Film çekmeyi çok seviyorum.
Yüz yıldan fazla süredir sinema filmleri var.
Film yapımı, boyutsal zihniyeti açısından değişmedi.
Kamerayı bir sahneye yerleştirip "kayıt" düğmesine basmak, değişmedi.
Film yapımı hala önsel bir tecrübe
ve filmi yaratmak,
içerik yaratma ile aynı doğrultuyu takip etme imkânına sahip.
Hâlâ düz bir görüntünün önünde durup
kurguyu izliyoruz.
Bunda hiçbir sorun yok.
Film izlemeyi ve tiyatroya gitmeyi seviyorum.
Bunlar çok duygusal tecrübeler olabilir.
Bir çerçeve içerisindeki duygusal tecrübe sanatı ve zanaati,
daha güçlü bir duyguyu tetiklemek için çok güçlü olabilir.
Sorduğumuz soru şu;
sinema filmi tecrübesi, düz ekranın ötesine nasıl geçebilir?
İçerik tecrübesinin bir sonraki nesli için
içerik yaratmaya nasıl başlayabiliriz?
Geleneksel olarak bir sahneyi hayal ettiğimizde
çerçeve ve kompozisyona bakarız.
Ön plan ve arka plan ögelerini kamera hareketiyle kullanarak
derinlik ve paralaksı nasıl yaratacağımız hakkında düşünmemiz gerekir.
Günümüz teknolojisi ve alanda üç boyutlu ve tam gezinim içeren
sanal gerçeklik,
artırılmış gerçeklik cihazları ve akıllı cihazlar sayesinde
seyircinin içeriği birden çok perspektiften
deneyimlemesini sağlama imkânına sahibiz.
Düşünmemiz gereken şey, bu teknolojiyi ve tüm yararlılığını alarak
sahne içerisinde daha ileriye gitme tecrübesine
nasıl imkan sağlarız?
Video oyunları veya bilgisayarın oluşturduğu,
son derece gerçekçi görünen oyunculardan bahsetmiyoruz.
Sahnede oynayan gerçek oyunculardan
ve gerçek performanslardan bahsediyoruz.
İçeriye dalabilmek için
oyuncuları nasıl yakaladığımızı
ve gerçek sahneyi nasıl yakaladığımızı düşünmeye başlıyoruz.
360 derecelik videolara aşinayız,
kamerayı sahnenin içine yerleştiriyoruz
ve etrafımızdakilerin güzel, panoramik bir görüntüsünü yaratıyoruz
fakat bu açıdan da
film yapımı hâlâ önsel.
Sahnenin içine tamamen girebilmek için
olası her yönden ışık almamız gerekecek.
Işığı yakalamak ve sonrasında içeride tekrar ortaya çıkmamızı sağlaması için
sahnenin etrafını muazzam miktarda alıcıyla
ve olası tüm imkânlarla kaplamamız gerekecek.
Bu düzende artık
ön plan, arka plan
veya alana yerleştirilmiş bir kamera yok,
ışığı yakalayan ve hareketi olası tüm yönlerden yakalayan
yüzlerce alıcı var.
Teknolojik gelişmelerle birlikte
ışığı birden çok perspektiften yakalayan
ve objeyi yeniden oluşturmamızı sağlayan
3B fotoğraflara bakmaya başlayabiliriz.
Bu da 3B bir alandaki fotoğraf gibi.
Teknolojik gelişmelerle birlikte
video kaydını yalnızca düz bir görüntü olarak değil,
bir hacim olarak da yapabiliriz.
"Hacimsel video" dediğimiz şey bu
ve sahnedeki her eylemi tamamen üç boyutlu bir hacim olarak
kaydetme kapasitesine sahip.
Pekala, voksel nedir?
Voksel, üç boyutlu bir piksel gibidir
fakat düz bir kare görüntüsü olup renkli ve aydınlık kalmak yerine,
x, y ve z pozisyonlarına sahip
uzaydaki üç boyutlu bir küp gibidir.
Bu da bir sahneyi herhangi bir perspektiften
tamamen yakalamamızı sağlar.
Bu da birden çok perspektiften
ışığı tamamen kapsayan bir sahne haline gelir.
Bu imkan, delicesine fazla miktarda bilginin işlenmesini gerektirir.
Bu bilgiyi yaratmak için muazzam miktarda kameradan
ışığı yakalamamız gerekecek.
Böyle bir şeyi yapmak için ise
bir sahneye kurulmuş pek çok miktarda kamerayı taşıyabilecek bir düzene
ve tam sinematik bir tecrübeye
uyacak kadar büyük bir sahneye ihtiyacımız var.
Bu kulağa çılgınca geliyor ama yaptığımız şey tam olarak buydu.
Son üç yıl boyunca devasa bir
hacimsel kamera odası inşa ediyorduk.
Yaklaşık 900 metre karelik bir sahne,
herhangi bir konumdaki eylemi yakalama olanağı sunuyor.
Intel süper bilgisayarların çalıştırdığı
devasa bir veri merkezine
muazzam miktarda bilgi gönderen yüzlerce kamera yerleştirdik.
Bu 900 metre kareye sahip olmak
her tür eyleme
ve her tür performansa uymamızı sağlıyor.
Bu, ortalama bir Broadway sahnesinin boyutudur.
Ona Intel Stüdyoları diyoruz
ve gelecek neslin üç boyutlu medya film yapımını
kolaylaştırma ve keşfetme amacına sahip olan
dünyadaki en büyük hacimsel sahne bu.
Bu fikirleri test etmek için
ilk deneme sahnesinde ne yapabileceğimizi düşünüyorduk.
Kovboy filmi sahnesini seçtik.
Atlar, dekoratörler, çamur,
bir kovboy sahnesi için gereken her şeyi getirdik.
Fakat bu kez, içeride kamera yoktu.
Dışarıya kurulmuş bütün kameralar hariç
hareket eden hiçbir şey yoktu.
Oyuncuların çabası şahaneydi.
Her yönden görünen kusursuz bir canlandırma yapmalılardı.
Bir yumruğu gizleme veya eylemi göstermeme olasılığı yok.
Her şey çekiliyor ve her şey görünüyor.
Çekimin çıktısı --
bu gelecekteki çekimimiz --
uçsuz bucaksız kapasiteler için gözlerimizi açtı.
Bütün sahnenin tamamen üç boyutlu bir taraması gibiydi.
Alanda hareket edebildik ve gezebildik.
Mesele artık
bir ekranın yaydığı ışığı algılamak değil
fakat ışığın içinde gezebilmek
ve sahnenin içinde gezebilmek.
Bu, muazzam miktarda hikâye anlatımı
ve yaratım yöntem bilimleri için açıkça imkan sağlıyor.
Bu, kişisel hikâyenizin sunduğu imkânlar,
içinizde kendi hikâyenizi yaratma imkânı
veya belki de diğer hikayeleri takip etme imkânı.
Son yorumlardan birisine bakalım.
(Müzik)
Gördüğünüz, bütün bir hacimsel video
ve sahnede fiziksel bir kamera yok.
(Müzik)
Alan ve zaman üzerinde
(Müzik, dövüş sesleri)
tam kontrole sahibiz.
(Müzik, dövüş sesleri)
Burada yine fiziksel bir kamera yok.
Her şey çevreleyenlerle çekildi.
Bu çok güzel fakat
peki ya sahneyi bir atın gözlerinden görmek istesek ne olur?
Bunu da yapabiliriz.
(At koşuyor)
Şu anda gördüğünüz, aynı eylem
ama bu kez tam olarak atın gözlerinden izliyoruz.
Olasılıklar sınırız.
(Alkış)
Teşekkürler.
(Alkış)
Yaratıcılar ve hikaye anlatıcılar için bu tamamen harika.
Farklı bir tür hikaye anlatımı ve film yapımı için
devasa bir tuval ortaya çıkarıyor.
Peki ya seyirci?
Seyirci bunu farklı bir biçimde nasıl tecrübe edebilir?
Keşiflerimizi yaratmak amacıyla
bir Hollywood film yapımındaki üç boyutlu medyayı keşfetmek için
Paramount Pictures ile ortak olduk.
Yönetmen Randal Kleiser ile birlikte
1978'in ikonik filmini yeniden canlandırdık,
"Grease."
Bazılarınız biliyor, bazılarınız bilmiyor.
40 yıllık bir film, muhteşem bir tecrübe.
Amacımız, bu ikonik aksiyon ve dans sahnesini
nasıl daha derin bir tecrübe haline getirebileceğimizi,
seyirciye nasıl daha derin sunacağımızı düşünmekti.
Filmi yalnızca izlemediğinizi, aynı zamanda içine girip
oyuncularla ve performansla
dans ettiğinizi düşünün.
Geleneksel 2B düşünce yapısını gerçekten kırıyoruz
ve daha zengin bir film yapımı ve içerik üretimi
olasılığı getiriyoruz.
Peki bunu neden ekrandan seyredelim ki?
Oyuncuları bu sahneye getirmeyi deneyelim.
Gerçekten gelmeyecekler --
bir iPad kullanacağım.
(Gülüşmeler)
Pardon.
Artırılmış gerçekliği getirmek için bir iPad kullanacağım.
Açıkçası bu cihazların veri programlama süreci açısından
kendi kısıtlamaları var,
bu yüzden çözünürlük miktarını düşürmeliyiz.
Şu anda yaptığım şey şu, buraya bir işaret yerleştiriyorum,
böylece tam olarak herkesin görünmesini istediğim yeri belirleyebileceğim.
Tamam.
Sanırım buradalar.
(Alkış)
John Travolta veya --
(Gülüşmeler)
onun bir versiyonu.
Bir bakalım.
(Video) Kadın: Hey.
Erkek: İşte böyle.
Kadın: Sıra sende.
Erkek: Hey, çocuklar! Şuna bakın.
(Şarkı: "You're the one that I want")
Danny: Sandy!
Sandy: N'aber, yakışıklı?
(Şarkı söylüyorlar) Kanım kaynıyor, giderek kabarıyor.
Kendimi kaybediyorum.
Yaydığın enerji çarpıyor beni.
Heyecan verici!
(Video bitiyor)
(Alkış ve tebrikler)
Diego Prilusky: Teşekkürler.
(Alkış ve tebrikler)
Görebildiğiniz üzere,
içeriği geleneksel biçimde veya üç boyutlu biçimde
izleyebilir ve tecrübe edebiliriz.
Gerçekten, olasılıklar açık.
Filmleri değiştirmeye veya yenilemeye çalışmıyoruz.
Onları geliştiriyoruz.
Teknolojiler, düz ekran ötesinde düşünmeye başlamak için yeni imkanlar sunuyorlar.
Film yapımında kapsamlı ve gerçekten heyecanlı bir zamandayız.
Yeni bir dönemin eşiğindeyiz.
Kapsamlı hikâye anlatımına ve üç boyutlu medya film yapımının
anlamını keşfetme
ve tanımlamaya dair yeni olasılıklar için kapıları açıyoruz.
Biz işin başlangıç kısmındayız
ve hepinizi bize katılmaya davet ediyoruz.
Teşekkürler.
(Alkış)