Athene, juni 2012.
Ik ben hier om getuige te zijn van een plek die ik volg sinds 2008.
Het rauwe lef van Griekse anarchisten vechtend met de politie, greep de verbeelding van mensen wereldwijd, inclusief die van mijzelf.
In december dat jaar vermoordde een agent Alex Grigoropoulos, een tienerjongen uit Exarchia, een wijk met een grote anarchistenbevolking.
Deze kinderen waren gewoon aan het hangen op de stoep in Exarchia.
Een patrouillewagen van de politie reed op hen af, er was wat geruzie,
en de politie schoot Alex in koele bloede op slag dood.
Wat volgde was een spontane oproep voor een reactie op deze moord. Mensen begonnen zich te verzamelen in Exarchia.
En snel daarna in het centrum van Athene, ze liepen door het grootste gedeelte van de stad en sloopten veel bedrijfs- en staatsdoelwitten.
En het liep al snel uit op een volledige opstand tegen de staat en het kapitaal.
Maar ik kwam hier niet voor rellen, ik wilde uitvinden hoe de Griekse anarchisten zichzelf organiseerden in reactie op de financiële crisis.
Ik wilde leren hoe woonwijken de staat omzeilden, met het leveren van diensten zoals gratis maaltijden, gezondheidszorg en zelfverdediging voor de gemeenschap
Deze taak bleek uitdagender dan gehoopt. Weinig mensen in de wijksbijeenkomsten gingen akkoord met hen filmen of fotograferen,
uit angst voor vergelding door de politie, hun werkgevers en de fascisten.
Ja, fascisten, maar daar komen we later nog op terug.
Gedurdende mijn tijd hier waren de posters van concurrerende politieke partijen over heel de stad geplakt.
Slechts enkele dagen voor een verkiezing, signalerend aan de wereld dat de Griekse democratie nog steeds functioneerde.
Deze verkiezingen zijn erg belangrijk, omdat we de kans hebben de politieke arena te veranderen. We hebben de kans om links te gaan.
De graffiti en anarchistische posters vertelden een ander verhaal,
zij tonen Griekenland als land in een staat van burgeroorlog.
Het is een burgeroorlog, het voelt al als een burgeroorlog, maar het is nog geen burgeroorlog met een hoofdletter B,
Burgerlijk, als in beschaafd, nu nog bedekt, voor het moment, onder deze sluier van beschaafdheid.
Dus je hebt een samenleving na een burgeroorlog. De tweedeling, de spanningen en de antagonismes van een burgeroorlog zijn er nog
en ze komen nu naar boven, maar voor nu zijn ze nog bedekt onder de beschaafdheid van een land dat nog net deel uitmaakt van het Westen,
en streeft naar het idee van wereldwijde vooruitgang, kapitalistische euforie, ontwikkeling, enzovoort, enzovoort...
Hier in Griekenland hebben we een burgeroorlog-syndroom, zoals ik het noem.
Onze ouders leefden in de burgeroorlog van 1944-1949.
En ze herinneren zich dat nog en hebben angst dat wanneer er oorlog komt, we niets meer te eten hebben.
Gelly was een van de weinige anarchisten die akkoord ging gefilmd te worden.
Zij raakte betrokken bij het organiseren van de gemeenschap gedurende de bezetting van het Syntagma plein in mei 2011.
De actie was geïnspireerd door de Spaanse pleinbezettingen, dezelfde acties die de Noord-Amerikaanse Occupy beweging inspireerden.
Er sprongen toen zeker een hoop anarchistische groepen en initiatieven op, die een rol probeerden te spelen, niet door de staat te vervangen,
maar door een leegte op een andere manier in te vullen, op een manier die niet langer hierarchisch of autoritair zou zijn,
op een manier die positief bijdraagt aan de ideeën van mensen over de invulling van hun alledaagse leven.
We zamelden kleren, eten en medijcijnen in.
Alles wat een mens nodig heeft.
En tegenwoordig is het veel te makkelijk daklozen te vinden Griekenland.
Nadat de bezetting was ontruimd door politie, gingen deze groepen ermee door in hun wijkbijeenkomsten,
hun aandacht richtend op hun directe leefomgeving.
Anderen, zoals Gelly, kozen ervoor diegenen te helpen die hierheen waren gemigreerd uit verre landen op zoek naar een beter leven.
De situatie is afschuwelijk voor de immigranten.
Als ze al een huis hebben, wonen er in een heel, heel, klein huis 10 tot 15 mensen. Soms hebben ze geen eten. De meeste leven op straat.
De overheid heeft Dublin II getekend, dus niemand kan het land uit.
Dublin II is een akkoord tussen EU lidstaten, dat stelt dat een ongedocumenteerde immigrant
gevonden in een EU land, gedeporteerd zal worden naar het land waar de persoon de EU binnenkwam.
Dit transformeert Griekenland effectief in een migratiedam, aangezien de meeste ongedocumenteerde immigranten via hier binnen komen.
Hulp aan migranten bestaat in Griekenland nagenoeg niet en mensen hebben honger.
Dit is de tweede keer dat Gelly's groep eten bezorgt aan een gemeenschap van Koerdische immigranten buiten Athene.
De Koerden zijn een volk zonder staat, hun vaderland ligt in Iran, Irak, Syrië en Turkije.
Sommige van de mensen die ik heb ontmoet zijn gevlucht voor politieke repressie vanwege banden met de Koerdistaanse Arbeiders Partij, of PKK.
Een gewapende verzetsbeweging vechtend voor autonomie binnen het Turkse grondgebied.
Wij geven niet om hun politieke overtuiging. Koerden hebben nooit een land voor zichzelf gehad
en de meeste mensen, die 30-35 jaar zijn, leefden en zijn geboren in de oorlog, zij kennen geen vrede.
Ook al wordt de situatie in Griekenland officiëel geen burgeroorlog genoemd
is er een conflict van lage intensiteit gaande in de straten.
Alle illegale immigratie eruit! Uit mijn land! Uit mijn huis!
Griekenland heeft een probleem met neo-nazi groepen zoals Chrysi Avgui, Gouden Dageraad, die in het parlement wil komen
en gewapende groepen organiseert zodat ze aanvallen kunnen uitvoeren op immigranten, studenten en stakende arbeiders.
Racisten verbonden aan de neo-nazi politieke partij Gouden Dageraad vallen met regelmaat immigranten aan, soms met hulp van de politie.
Volgens ons Grieks dagblad heeft ongeveer de helft van de Griekse politie voor Gouden Dageraad gestemd,
en hielp hen zo een handvol kamerzetels te winnen in de verkiezing van mei 2012.
Tijdens een televisiedebat viel een lid van Gouden Dageraad een lid van de Communistische Partij aan.
De man is nooit gearresteerd.
We weten al geruime tijd wie ze zijn, maar nu zijn ze legaal geworden,
ze zijn in het parlement vekozen, nu zijn ze een legale partij zijn kunnen ze meer doen en krijgen ze zelfs geld van de staat.
De volgende dag namen duizenden immigranten en hun sympathisanten deel aan een demonstratie tegen de gewelddadige aanvallen door Gouden Dageraad.
Ondanks dit vertoon van publieke woede, hebben veel mensen die immigranten steunen
te maken met echt gevaar en kunnen zij niet rekenen op bescherming van de politie.
Ons huis is aardig bekend want het is een komen en gaan van mensen, we zamelen geld en kleding in voor de vluchtelingen, de migranten,
dus we zijn zichtbaar in de wijk en we zijn gewaarschuwd onze acties te stoppen.
We hebben een bomaanslag gehad om 3 uur 's ochtends in juni 2008. De politie zegt dat ze ons niet kunnen beschermen.
Anarchisten bieden een tegenkracht voor de fascistische bedreiging.
Er zijn altijd al veel straatgevechten geweest. De anarchisten proberen
te zorgen dat de Gouden Dageraad geen zichtbare massale aanwezigheid in de straten heeft. Ver voor de crisis, al vele jaren.
En dit is voortgezet en zelfs intenser geworden sinds hun succes in de verkiezingen.
Anarchisten hebben ook publieke ruimtes voor de homogemeenschap zeker gesteld.
Het was de eerste openlijke Gaypride, in een publieke ruimte. Dus fascisten dreigden met een gewelddadige aanval op de parade.
Er was een anarchiste reactie, de anarchisten kwamen langs en zeiden: "Wij lopen aan jullie zij, wees niet bang." En er kwamen geen fascisten.
En tot vandaag blijven ze weg, zoals je waarschijnlijk hebt gezien.
Met ongeveer 500 nieuwe ongedocumenteerde immigranten in Griekenland, per dag, en met de economische situatie
die geen teken van verbetering toont, is het veilig te stellen dat de spanningen in Griekenland nog erger zullen worden.
Veel linkse mensen hebben hun hoop gevestigd op winst voor Syriza,
maar met de kleine overwinning voor Nieuwe Democratie, de rechtse partij, en met 18 kamerzetels voor Gouden Dageraad,
is de valse illusie van Griekse democratie weer aan diggelen geslagen.
Na de verkiezing namen aanvallen op immigranten toe,
en het is onthuld dat wederom bijna 50% van de Griekse politie voor Gouden Dageraad heeft gestemd.
Maar het verleden is niet vergeten door de mensen hier.
De nazi bezetting en gewelddadige dictaturen van de 20e eeuw zijn niet uit de geheugens van de mensen gewist.
Voor veel mensen hier wordt het alsmaar duidelijker dat de veiligheid en welzijn van hun gebied niet zal komen van de staat en de politie,
maar door lange termijn inspanningen en solidariteit van autonome mensen die organiseren en hun gemeenschappen van verzet.
BEZOEK SUBMEDIA.TV OM ONS WERK TE STEUNEN
GESCHREVEN, GEPRODUCEERD, GEFILMD EN GE-EDIT DOOR FRANKLIN LOPEZ
AANVULLENDE BEELDEN VAN:
MUZIEK VAN:
CROWD FUNDERS:
SPECIALE DANK AAN: