Położony wzdłuż starożytnego koryta rzeki Monongahela
Braddock w Pensylwanii mieści się we wschodniej części Allegheny County,
około piętnaście kilometrów za Pittsburghiem.
Na przemysłowym przedmieściu Braddock
stoi pierwsza huta Andrewa Carnegiesa,
the Edgar Thomson Works.
Działa od 1875 roku,
jest ostatnią działającą hutą w regionie.
Przez dwanaście lat tworzyłam wspólne portrety
martwej natury, krajobrazów i widoków z lotu ptaka
w celu zbudowania archiwum zawierającego historię połączenia
przemysłu stalowego,
środowiska
oraz wpływu opieki zdrowotnej na moją rodzinę i społeczeństwo.
Tradycja i historia Braddock
jest głównie zbiorem opowiadań o przemysłowcach i związkach zawodowych.
Obecna narracja Braddock,
dziecko z plakatu o rewitalizacji Rust Belt,
jest historią o miejskich wynalazcach odkrywających nowe granice.
Masowe media pominęły fakt, że Braddock jest głównie czarny.
Nasza egzystencja została wchłonięta, uciszona i wymazana.
Jako czwarte pokolenie w linii żeńskiej
zostałam wychowana pod opieką i troską Babci Ruby
obok Ósmej Ulicy, na 805 Washington Avenue.
Babcia pracowała jako menedżer w Goodwill.
Mama była pomocnicą pielęgniarki.
Patrzyła na zamknięcie huty i przeprowadzkę białych na przedmieścia.
Kiedy moje pokolenie zasiedliło miasto,
brak inwestycji na lokalnym, stanowym oraz federalnym szczeblu
podmył infrastrukturę,
a wojna z narkotykami rozdzieliła moją rodzinę i społeczeństwo.
Gramps, ojczym Babci Ruby
był jednym z kilku czarnych mężczyzn, którzy odeszli z huty z emeryturą.
Pracował w wysokich temperaturach,
wyburzając i odbudowując piece, sprzątając rozlany metal i żużel.
Historię tego miejsca opisuje ciało i krajobraz.
Korki pełne ciężarówek,
narażenie na benzen i rozpylony metal,
ryzyko raka i tocznia.
123 miejsca noclegowe na 652 pracowników,
zdziesiątkowany program rehabilitacyjny.
Pozew o dyskryminację mieszkaniową przeciwko Allegheny County
oddalono w miejscu, gdzie kiedyś projektowano Talbot Towers.
W tamtym czasie rozpoczęło się przejście do lżejszego przemysłu.
Google Maps i Google Earth pikselacją ukryły łatwopalne odpadki
użyte do wyrzucenia rodziny Bunn z ich domu i ziemi.
W 2013 roku wynajęłam helikopter,
aby dokumentować to agresywne wywłaszczanie.
W czasie lotu moje obserwacje ujawniły tysiące plastikowych, białych worków -
własność przemysłu ochrony zabytków
twierdzącego, że jest eko-przyjazny
i powtórnie przetwarza miliony opon,
aby chronić ludzkie życie
i polepszyć jego jakość.
Moja praca przeszła z poziomu mikro do makro,
odkopując ukryte historie.
Niedawno w Muzeum Sztuki w Seattle
wraz z Isaackem Bunnem stworzyliśmy wystawę,
która została wykorzystana jako wyrażenie jego głosu.
Poprzez regenerację naszej narracji
będziemy walczyli z zacieraniem historii i nierównością społecznoekonomiczną.
Dziękuję.
(Brawa)