Gün batımı renkleriyle ıslatılmış bir tuval, renkler alev gibi ışık saçıyor.
İlk bakışta bu resim imkânsız ve soyut bir görüntü gibi görünebilir.
Fakat yakından bakarsak bir Kana çiçeğinin ince sapları,
yemyeşil yaprakları ve kadifemsi dokusu ortaya çıkıyor.
Doğal nesnelerin soyut geometrik başkalaşımları,
Amerikalı devrimci bir ressam ve heykeltıraş olan
Georgia O'Keeffe'nin eserlerinde sıradan bir şey.
Fakat bu başkalaşımın ardındaki sihir,
sanatçının kendisi kadar anlaşılmaz.
1887'de Wisconsin'de doğan O'Keeffe, çocukluğunu resmetmek için
kır çiçekleri toplayarak ve meyveleri düzenleyerek geçirdi.
On yedi yaşındayken
saygın bir kurum olan Sanat Enstitüsünde öğrenim görmek için Chicago'ya taşındı.
Öğretmenleri ona, Avrupalı ustaların gelenekleri çerçevesinde
gerçekliğe sadık kalarak yeniden üretmeyi öğretti.
Bu işteki yalnızlıktan ve hassasiyetten keyif almasına rağmen
O'Keeffe, işe yönelik çok az kişisel bağ hissetti.
New York'a taşındıktan sonra biçimli hatlara daha çok yakınlaştı
ve Japon sanatının canlı renkleri ile kompozisyonunu işledi.
O’Keeffe kısa süre sonra bir öğretmen buldu
ve o öğretmenin dersleri bu ilgisini pratiğe dökmesi yolunda ona ilham verdi.
Önceki öğretmenlerinin aksine,
Arthur Wesley Dow,
daha çok ışığın, biçimin ve rengin soyut tasvirlerine odaklanmaları için
öğrencilerini teşvik etti.
Bu dersler, O’Keeffe'in ilk soyut çizimlerini ortaya koydu.
Kara kalemle resmedilen çizimler,
bir dizi dalgalı hatlardan, kalın gölgelerden
ve sigara dumanı gibi yükselen bulutlardan oluşuyordu.
Bu çizimler, kolay sınıflandırmaya karşı koyuyor --
doğanın belirli bir özelliğine atıfta bulunmayı öneriyor
fakat asla onunla tamamen örtüşmüyor.
Kübizm geleneğinin eski Avrupalı ressamları
dışsal özneleri soyutlamak için sabit geometrik şekiller kullandılar.
Fakat O’Keeffe, kendi içsel hissiyatlarını yakalamak için
doğanın ritimlerini ve şekillerini kullandı.
Böyle deneyler,
Amerikan Modernizmi denen akımın kısa sürede temel taşları oldu.
Tek bir stil Modernist resmi tarif edemese de
stilin savunucuları,
resim eğitimine hakim olan realist geleneğe meydan okuma konusunda
ortak bir arzuyu paylaştılar.
1910'ların sonlarından başlayarak
Modernist resimde Amerikan ruhunun derinine inmek için
sıklıkla geometrik şekiller ve koyu renkler kullanıldı.
O’Keeffe kendini bu deneylere adeta attı
fakat yeni eserlerini paylaşma konusunda isteksizdi.
Yine de, bir arkadaşı, O'Keeffe'in yaptığı kara kalem resimleri,
galerici Alfred Stieglitz'e gönderince
Stieglitz mest oldu.
Stieglitz, 1916'da New York'ta büyük bir sergi düzenledi.
Bu sergi, O'Keeffe'in hem popüler bir ressam olarak kariyerinin,
hem de 1924'te evlilikle sonuçlanacak olan ilişkisinin başlamasının işaretiydi.
Evlilik, O'Keeffe'in yalnızlık tutkusunu azaltmadı.
Öğretmenlik amacıyla sıklıkla seyahat etti
ve bir kerede aylarca resim yapmak için sıklıkla inzivaya çekildi.
Teksas'ın sarp kanyonlarını,
Güney Karolina'nın sessiz ormanlarını
ya da New Mexico'nun güneşe bulanmış çöllerini keşfetse de
onun yaratıcılık süreci ritüellere ve yakın gözlemlere dayanıyordu.
Küçük detaylara titiz itinayla yaklaştı
ve doğru renkleri yaratmak için boyaları karıştırarak saatler harcadı.
Kusursuz renk tonunu bulduğunda
renkleri, sürekli büyüyen el yapımı renk kartı koleksiyonuna ekledi.
O'Keeffe, sıklıkla gözden kaçan objeleri herkese tanıtmak için
perspektif deneyleri yaptı.
"Rams Head with Hollyhock" adlı resminde
parçalanmış kafatası ile narin bir çiçeği,
yükselen tepelerin üzerine yerleştirdi.
Bu devasa kafatası manzarayı gölgede bırakıyor,
hem iskeleti, hem de dağları
yeni ve ürkütücü bir ışıkla ortaya koyuyor.
Halk, onun eşsiz perspektifinden ve gizemli davranışından büyülenmişti.
Devasa çiçek resimleriyle özellikle övülüyordu,
bu resimler,
kıpkırmızı gelinciklerden, hayalete benzer kalla zambaklarına dek uzanıyordu.
Stieglitz ve dönemin diğer eleştirmenleri, Freudyen psikolojiye adeta bayıldılar
ve bu resimleri kadın organıyla bağdaştırmada aceleci davrandılar.
Fakat O'Keeffe, böylesi yorumları reddetti.
Resim dünyasındaki erkek egemenliğine gücenmişti
ve eserlerinde yer alan doğal dünyanın duygusal çağrışımından dolayı
kendisine saygı duyulması için ısrarcı olmuştu.
Sonunda, O'Keeffe New Mexico eyaletine yerleşti,
orası onun en sevdiği inziva yerlerinden biriydi.
70'li yaşlarında gözleri bozulmaya başladı
fakat yeni ve dokunsal ortamlardaki manzaranın gizemlerini
kazıp çıkarmayı sürdürdü.
98 yaşındaki ölümüne dek O'Keeffe üretmeye devam etti
ve "Amerikan Modernizminin Anası" olarak hatırlanıyor.
Onun eserleri, vahşi enerjisini
O'Keeffe de bireysel hünerini on yıllardır koruyor.