Van zeelieden die in varkens veranderden
en nimfen die bomen werden,
tot een blik die iemand deed verstenen:
de Griekse mythologie zit vol met gedaanteverwisselingen.
De machtige goden veranderden van vorm wanneer ze maar wilden,
maar voor stervelingen waren deze mutaties vaak ongewild.
Zo'n verontrustende transformatie overkwam de spinster Arachne.
Arachne was de dochter van een handelaar
die zijn dagen vulde met het kleuren van stoffen
in de diepste tinten paars.
Ze kon de fijnste draden spinnen
en ze tot soepele stoffen weven
om er prachtige wandtapijten mee te creëren.
Mensen stroomden samen om haar handen over haar weefgetouw te zien vliegen,
alsof de draad rechtstreeks uit haar vingertoppen ontsprong.
Naarmate de bewondering voor haar werk groeide, groeide ook haar trots.
Men hoorde Arachne vaak opscheppen over haar vaardigheden,
verkondigend dat ze getalenteerder was dan wie dan ook, sterfelijk of goddelijk.
Ze weigerde het weven te zien als een geschenk van de goden.
Zij stelde het liever tentoon als haar eigen, persoonlijke genialiteit.
Jammer genoeg hoorde de godin van wijsheid en ambacht, Athena,
Arachne deze beweringen maken.
Om dit ondankbare meisje een lesje te leren,
vermomde Athene zich als een oude vrouw en begaf ze zich tussen de stervelingen.
Ze berispte Arachne publiekelijk --
hoe durft een wever zichzelf boven de goden te stellen?
Maar Arachne lachte alleen maar, amper opkijkend van haar weefgetouw.
Beledigd wierp de oude dame haar mantel af om haar identiteit te onthullen.
Als Arachne de goden bleef lasteren,
dan zou Athene haar meteen uitdagen voor een wedstrijd.
Terwijl ze haar shock door de verschijning van de godin met grijze ogen verborg,
aanvaardde Arachne de uitdaging.
Athene maakte zelf een glanzend weefgetouw terwijl een grote menigte kwam kijken.
De wevers begonnen, ogen gefixeerd en schietspoelen vervaagd.
Athene combineerde flarden van de wolk boven haar
en dunne grassprieten van onder haar tot een spektakel van kracht.
Ze weefde overweldigende scènes die de kracht van de goden toonden:
Poseidon, varend op de golven,
Zeus die bliksemschichten afvuurt
en Apollo, razend door de lucht.
Op Athenes prachtige wandtapijt
deed de goddelijke roem het sterfelijke leven verbleken.
Maar Arachne voelde er niets voor om de goddelijke ego's te belichten.
Haar wandtapijt toonde de goden die hun macht misbruiken:
ruziënd met elkaar,
drinkend en opscheppend,
en zich bemoeiend met het leven van stervelingen.
Ze beeldde Zeus af als een vrouwengek die zich vermomt om vrouwen te versieren:
een zwaan voor Leda,
een stier voor Europa,
een gouden douche voor Danaë.
Arachne richtte zich daarna op de wandaden van andere goden:
van Pluto's ontvoering van Persephone
tot Bacchus' wilde jacht op Erigone.
Hoewel ze de goden afbeeldde op de meest onflatteuze manier,
schitterde Arachnes werk door haar oogverblindende vakmanschap.
Haar wandtapijt kwam bijna tot leven,
gevuld met beweging en stralende kleuren die triomfantelijk knipoogden.
Toen Athene Arachnes onmiskenbaar betere en flagrant rebelse werk zag,
werd ze razend en richtte zich op de menselijke wever.
Arachnes vrolijkheid vervaagde
toen ze haar lichaam voelde krimpen en verkrampen.
Haar vingers klauwden heftig, haar armen plakten tegen haar zij
en zwarte haren verschenen over haar hele lichaam.
De godin liet Arachne achter met één draad die uitrolt vanuit haar buik
als een herinnering aan haar menselijk talent.
Omdat ze de onaantastbaarheid van de goden in twijfel had getrokken,
had Athene haar tegenstander verkleind tot de eerste spin.
Tot op heden spinnen Arachne en haar kinderen als straf --
of is het moedige volharding? --
in de schaduw van reuzen.