Od żeglarzy zamienionych w świnie
przez nimfy przemienione w drzewa
po spojrzenie zamieniające w kamień,
grecka mitologia jest pełna bohaterów, którzy zmieniają swoją postać.
Potężni bogowie zwykle sami przyjmowali inne formy,
ale w przypadku śmiertelników metamorfozy były często niechciane.
Ofiarą takiej transformacji padła prządka Arachne.
Arachne była córką kupca,
który całymi dniami farbował tkaniny na najciemniejsze odcienie fioletu.
Arachne miała talent do przędzenia najcieńszych nici,
tkania pięknych tkanin
i tworzenia wspaniałych gobelinów.
Ludzie zbierali się, żeby patrzeć, jak jej dłonie pracują na krośnie tak,
jakby nić wydobywała się z jej palców.
Im bardziej chwalono jej pracę, tym bardziej próżna się stawała.
Arachne często przechwalała się zdolnościami,
twierdząc, że jej talent przewyższa zarówno śmiertelnych, jak i bogów.
Nie postrzegała tkania jako daru od bogów.
Wręcz obnosiła się z nim jako własnym geniuszem.
Niestety bogini mądrości i rzemiosła Atena
usłyszała przechwałki Arachne.
Żeby dać niewdzięcznej nauczkę,
Atena przyjęła postać staruszki i wkradła się między śmiertelnych.
Publicznie skrytykowała Arachne,
jak tkaczka śmie twierdzić, że jest wspanialsza od bogów?
Arachne tylko się zaśmiała, ledwo spoglądając znad krosna.
Sprowokowana staruszka zrzuciła szaty i ukazała swoją prawdziwą postać.
Jeśli Arachne nadal będzie oczerniać bogów,
Atena bezpośrednio się z nią zmierzy.
Ukrywając szok spowodowany pojawieniem się szarookiej bogini,
Arachne przyjęła wyzwanie.
Atena przygotowała wspaniałe krosno, a dookoła zebrał się tłum gapiów.
Tkaczki rozpoczęły pracę w wielkim skupieniu.
Atena przywołała smugi chmur z góry i smukłe liście traw z dołu,
żeby pokazać swoją siłę.
Tkała niesamowite sceny przedstawiające potęgę bogów:
Posejdona na falach,
Zeusa ciskającego piorunami
i Apolla mknącego po niebie.
Przepiękny gobelin Ateny przyćmiewał życie śmiertelnych.
Arachne nie miała zamiaru łechtać boskiego ego.
Jej gobelin przedstawiał bogów nadużywających władzy,
sprzeczających się między sobą,
pijących, przechwalających się
i mieszających w życie śmiertelników.
Przedstawiła Zeusa jako bałamuta przeistaczającego się, by usidlać kobiety,
w łabędzia dla Ledy,
byka dla Europy,
złoty deszcz dla Danae.
Arachne pokazała też występki innych bogów
od porwania Persefony przez Plutona
po pogoń Bachusa za Erigone.
Choć Arachne przedstawiła bogów w najgorszym świetle,
jej dzieło potwierdzało imponujące zdolności.
Gobelin wydawał się żyć,
był pełen ruchu i żywych barw
migoczących triumfalnie.
Kiedy Atena zobaczyła o wiele lepsze, bardzo krytyczne dzieło Arachne,
wpadła w furię i zaatakowała tkaczkę.
Radość Arachne gasła, kiedy czuła, że jej ciało się kurczy i wykrzywia.
Poruszała rozpaczliwie palcami, kiedy ramiona przyrastały jej do boków,
a czarne włosy pokryły całe ciało.
Bogini zostawiła Arachne szpulkę nici rozwijającą się z odwłoka
jako pozostałość po ludzkim talencie.
Za podważenie nietykalności bogów
Atena zamieniła przeciwniczkę w pierwszego pająka.
Po dziś dzień Arachne i jej dzieci wiją jej pokutę.
A może to niewzruszony upór
w cieniu gigantów?