ตามลำน้ำเก่าแก่ของแม่น้ำโมโนกาเฮล่า
แบรดด็อกค์ รัฐเพ็นซิลวาเนีย ที่อยู่ทางเขต ตะวันออกของชุมชนแอลลี้เจ
ประมาณ 9 ไมล์จากพิตต์สเบิร์ก
ในฐานะที่เป็นชานเมืองอุตสาหกรรม
แบรดด็อกค์ คือที่ตั้งแห่งแรกของโรงงานเหล็กกล้า ของ แอนดรู คาร์เนกี้
โรงงานเอ็ดการ์ ทอมสัน
เปิดทำการตั้งแต่ปีค.ศ. 1875
มันเป็นโรงงานเหล็กกล้าแห่งสุดท้าย ที่ยังมีการผลิตในเขตนี้
เป็นเวลากว่า 12 ปีแล้ว ที่ฉันผลิตภาพถ่ายผู้คน
ภาพนิ่ง ภูมิประเทศ และภาพถ่ายจากมุมสูง
เพื่อที่จะสร้างภาพที่มองเห็นได้ เพื่อแสดงถึงปฏิสัมพันธ์
ระหว่างโรงงานอุตสาหกรรมเหล็ก
สิ่งแวดล้อม
และผลกระทบของระบบดูแลสุขภาพ ต่อร่างกายของครอบครัวฉันและชุมชน
ประเพณีและเรื่องเล่าที่ยิ่งใหญ่ของแบรดด็อกค์
มักจะมีเรื่องราวส่วนใหญ่ของ นักอุตสาหกรรมกับสหภาพแรงงาน
แต่ในตอนนี้เรื่องเล่าล่าสุดของแบรดด็อกค์
คือภาพโฆษณาที่ใช้ดาราเด็ก เกี่ยวกับการฟื้นฟูย่านสนิมเกาะ (Rust Belt)
เรื่องราวของผู้บุกเบิกชุมชน ที่ค้นพบดินแดนใหม่
สื่อมวลชนต่างละเลยข้อเท็จจริงที่ว่า แบรดด็อกค์มีคนผิวสีเป็นจำนวนมาก
ชีวิตที่มีอยู่ของพวกเราถูกทำให้เงียบ และลบออกจากความทรงจำ
ในฐานะที่เป็นทายาทรุ่นที่สี่ของทางฝั่งแม่
ฉันได้รับการเลี้ยงดูและปกป้อง เอาใจใส่จากคุณยายรูบี้
ถนนสายที่ 8 ที่แยกออกจาก ถนนสายหลักวอชิงตัน อเวนิว 805
เธอทำงานเป็นผู้จัดการที่กูดวิลล์
แม่เป็นผู้ช่วยพยาบาล
ได้เห็นโรงงานเหล็กกล้าเลิกกิจการ และคนผิวขาวได้ย้ายไปย่านชานเมืองที่พัฒนา
ตอนรุ่นฉันเดินผ่านถนนสายต่าง ๆ
ไร้การการลงทุนในระดับชุมชน มลรัฐหรือจากรัฐบาลกลาง
โครงสร้างพื้นฐานที่สึกกร่อน
และสงครามยาเสพติด ทำให้ครอบครัวฉันและชุมชนต่างล่มสลาย
แกรมปส์พ่อเลี้ยงของคุณยายรูบี้
เป็นหนึ่งในคนผิวสีไม่กี่คนที่เกษียณอายุจาก โรงงานคาร์เนกี้พร้อมกับเงินบำนาญ
เขาทำงานในที่ความร้อนสูง
รื้อแล้วสร้างเตาหลอมขึ้นใหม่ ทำความสะอาด โลหะที่กระจัดกระจายกับตะกรันเหล็ก
ประวัติศาสตร์ของสถานที่ถูกจารึกไว้ บนศพกับภูมิประเทศ
พื้นผิวการจราจรที่มีรถบรรทุกของหนัก
เบนซินและเศษละองโลหะที่ไม่ได้อยู่ในระบบปิด
ทำให้เกิดความเสี่ยงต่อโรคมะเร็ง กับโรคผิวหนังลูปัส
เตียงคนไข้ตามกฎหมาย 123 เตียง กับลูกจ้าง 652 คน
โครงการฟื้นฟูสมรรถภาพถูกทำลายลงสิ้นเชิง
คดีความการพิจารณาการอยู่อาศัย ในชุมชนแอลลี้เจ
ได้รื้อถอนโครงการทาลบอสทาวเวอร์ ที่ครั้งหนึ่งเคยตั้งอยู่ออกไป
การจัดโซนใหม่สำหรับอุตสาหกรรมเบา เริ่มเกิดขึ้น
แผนที่กูเกิลกับแผนที่โลกกูเกิลได้เปิดเผย จุดวางของเสียที่ไวไฟ
ถูกใช้เพื่อกดดันครอบครัวบันน์ ให้ย้ายออกจากบ้านและที่ดินของพวกเขา
ในปีค.ศ. 2013 ฉันได้เช่าเฮลิคอปเตอร์
พร้อมกับกล้องถ่ายรูปที่จะบันทึกรายงาน การไล่ที่อย่างคุกคามแบบนี้
ระหว่างการบิน ฉันเห็นหีบห่อพลาสติกสีขาว ที่วางไว้อย่างเปิดเผย
โดยมีเจ้าของอุตสาหกรรมประเภทอนุรักษ์
ที่ประกาศว่าเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม
และมีการรีไซเคิลยางรถยนต์หลายล้านเส้น
เพื่อปกป้องและปรับปรุง
คุณภาพชีวิตของผู้คน
งานของฉันเริ่มจากระดับภาพเล็กจนถึงภาพใหญ่
เปิดเผยเรื่องราวประวัติศาสตร์ที่ซ่อนเร้น
เมื่อเร็วๆ นี้พิพิธภัณฑ์งานศิลป์ซีแอลเติล
ไอแซค บันน์ กับฉันเจอกันที่งาน
และงานนิทรรศการนี้เปรียบเสมือน เวทีที่ใช้ในการสื่อเรื่องราวของเขา
ผ่านการเล่าเรื่องที่เรียกร้องสิทธิของพวกเรา
เราจะรณรงค์ประวัติศาสตร์ที่ถูกลืมเลือน และความไม่เท่าเทียมของสังคมเศรษฐกิจต่อไป
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)