Στην ηλικία των έξι ετών μου δόθηκε η ευκαιρία να μάθω τι θα πει υπομονή.
Η γιαγιά μου, μου έκανε δώρο για τα Χριστούγεννα ένα μαγικό κουτί,
που καμιά μας δε γνώριζε ότι θα γινόταν ένα δώρο ζωής.
Έγινα μανιακή με τα μαγικά,
και στα 20 έγινα ερασιτέχνης ταχυδακτυλουργός περιστεριών.
Αυτό το μαγικό κόλπο προϋποθέτει να εκπαιδεύω τα περιστέρια μου
να κάθονται υπομονετικά μέσα στα ρούχα μου.
Ως νεαρή ταχυδακτυλουργός, πάντα βιαζόμουν να τα κάνω να εμφανιστούν,
αλλά η δασκάλα μου με συμβούλεψε
ότι το μυστικό της επιτυχίας για αυτό το μαγικό κόλπο
είναι να κάνω τα περιστέρια μου να εμφανιστούν
μόνο αφού έχουν περιμένει υπομονετικά μέσα στο σμόκιν μου.
Πρέπει να είναι ένα συνειδητό είδος υπομονής,
το είδος της οποίας μου πήρε χρόνια για να τελειοποιήσω.
Όταν πριν από επτά χρόνια, η ζωή με οδήγησε στη Σανγκάη,
μου ήταν σχεδόν αδύνατο να εξασκήσω τη συνειδητή υπομονή.
Στην Κίνα, στη χώρα που όλοι και όλα κινούνται σε γρήγορους ρυθμούς,
πρέπει να φανείτε καλύτεροι από περίπου 1,3 δισεκατομμύρια ανθρώπους
για να μπορέσετε να χτίσετε μια καλύτερη ζωή.
Παραβιάζετε το σύστημα, παρακάμπτετε τους κανόνες,
παραβλέπετε τα όρια.
Το ίδιο ισχύει για τα τρόφιμα...
με τη διαφορά ότι όσον αφορά τα τρόφιμα
η ανυπομονησία μπορεί να έχει ολέθριες συνέπειες.
Μέσα στη βιασύνη για περισσότερες καλλιέργειες και πωλήσεις,
4.000 χρόνια καλλιέργειας σε μια χώρα με πλούσιους φυσικούς πόρους
πάνε χαμένα εξαιτίας της υπερβολικής χρήσης χημικών και φυτοφαρμάκων.
Το 2016, η κυβέρνηση της Κίνας
αποκάλυψε μισό εκατομμύριο παραβιάσεις ασφάλειας τροφίμων σε μόλις εννέα μήνες.
Ιδιαίτερα ανησυχητικό, είναι ότι ένας στους τέσσερις διαβητικούς παγκοσμίως
πλέον προέρχεται από την Κίνα.
Οι αναφορές σχετικά με τα τρόφιμα
είναι τρομακτικές και συντριπτικές,
κι έτσι είπα στον εαυτό μου ότι ήρθε η ώρα
να εντάξω τη συνειδητή υπομονή στην ανυπομονησία.
Με τον όρο συνειδητή υπομονή, δεν εννοώ την ικανότητα αναμονής.
Εννοώ να γνωρίζεις πώς θα ενεργήσεις όσο αναμένεις.
Έτσι, ενώ περίμενα την ημέρα
που θα υλοποιούταν ένα βιώσιμο σύστημα τροφίμων στην Κίνα,
ξεκίνησα μία από τις πρώτες διαδικτυακές λαϊκές αγορές
για να παρέχω τοπικά βιολογικά προϊόντα σε οικογένειες.
Με την έναρξη λειτουργίας πριν από 18 μήνες,
τα τρόφιμα που μπορούσαμε να προσφέρουμε ήταν κάπως ζοφερά.
Δεν είχαμε καθόλου φρούτα, και σχεδόν καθόλου κρέας προς πώληση,
καθώς δεν πέρασαν τη δοκιμή μηδενικής ανοχής στο εργαστήριο
σε φυτοφάρμακα, χημικές ουσίες, αντιβιοτικά και ορμόνες.
Ενημέρωσα τους αγχωμένους μου υπαλλήλους ότι θα συνεχίσουμε
μέχρι να συναντήσουμε όλους τους τοπικούς αγρότες στην Κίνα.
Σήμερα, προσφέρουμε 240 τύπους προϊόντων
από 57 τοπικούς αγρότες.
Μετά από περίπου ένα χρόνο αναζήτησης,
ανακαλύψαμε επιτέλους μπανάνες χωρίς χημικά
στις αυλές χωρικών στο νησί Χαϊνάν.
Σε απόσταση μόνο δύο ωρών από τη Σανγκάη,
σε ένα νησί που ούτε το Google Maps δεν έχει συντεταγμένες,
ανακαλύψαμε ένα μέρος που οι αγελάδες τρώνε χόρτο
και περιφέρονται ελεύθερα κάτω από τον γαλανό ουρανό.
Εργαζόμαστε σκληρά και σε θέματα εφοδιασμού.
Διανέμουμε τις παραγγελίες των πελατών μας ακόμη και μέσα σε τρεις ώρες
με ηλεκτρικά οχήματα,
και χρησιμοποιούμε βιοδιασπώμενα, επαναχρησιμοποιήσιμα κουτιά
για να ελαχιστοποιήσουμε το περιβαλλοντικό μας αποτύπωμα.
Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι οι προσφορές μας θα αυξηθούν,
αλλά θα πάρει χρόνο,
και γνωρίζω ότι χρειάζονται πολλοί περισσότεροι άνθρωποι
για να αναπροσαρμοστεί το μέλλον των καλών τροφίμων.
Τον περασμένο χρόνο ίδρυσα τον πρώτο επιταχυντή τεχνολογίας τροφίμων
και πλατφόρμα επενδύσεων στην Κίνα για να βοηθήσω τις νεοφυείς επιχειρήσεις
να διαμορφώσουν το μέλλον των καλών τροφίμων όπως επιθυμούν,
είτε μέσω της χρήσης βρώσιμων εντόμων ως μια πιο βιώσιμη πηγή πρωτεϊνών,
είτε χρησιμοποιώντας αιθέρια έλαια για να διατηρούνται νωπά τα τρόφιμα
για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Μπορεί να διερωτηθείτε:
Γιατί προσπαθείτε να χτίσετε ένα βιώσιμο σύστημα τροφίμων
μέσω ενός κινήματος υπομονής
σε μια χώρα που ο αργός ρυθμός αποτελεί σχεδόν έγκλημα;
Επειδή για εμένα, το αληθινό μυστικό της επιτυχίας είναι η υπομονή -
ένα συνειδητό είδος υπομονής
που απαιτεί να γνωρίζεις πώς θα ενεργήσεις όσο αναμένεις,
το είδος της υπομονής που έμαθα από το μαγικό κουτί της γιαγιάς μου.
Στο κάτω-κάτω, δεν κληρονομούμε τη Γη από τους προγόνους μας.
Τη δανειζόμαστε από τα παιδιά μας.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)