Cando tiña 14 anos
a miña familia estaba adoptando os meus irmáns pequenos de Etiopía.
E un día a miña nai preguntou:
"que día deberiamos poñer para o seu aniversario?"
"O día que naceron, obviamente?"
Foi unha pregunta ridícula.
E entón dixo a miña nai:
"Olla, Kristen,
ningún dos teus irmáns ten un certificado de nacemento,
así que, como pretendes que o descubramos?"
Estoupoume a cabeza.
Agora, 20 anos máis tarde, sigo traballando niso,
mais en lugar de resolver o misterio
das partidas de nacemento dos meus irmáns,
intento arranxar o problema no mundo.
Que teñen que ver as partidas de nacemento co desenvolvemento internacional?
A resposta a iso está na axenda de desenvolvemento orixinal,
a axenda dos dereitos humanos.
En 1948, a Declaración Universal dos Dereitos Humanos,
por primeira vez,
estableceu unha visión compartida de dereitos humanos e dignidades básicas
que se aplicaban a todas as persoas en todas as nacións:
O Artigo 6, o dereito a ser recoñecido como unha persoa ante a lei.
Ou, unha identidade legal.
Para os nenos, isto é a partida de nacemento.
E, aínda que isto sexa un dereito humano universal,
mil millóns de persoas hoxe en día non teñen un documento de que existen,
isto supón unha das maiores violacións dos dereitos humanos do noso tempo,
aínda así parece que ninguén ten coñecemento disto.
Ante a pobreza e a fame no mundo,
asegurármonos de que todos temos unha identidade legal
non parece importante,
pero si que o é.
Nos comezos da miña carreira
traballei cunha traballadora social nunha comunidade de asilo en Mumbai
e estivemos seguindo o caso dunha rapaza pequena
que tivera polio cando era un bebé e tiña o corpo paralizado da cintura para abaixo.
Cando chegamos á casa,
atopámola no chan.
Tiña moitas cicatrices nas pernas e estaban infectadas,
estaba desnutrida,
non fora nunca á escola
e pasara case toda a súa vida confinada nese cuarto pequeno e escuro.
Ao marchar, pregunteille á traballadora social cal era o plan para ese caso
e díxome: "primeiro temos que conseguir a súa partida de nacemento".
Isto sorprendeume un pouco.
Eu dixen: "non cres que deberíamos conseguirlle asistencia social
e un lugar seguro para vivir e ir á escola?"
E dixo: "exacto, por iso precisamos a súa partida de nacemento".
Sen identidade legal,
o goberno non nos recoñece como persoas.
Unha persoa que non existe oficialmente non pode acceder aos servizos do goberno,
e o goberno só pode ofrecer servizos
para as persoas das que ten coñecemento.
Por iso, algunhas persoas son ignoradas polos servizos de inmunización rutinarios.
As persoas sen unha identidade legal non contan nin están protexidas.
Atópanse entre os membros máis pobres da sociedade
que pertencen ás comunidades máis marxinadas.
Son vítimas de tráfico de persoas.
Os traficantes de persoas saben que é case imposible atopar a alguén
se non hai ningún rexistro de que esa persona existe.
Son vítimas de explotación, como o matrimonio e o traballo infantil.
Sen partida de nacemento, como demostras que un neno segue a ser un neno?
Atópanse entre os apátridas;
as partidas de nacemento mostran quen son os teus pais
e cando naciches,
os dous factores principais para adquirir unha nacionalidade.
Das mil millóns de persoas no mundo sen identidade legal,
a gran maioría son nenos que nunca foron rexistrados ao nacer.
Nos países menos desenvolvidos,
os nacementos de máis dun 60 % dos nenos nunca se rexistraron.
Un estudio realizado en 17 países en África subsahariana
descubriu que o 80 % dos nenos non tiñan unha partida de nacemento.
Dos países que non teñen aínda
a cobertura do rexistro universal de nacementos,
en 26, é necesaria a partida de nacemento para acceder aos servicios sanitarios,
incluídas as vacinas.
En 37 países é necesaria para acceder á asistencia social, que intenta
sacar as persoas da súa situación de pobreza.
En 59 países, a partida de nacemento é necesaria para que os nenos
poidan ir á escola ou completaren a súa formación.
Tamén se precisa a partida de nacemento para outras formas de identificación legal
como o carné de identidade ou o pasaporte.
Estas formas de identificación legal son necesarias en case todos os países
para votar, obter unha tarxeta SIM ou abrir unha conta no banco.
De feito, dos 1 700 millóns de persoas no mundo sen servizos bancarios,
un 20 % non os teñen porque non teñen un documento de identidade legal.
Non hai que ser un experto para ver que isto, multiplicado por mil millóns
é un grave problema.
Non nos sorprende que as probas demostren
que mellorar a cobertura de rexistro de nacementos mellora
os resultados de desenvolvemento,
desde a redución da pobreza
ata unha mellora da saúde, a nutrición e a educación,
a mellora económica
e a migración segura e organizada.
En 2015, os líderes mundiais reuníronse
e prometeron que defenderían os dereitos humanos de todas as persoas
e non deixarían a ningúen atrás
no seu esforzo por acabar coa pobreza,
a fame
e reducir a desigualdade.
Pero, en primeiro lugar, como van defender
os dereitos humanos e como van saber
se están deixando a alguén atrás se non saben
quen son nin onde están?
Que poden facer os países sobre este asunto?
Non hai un modelo que sirva para todos
porque o contexto de cada país é único.
Hai cinco intervencións probadas que poden aplicarse a calquera sistema.
A primeira é reducir a distancia.
A segunda, eliminar o coste.
A terceira, simplificar o proceso.
A cuarta, eliminar a discriminación.
A quinta, aumentar a demanda.
A discriminación por xénero aínda é un problema oculto,
porque, por estatística, non hai diferenza
entre as cifras de rexistro de nenos e nenas.
Pero non se discrimina aos nenos
senón á nai.
Angola era un dos 35 países que precisaban o nome do pai
ou que el estivese presente para que se rexistrase o nacemento do neno.
Así que, en situacións nas que o pai é descoñecido, non quere
ou non pode reclamar a paternidade,
as nais son impedidas de legalmente rexistrar os nacementos
dos seus propios fillos.
Para abordar este problema, Angola aplicou unha política
que permite ás nais rexistrar o seu fillo como nai solteira.
En Tanzania, en 2012,
só un 13 % dos nenos tiñan unha partida de nacemento.
Así que, o goberno desenvolveu un novo sistema.
Estableceron centros de rexistro en infraestruturas xa existentes,
como salas comunitarias
e en instalacións médicas.
Así levaron estes servizos máis preto da xente que os precisaba.
Eliminaron a taxa.
Simplificaron o proceso e automatizárono,
para poder emitir a partida de nacemento no momento.
Para aumentaren a demanda, lanzaron unha campaña de concienciación social
para que a xente saiba que hai un novo proceso
e por que é importante rexistrar o nacemento dos seus fillos.
En poucos anos, nos distritos onde se puxo en marcha o novo sistema,
o 83 % dos nenos teñen partidas de nacemento
e están en proceso de amplialo ao ámbito nacional.
Así que, que podemos facer?
Creo que todos estamos unidos pola nosa humanidade.
Vivimos no mesmo planeta. Respiramos o mesmo aire.
E, mentres que ningún de nós elixiu onde nace ou a situación en que naceu,
si que podemos elixir como vivimos.
Os cambios prodúcense cando un momento de concienciación
ou un intre de compaixón
inspiran a unha persoa para que actúe.
E coa nosa ación colectiva
seremos os axentes máis poderosos do cambio.
Se o custo da inacción é que nenos inocentes estean desprotexidos,
sen vacinar e sen poder ir á escola,
crecendo para ser adultos incapaces de atopar un bo traballo ou votar,
atrapados nun círculo de pobreza, exclusión e invisibilidade,
é a nosa responsabilidade
sacar este tema da escuridade
e traelo á luz.
Porque non todos os días temos a oportunidade de cambiar o mundo,
pero hoxe
podemos.
Grazas.
(Aplausos)