Çocuk Koruma Hizmetleri çalışanı olduğunuzu hayal etmenizi istiyorum.
Şimdi bir çocuk istismarı ihbarını yanıtlamanız gerekiyor.
Bir eve haber vermeden, beklenmedik ve muhtemelen davetsiz giriyorsunuz.
Odaya girdiğinizde ilk gördüğünüz şey, döşemeye uzatılmış bir şilte oluyor.
Üzerinde üç çocuk uyuyakalmış.
Yakında küçük bir masa var, üzerinde birkaç küllük,
boş bira şişeleri.
Köşede fare kapanları var,
çocukların uyuduğu yerden uzakta değil.
Bir not alıyorsunuz.
İşinizin bir kısmı tüm evi dolaşmanızı gerektiriyor.
Az miktarda yemek bulunan mutfakla başlıyorsunuz.
Yatak odasında, tabanda başka bir şilte farkediyorsunuz,
annesi şilteyi bebekle paylaşıyor.
Genellikle bu noktada iki şey olabilir.
Çocuklar güvensiz addedildikleri için evden alınır
ve belli bir süre için devlet himayesinde olur.
Ya da çocuklar aileleriyle kalır
ve çocuk esirgeme onlara yardım ve destek sunar.
Çocuk Koruma Hizmetleri'nde çalıştığımda
bu gibi şeylere her zaman rastlıyordum.
Bazıları çok daha iyi, bazıları çok daha kötü.
Sizden kendinizi o evde hayal etmenizi istedim,
çünkü aklınızı karıştıran şeyi merak ettim.
Kararlarınıza rehberlik yapan nedir?
O aile hakkında düşünceleriniz nelerden etkilenecek?
O ailenin hangi ırk, hangi etnik kökenden olduğunu düşündünüz?
Bilmenizi istiyorum ki eğer o çocuklar beyaz tenliyse
ziyaretten sonra ailelerinin birlikte kalması daha muhtemeldir.
Pensilvanya Üniversitesi'nde yapılan araştırma
beyaz ailelerin ortalama olarak çocuk esirgeme sisteminden daha çok yardım
ve destek alabildiğini gösterdi.
Bu davalarda tam inceleme yapılma ihtimali de çok düşük.
Diğer taraftan, o çocuklar eğer siyahi ise
uzaklaştırılmaya dört kat daha yakınlar,
koruyucu bakımda daha uzun zaman geçiriyorlar
ve onlar için uzun süreli koruyucu bakım merkezi bulmak daha zor.
Koruyucu bakım büyük tehlikede olan çocuklar için
birincil koruma barınağı.
Ama bu ayrıca aileden şaşırtıcı ve travmatik bir ayrılma.
Minnesota Üniversitesi'nde yapılan bir araştırma,
koruyucu bakımda olan çocukların
kendi aileleriyle kalan çocuklara kıyasla
daha çok davranış ve iletişim problemleri yaşadığını gösteriyor.
Az önce söz ettiğim senaryo nadir değil.
Dört çocuğuyla birlikte kötü durumda olan
evlerde yaşayan anneler var.
Fareler ise yiyecekleri korumayı ve onları yalnız bırakmayı
neredeyse imkansız hale getiriyor.
O anne çocukların alınmasını hak ediyor mu?
Aile mahkemesi avukatı Emma Ketteringham şöyle diyor:
"Eğer fakir bir mahallede yaşıyorsanız
mükemmel bir ebeveyn olsanız iyi olur."
Kendisi, çocuklarını ufak bir bütçeyle yetiştiren ebeveynlere
adaletsiz, çoğu kez ulaşılamaz standartlar koyduğumuzu söylüyor.
Mahalle ve etnik köken
çocuklar alınsa da alınmasa da ön yargıya sebep oluyor.
İki yıl çocuk esirgemenin ön saflarında çalıştım,
çok riskli kararlar verdim.
Ama ilk elden kişisel değerlerimin işimi nasıl etkilediğini gördüm.
Şimdi, Florida Devlet Üniversitesi Sosyal Hizmetler Fakültesi'nde
en etkili ve yenilikçi çocuk esirgeme araştırmaları yapan
bir enstitünün başındayım.
Araştırmalar bize, koruyucu ailelerdeki siyahi çocukların
%14 olan genel nüfusa kıyasla
iki kat daha fazla, yani %28 olduğunu söylüyor.
Birkaç sebep olduğu halde,
bugün bir sebep üzerinde konuşacağım:
örtülü önyargı.
İlk "örtülü" ile başlayalım.
Bu, bilinçaltı, farkında olmadığınız bir şey.
Önyargılar -- belirli insan grupları hakkında
sahip olduğumuz şablon ve tutumlardır.
Yani örtülü önyargı verdiğimiz her kararın arkasında
gizlenen şeydir.
Bunu nasıl düzeltebiliriz?
Benim çok iyi bir çözümüm var, sizinle paylaşmak istiyorum.
Şimdi, neredeyse tüm eyaletlerde
koruyucu aileye giden siyah tenli çocuklar var.
Ama verilere göre Nassau İlçesi,
New York'ta bir bölge halkı,
siyah tenli çocukların ailelerinden uzaklaştırılma sayısını düşürmeyi başardı.
2016 yılında, oraya kendi ekibimle gittim
ve aileden delilsiz ayırmanın
kullanımı hakkında bir araştırma yönettim.
İşte böyle.
Sosyal görevli çocuk istismarı ihbarına cevap veriyor.
Onlar eve gidiyorlar
ama çocuklar evden alınmadan önce
sosyal görevliler ofise dönmeli
ve bulduklarını ortaya koymalılar.
Ama burada kesin bir nokta var:
Onlar bilgileri kurula sunduklarında
isim, etnik köken, mahalle, ırkı gibi
tüm teşhis edilebilir bilgiyi siliyorlar.
Onlar olanları, aile bağlarını, alâkalı vakaları
ve ailenin çocuğu koruma güçlerini incelemeye çalışıyorlar.
Bu bilgiyle komisyon asla ailenin etnik kökenini bilmeden
bir tavsiyede bulunuyor.
Çocukları delilsiz ayırmanın o topluluğa güçlü etkileri oluyor.
2011 yılında, koruyucu bakımdaki çocukların %57'si siyah tenliydi.
Ama beş yıl sonra, bu rakam %21'e kadar düştü.
(Alkışlar)
Sosyal görevlilerle konuşurken öğrendiğimiz birkaç şey var.
"Ailenin bakanlıkta bir geçmişi varsa
farklı şeyler yapmaya çalışsalar bile
o geçmişlerini yüzlerine vururuz."
"Eğer olay belirli bir apartmanda, mahallede
veya posta kodunda gerçekleşmişse
hemen aklıma olabilecek en kötü şey geliyor."
"Çocuk esirgeme çok öznel bir konu, çünkü duygusal bir alan.
Bu işte çalışan kişilerin duyguları yok değil.
Bu işi yaparken tüm ekibi kapıda bırakıp
kendi işini yapmak zordur.
Öyleyse ırkın ve mahallenin öznelliğini devreden çıkaralım,
ve daha farklı sonuçlar elde edebilelim."
Delilsiz ayırmalar, koruyucu aile kararlarında bizi
örtülü önyargı problemini çözmeye daha da yaklaştırıyor gibi gözüküyor.
Bir sonraki adımım, yapay zeka ve makine öğrenimini
bu alanda nasıl kullanacığımızı öğrenmek,
bu projeyi büyütmek
ve diğer eyaletlerde de uygulanabilir hale getirmek olacak.
Çocuk esirgemeyi değiştirebiliriz.
Organizasyonları, çalışanlarının toplumsal bilinçlerini
geliştirmekten sorumlu tutabiliriz.
Kararlarımızın etik ve güven temelinde olduğundan
emin olmak için kendimizi sorumlu tutabiliriz.
Ebeveynlerle ortak çalışan,
aileleri güçlendiren
ve fakirliği bir kusur olarak görmeyen bir çocuk esirgeme sistemi hayal edelim.
Aileleri ayırmak yerine,
onları daha dayanıklı yapan bir sistem kurmak için beraber çalışalım.
Teşekkür ederim.
(Alkışlar) (Tezahürat)