que xuntos comezamos unha serie sobre historias en vivo chamada Talk Rx
que se converteu nun lugar no que os seus compañeiros
poden amosar as súas emocións e sentimentos máis vulnerables e profundos.
(Audio) PR: Vou a unha escola
na que os datos, a investigación e os números importan moito.
Pero ao final o que conmove ás persoas son as historias.
LB: Arifeen Rahman é unha estudante de medicina de segundo ano.
Antes de que ela nacera,
os seu pais inmigraron dende Bangladesh cara os Estados Unidos.
Creceu nunha casa preciosa no norte de California,
moi segura e estable,
os seus pais seguen xuntos,
nunca pasou fame e graduouse en Harvard.
(Audio) Arifeen Rahman: Nunca crin que as miñas historias
fosen dignas de contar ou importasen.
LB: Porén, Arifeen si que tiña historias.
Hai pouco deu unha charla sobre ser quizais
a única rapaza bangladesa - estadounidense
que gañou un concurso de ensaios
para a Daughters of American Revolution
(Laughter)
e despois disfrazouse en Halloween da Declaración da Independencia.
A min encántame a historia de Arifeen
porque para min representa todo o bo e malo,
o duro e o agotador
de representar o novo soño americano.
(Audio) AR: O máis difícil foi lidar con esa voz que me dicía
que ninguén querería escoitar as miñas historias,
de por que invertir tempo nunha cousa
que non ten ningún significado na gran escala da vida.
Quizais o mellor diso é que en realidade si o ten.
LB: A vida é moi curta.
Para min, a única cousa que importa mentres estea aquí
é sentir que podo conectar con outra xente
e quizais conseguir que se sintan un pouco menos sós.
E segundo a miña experiencia,
as historias son as que máis o conseguen.
Bueno, a miña estudante e colaboradora en gran parte deste empeño
é Candice Kim.
Ela é doutoranda en Educación Médica.
Escribiu sobre o #MeToo en medicina,
abríndolle camiño á súa identidade "queer" nun ámbito conservador
e a súa nai foi diagnosticada con cáncer metastásico.
Recentemente, tamén iniciou unha interesante investigación
sobre o noso traballo.
(Audio) Candace Kim: Podemos ver que os estudantes
que participaron na opotunidade de contar historias
amosan entre un 36 e un 51 por cento de disminución da súa angustia.
LB: Se fose un medicamento para a saúde mental
sería un auténtico éxito de vendas.
Parece que os resultados duran ata un mes.
Pode que incluso máis.
Ao chegar o mes, Candice deixou de facer evaluacións.
Así que quen sabe.
E non só iso, senón que o 100 por cento dos nosos participantes
recomendou esta oportunidade a un amigo.
Porén, para min o máis imporante que conseguiu o noso traballo
foi crear unha cultura de vulnerabilidade
nun lugar no que nunca antes existira.
Penso que o que isto fai
é permitir que tanto doutores coma outros compañeiros
teñan unha oportunidade de concibir un futuro diferentes para eles
e para os seus pacientes.
Esta é Maite de novo.
(Audio) MVH: Quero ser unha doutora que recorde o día do teu aniversario
sen ter que miralo no historial.
E quero ser a doutora que sabe
cal é a cor preferida dos meus pacientes
e que programas de televisión lles gustan ver.
Quero ser a doutora que sexa recordada por saber escoitar á xente
e asegurarme de coidar dela
e non só de tratar as súas enfermidades.
LB: Ser humanos é un estado terminal.
Todos o padecemos e todos imos terminar morrendo.
Axudar aos profesionais da saúde a comunicarse significativamente
entre eles,
cos seus pacientes e con eles mesmos
é obvio que non vai cambiar por arte de maxia
todo o que non funciona no sistema sanitario actual,
nin vai liberar a enorme carga que poñemos sobre os nosos médicos,
pero si que é a clave
para asegurarnos de que os nosos coidadores estean sanos
para poder coidar de todos nós.
Comunicarse uns cos outros con vulnerabilidade,
escoitar con compaixón,
é, á miña forma de ver, a mellor medicina que temos.
Grazas.
(Aplausos)