ปีที่แล้ว ผมบอกพวกคุณไปสามอย่าง
ผมบอกไปว่า สถิติเกี่ยวกับโลกใบนี้
ยังไม่ถูกเปิดให้เข้าถึงได้อย่างเหมาะสมนัก
เพราะอย่างนั้น เราเลยยังมีความคิดแบบเก่าๆ
เกี่ยวกับประเทศอุตสาหกรรมที่กำลังพัฒนา ซึ่งนั่นเป็นความคิดที่ผิด
และบอกว่า ภาพกราฟฟิกแบบเคลื่อนไหวได้นั้น สามารถสร้างความแตกต่างได้
สิ่งต่างๆกำลังเปลี่ยนไปครับ
และวันนี้ บนหน้าแรกของเว็บไซต์ ของกองสถิติแห่งสหประชาชาติ
มีการระบุว่า ภายในวันที่ 1 พฤษภาคม ฐานข้อมูลต่างๆจะเปิดให้เข้าถึงได้เต็มที่
(เสียงปรบมือ)
และถ้าหากผมสามารถแสดงภาพบนจอให้คุณดูได้
เอาล่ะ มีสามสิ่งที่ได้เกิดขึ้น
UN เปิดฐานข้อมูลทางสถิติของพวกเขา
และพวกเรามีเวอร์ชั่นใหม่ล่าสุดของซอฟท์แวร์
ซึ่งเป็นแบบทดลอง สามารถใช้ได้บนอินเตอร์เน็ต
เพราะงั้นคุณไม่ต้องดาวน์โหลดมันอีกต่อไปแล้ว
และขอผมทวนสิ่งที่คุณได้เห็นไปเมื่อปีที่แล้ว
ฟองเหล่านั้น คือ ประเทศ
ตรงนี้คุณมีอัตราการเจริญพันธุ์ จำนวนของเด็กต่อผู้หญิง
และตรงนั้นคุณมีช่วงความยืนยาวของชีวิต เป็นปี
ตรงนี้ปี 1950 กลุ่มนั้นเป็นประเทศอุตสาหกรรม
กลุ่มนั้นเป็นประเทศกำลังพัฒนา
ตอนนั้น ยังมี "พวกเรา" และ "พวกเขา"
มีความแตกต่างอย่างมากในโลกใบนี้
แต่แล้วมันก็เปลี่ยนไป และมันก็ดำเนินไปได้ด้วยดี
และนี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น
คุณจะเห็นว่าประเทศจีนซึ่งเป็นฟองสีแดงใหญ่ๆ
สีน้ำเงินนั้นคือ ประเทศอินเดีย
และพวกเขากำลังก้าวข้ามทั้งหมดนี้ไป ผมกำลังพยายามทำตัว
ให้ดูจริงจังมากขึ้นหน่อยในปีนี้ ในการแสดงให้คุณเห็น
ว่าสิ่งต่างๆเปลี่ยนแปลงไปได้อย่างไร
และนี่คือแอฟริกา ซึ่งโดดเด่นออกมา และดูเป็นปัญหาที่ข้างล่างตรงนี้ ใช่มั้ยครับ
ครอบครัวขนาดใหญ่เหมือนเดิม และการติดต่อของโรคเอดส์
ได้นำประเทศต่างๆลงมาสู่จุดนี้
นี่เป็นสิ่งที่เราเห็นกันไม่มากก็น้อยไปกว่าปีที่แล้ว
และนี่ก็คือสิ่งที่จะดำเนินต่อไปในอนาคต
และผมจะพูดถึงว่า มันเป็นไปได้มั้ย
เพราะคุณจะเห็นในตอนนี้ว่า ผมได้เสนอข้อมูลสถิติที่ไม่มีตัวตน
เพราะตรงนี้เป็นจุดที่พวกเรากำลังเป็นอยู่
แล้วมันจะเป็นไปได้มั้ยที่สิ่งนี้จะเกิดขึ้น
ผมใช้เวลาทั้งชีวิตของผมตรงนี้ คุณรู้มั้ย
ผมหวังว่าผมจะอยู่ไปร้อยปี
และตรงนี้เป็นที่ๆพวกเราอยู่กันทุกวันนี้
เอาล่ะ เรามาดูตรงนี้ดีกว่า ตรงสภาวะทางเศรษฐกิจของโลก
และผมจะแสดงมันให้ดูไปพร้อมๆกับ การอยู่รอดของเด็ก
เราจะสลับแกน
ตรงนี้เราจะมีการตายของเด็ก ก็คือการอยู่รอดนั่นแหละ
เด็ก 4 คนตายตรงนี้ 200 คนตายตรงนั้น
และนี่คือ GDP ต่อหัวอยู่บนแกนนี้
และนี่คือปี 2007
และถ้าผมย้อนเวลากลับไป ผมได้เพิ่มข้อมูลสถิติในประวัติศาสตร์เข้ามา
เอาล่ะ ไปล่ะ ไปล่ะ ไม่ค่อยมีสถิติอะไรมากนักเมื่อ 100 ปีก่อน
บางประเทศก็มีสถิติแหละ
เราไปดูในเอกสารทางประวัติศาสตร์
และเมื่อเราย้อนไปถึงปี 1820
มีแค่ออสเตรียกับสวีเดนเท่านั้นที่สร้างตัวเลขพวกนี้ได้
(เสียงหัวเราะ)
แต่พวกเขาอยู่ข้างล่างตรงนี้ พวกเขามีรายได้ 1000 ดอลลาร์ต่อหัวต่อปี
และพวกเขาสูญเสีย 1 ใน 5 ของเด็กไป ก่อนที่เด็กเหล่านั้นจะอายุครบหนึ่งปี
ถ้าเราดูทั่วทั้งโลก นี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้น
เราค่อยๆ รวยขึ้นๆ ได้ยังไง
แล้วพวกเขาก็เก็บสถิติเข้ามา
มันดูสวยดีนะเวลาที่พวกเขามีสถิติขึ้นมา ว่ามั้ย
คุณเห็นความสำคัญของมันมั้ย
และตรงนี้ เด็กๆอายุสั้นลง
ศตวรรษที่แล้ว ปี 1870 ไม่ดีเลยสำหรับเด็กๆในยุโรป
เพราะสถิติเหล่านี้ส่วนใหญ่เกิดขึ้นในยุโรป
จนมาถึงช่วงที่เปลี่ยนศตวรรษ
ที่มากกว่า 90 เปอร์เซ็นต์ของเด็ก มีชีวิตรอดผ่านวันเกิดปีแรกของพวกเขา
ตรงนี้ อินเดียกำลังพุ่งขึ้นมา ด้วยข้อมูลแรกจากอินเดีย
และนี่คือสหรัฐฯกำลังขยับหนีมาตรงนี้ ทำเงินได้มากขึ้น
และในไม่ช้าเราจะพบว่า จีนกำลังขึ้นมาจากสุดมุมไกลโพ้นตรงนี้
และก็พุ่งขึ้นในช่วงของเหมาเจ๋อตุง สุขภาพดีขึ้น
แต่ไม่ได้รวยขึ้นเท่าไหร่นัก
แล้วเขาก็ตาย แล้วเติ้งเสี่ยวผิงก็เอาเงินมา
มันขยับมาอยู่ตรงนี้
แล้วฟองทั้งหลายก็ขยับๆขึ้นไปตรงนั้น
และนี่ก็คือโลกที่เป็นอยู่ทุกวันนี้
(เสียงปรบมือ)
เรามาดูสหรัฐฯกันเถอะ
เรามีกฎอยู่ตรงนี้ ผมบอกกับโลกว่า "อยู่ตรงที่พวกนายอยู่นะ"
และผมก็หยิบสหรัฐฯขึ้นมา เรายังต้องรู้ข้อมูลเบื้องหลังหน่อย
ผมวางมันไว้อย่างนี้ และตอนนี้เราก็ย้อนหลังไป
และเราก็จะเห็นว่า สหรัฐฯ
มุ่งไปทางขวาของกระแสหลัก
พวกเขาอยู่ทางฝั่งเงินตลอดเวลา
และลงไปถึงปี 1915 สหรัฐฯก็อยู่ใกล้ๆกับอินเดีย
อินเดียในปัจจุบัน
และนั่นหมายความว่า สหรัฐฯในตอนนั้นรวยกว่า
และเสียเด็กไปมากกว่าอินเดียในวันนี้ โดยสัดส่วนแล้วนะ
และดูนี่ เปรียบเทียบกับฟิลิปปินส์วันนี้
ฟิลิปปินส์วันนี้มีสภาวะเศรษฐกิจเกือบจะเหมือน
กับสหรัฐฯในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเลย
แต่พวกเราต้องนำสหรัฐฯมาข้างหน้าสักระยะหนึ่ง
ถึงจะเจอสุขภาพของสหรัฐฯ
ที่เท่ากับสุขภาพในฟิลิปปินส์
ราวปี 1957 ตรงนี้ สุขภาพของสหรัฐฯ
เท่ากับฟิลิปปินส์
และ นี่เป็นละครฉากหนึ่งของโลกใบนี้ที่เรียกว่า โลกาภิวัฒน์
ที่ เอเชีย ประเทศอาหรับ ละตินอเมริกา
เหนือกว่ามากๆในเรื่อง สุขภาพดี มีการศึกษา
มีทรัพยากรมนุษย์มากกว่าทรัพยากรเศรษฐกิจ
มันมีช่องว่างในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นทุกวันนี้
ในระบบเศรษฐกิจเกิดใหม่
ที่นั่น ตอนนี้ สวัสดิการทางสังคม ความก้าวหน้าทางสังคม
กำลังไปได้สวยกว่าความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจ
และในปี 1957 สหรัฐฯมีสภาวะทางเศรษฐกิจเท่ากับที่ชิลีมีในวันนี้
และมันจะอีกนานแค่ไหนนะ ที่เราจะต้องดึงสหรัฐฯขึ้นมา
ให้มีสุขภาพเท่ากับที่ชิลีมีอยู่ในวันนี้
ผมคิดว่าเราต้องไปที่ ตรงนั้น เราอยู่ที่ปี 2001 หรือ 2002
สหรัฐฯมีสุขภาพเท่ากับชิลี
ชิลีกำลังไล่ตามมาแล้ว
ภายในไม่กี่ปี ชิืลีอาจจะมีการอยู่รอดของเด็ก
ดีกว่าสหรัฐฯก็ได้
นี่เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจน ที่คุณจะเห็นช่องว่าง
ของความแตกต่างทางสุขภาพ ในช่วงเวลาไม่มากหรือน้อยไปกว่า 30 หรือ 40 ปี
และเบื้องหลังสุขภาพ ก็คือระดับการศึกษา
และมันมีสารณูปโภคพื้นฐานต่างๆด้วย
และทรัพยากรมนุษย์โดยทั่วไปอยู่ตรงนั้น
ตอนนี้เราเอาอันนี้ออกได้
และผมจะแสดงให้เห็นอัตราเร็ว
อัตราการเปลี่ยนแปลง ฟองเหล่านี้จะเปลี่ยนแปลงเร็วแค่ไหน
และเราย้อนกลับไปที่ปี 1920 ผมอยากจะดูญี่ปุ่น
และอยากดูสวีเดนและสหรัฐฯ
และผมก็จะสร้างฉากการแข่งรถล่ะ
ระหว่างฟอร์ดสีเหลืองตรงนี้
โตโยต้าสีแดงข้างล่างนี่
และวอลโว่สีน้ำตาล
(เสียงหัวเราะ)
เอาล่ะ ไปล่ะ ไปล่ะ
โตโยต้าเริ่มต้นได้ไม่ดีนักข้างล่างนี่ คุณเห็นได้เลย
และฟอร์ดสหรัฐฯกำลังวิ่งวิบากอยู่ตรงนั้น
ส่วนวอลโว่ก็ดูกำลังไปได้สวย
นี่คือสงครามล่ะ โตโยต้าออกนอกลู่ไป และตอนนี้
โตโยต้ากำลังมาในฝั่งที่สุขภาพดีกว่าสวีเดน
คุณเห็นมั้ย
แล้วเขาก็กำลังแซงสวีเตน
และตอนนี้เขาก็สุขภาพดีกว่าสวีเดน
นั่นเป็นส่วนหนึ่งที่ผมขายวอลโล่แล้วซื้อโตโยต้า
(เสียงหัวเราะ)
และตอนนี้เราก็จะเห็นว่า อัตราการเปลี่ยนแปลงของญี่ปุ่นนั้นสูงมาก
พวกเขาไล่ตามมาจริงๆ
และนี่ก็ค่อยๆเปลี่ยนแปลงไป
เราต้องมองไปที่หลายๆรุ่นเพื่อเข้าใจมัน
ผมจะให้คุณดูประวัติครอบครัวของผม
เราทำกราฟไว้ตรงนี้
และนี่ก็เหมือนเดิม เงินอยู่ตรงนั้น แล้วก็สุขภาพ
และนี่คือครอบครัวของผม
นี่คือสวีเดน ปั 1830 ตอนที่คุณยายทวดของทวดเกิด
สวีเดนเหมือนกับเซียรา ลีออนวันนี้
และนี่คือตอนที่คุณยายทวดเกืด ปี 1863
สวีเดนเหมือนกับโมซัมบิก
และนี่ก็ตอนคุณยายผมเกิด ปี 1891
เธอดูแลผมตอนเด็กๆ
ผมไม่ได้พูดถึงสถิติแล้วนะเนี่ย
ตอนนี้กลายเป็นการบอกเล่าประวัติครอบครัว
นั่นเป็นตอนที่ผมเชื่อในสถิติ
สถิติที่พิสูจน์โดยคุณยาย
(เสียงหัวเราะ)
ผมคิดว่ามันเป็นทางที่ดีที่สุด ในการพิสูจน์สถิติทางประวัติศาสตร์
สวีเดนเหมือนกาน่า
มันน่าสนใจที่ได้เห็นความหลากหลายอันยิ่งใหญ่
ภายในซับซาฮาร่าแอฟริกา
ผมบอกคุณไปเมื่อปีที่แล้ว ผมจะบอกคุณอีกครั้ง
แม่ของผมเกิดในอียิปต์ แล้วผม... ผมเป็นใครล่ะ
ผมเป็นคนเม็กซิโกในครอบครัว
และลูกสาวของผม เธอเกิดในชิลี
และหลานสาวของผมเกิดในสิงคโปร์
ซึ่งเป็นประเทศที่สุขภาพดีที่สุดบนโลกใบนี้
มันแซงสวีเดนไปเมื่อสองสามปีก่อน
ด้วยการอยู่รอดของเด็กที่ดีกว่า
แต่มันเล็กมาก คุณก็รู้ใช่มั้ย
พวกเขาอยู่ใกล้โรงพยาบาลมากเหลือเกิน เราไม่มีทาง
เอาชนะพวกเขาในเรื่องนี้ได้หรอก
(เสียงหัวเราะ)
แต่ด้วยความเคารพต่อสิงคโปร์
สิงคโปร์เป็นประเทศที่ดีที่สุด
เอาล่ะ นี่อาจจะดูเหมือนเป็นเรื่องที่ดีมาก
แต่มันไม่ได้ง่ายอย่างนั้นหรอก ที่ทุกอย่างจะเป็นเรื่องดี
เพราะผมจะให้คุณดูอีกด้านหนึ่งของด้านอื่นๆด้วย
เราใช้สีแทนตัวแปรตรงนี้
และอะไรที่ผมจะเลือกดีล่ะ
การปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ เมตริกต่อหัวประขากร
นี่คือปี 1962 สหรัฐฯปล่อยออกมา 16 ตันต่อหัว
และจีนปล่อย 0.6
และอินเดียปล่อย 0.32 ตันต่อหัว
แล้วอะไรจะเกิดขึ้นล่ะ ถ้าพวกเรามองต่อไป
คุณจะเห็นเรื่องในด้านดี ในการรวยขึ้น
สุขภาพดีขึ้น
ทุกคนเป็นอย่างนั้น โดยแลกมาด้วยการปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์
ไม่มีใครทำได้อย่างนั้นจนถึงตอนนี้
และเราก็ไม่มีข้อมูลทันสมัยทั้งหมด
อีกต่อไป เพราะมันเป้นข้อมูลร้อนมากในวันนี้
เอาล่ะ เรามาถึงปี 2001
และในการสนทนาที่ผมได้เข้าร่วมกับผู้นำโลก
หลายคนบอกว่า ตอนนี้ปัญหาคือ การที่ระบบเศรษฐกิจเกิดใหม่
กำลังปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์มากเกินไป
รัฐมนตรีกระทรวงสิ่งแวดล้อมของอินเดียพูดว่า
"อืม คุณเป็นคนสร้างปัญหานี้นะ"
ประเทศ OECD หรือประเทศรายได้สูงทั้งหลาย
พวกเขาเป็นคนก่อให้เกิด การเปลี่ยนแปลงของชั้นบรรยากาศ
"แต่เราให้อภัยคุณ เพราะคุณไม่รู้
แต่จากนี้ไป เราจะนับต่อหัวล่ะ
จากนี้ไป เรานับต่อหัว
และทุกคนก็จะรับผิดชอบการปล่อยก๊าซต่อหัว"
นี่แสดงให้เห็นว่า เราไม่เคยเห็นความก้าวหน้าเศรษฐกิจ
และสุขภาพดีๆ ที่ไหนบนโลกใบนี้
ที่ไม่มีการทำลายชั้นบรรยากาศ
และนี่ก็เป็นอะไรที่ต้องได้รับการเปลี่ยนแปลงจริงๆ
ผมได้รับการวิจารณ์ว่า แสดงให้พวกคุณเห็นแต่ด้านบวกของโลก
แต่ผมไม่ได้คิดแบบนั้น
โลกเป็นที่ๆยุ่งเหยิง
ตรงนี้เราเรียกมันว่า ถนนดอลลาร์
ทุกคนอาศัยอยู่บนถนนนี้
ตรงนี้คือเงินที่พวกเขาหาได้ ตัวเลขที่พวกเขาใช้ชีวิตอยู่
คือจำนวนเงินที่พวกเขาหาได้ต่อวัน
ครอบครัวนี้หาได้ประมาณ 1 ดอลล่าร์ต่อวัน
เราขับรถขึ้นมาตามถนนตรงนี้
เราเจอครอบครัวที่หาได้ประมาณ 2-3 ดอลล่าร์ต่อวัน
เราขับมาตรงนี้ เราเจอสวนแห่งแรกในถนน
และพวกเขาหาได้ 10-50 ดอลล่าร์ต่อวัน
แล้วพวกเขาใช้ชีวิตยังไงล่ะ
ถ้าเรามองดูที่ที่นอน เราจะเห็นว่า
พวกเขานอนบนพรมบนพื้น
นี่คือความหมายของเส้นแบ่งความยากจน
80 เปอร์เซ็นต์ของรายได้ของครอบครัวมีเพียงพอ ต่อการจ่ายพลังงานที่จำเป็น
อาหารต่อวัน
นี่คือ 2-5 ดอลลาร์ คุณจะมีเตียง
และตรงนี้ ห้องนอนที่ดูดีกว่ามาก
ผมบรรยายเรื่องนี้กับไอเกีย และพวกเขาก็ต้องการเห็น
โซฟาตรงนี้ทันที
(เสียงหัวเราะ)
และนี่ก็เป็นโซฟา การที่มันเกิดขึ้นมาจากตรงนั้นได้ยังไง
และสิ่งที่น่าสนใจ เมื่อคุณมองไปรอบๆในรูปพาโนรามาตรงนี้
คุณจะเห็นครอบครัวยังนั่งอยู่บนพิ้นตรงนั้น
ถึงแม้จะมีโซฟา
ถ้าคุณมองไปที่ครัว คุณจะเห็นว่า
ความแตกต่างที่สำคัญสำหรับผู้หญืง ไม่ได้มีมาที่ 1-10 ดอลลาร์
มันมาหลังจากตรงนี้ เมื่อคุณสามารถ
มีสภาพการทำงานที่ดีในครอบครัว
และถ้าคุณต้องการจะเห็นความแตกต่างจริงๆ
คุณดูที่สุขาตรงนี้
มันเปลี่ยนได้ มันเปลี่ยนได้
ทั้งหมดนี้เป็นรูปภาพจากแอฟริกา
และมันก็จะดีขึ้นได้
เราออกจากความยากจนได้
งานวิจัยของผมไม่เคยเกี่ยวกับไอทีหรืออะไรประมาณนี้
ผมใช้เวลา 20 ปีสัมภาษณ์เกษตรกรแอฟริกัน
ที่หมิ่นเหม่อยู่บนความอดอยาก
และนี่คือผลจากการวิจัยความต้องการของเกษตรกร
สิ่งที่ดีตรงนี้คือการที่คุณหา
ว่าใครเป็นนักวิจัยไม่เจอ
นั้นคือ หากงานวิจัยนั้นเกิดขึ้นในสังคมยากจน
คุณต้องใช้ชีวิตอยู่กับผู้คนจริงๆ
ตอนที่คุณอยู่ในภาวะยากจน ทุกอย่างล้วนเกี่ยวข้องกับการอยู่รอด
เกี่ยวกับการมีอาหาร
และเกษตรกรน้อยสองคนนี้ ตอนนี้เป็นเด็กสาวแล้ว
เพราะพ่อแม่ตายเพราะเอดส์และ HIV
พวกเธอคุยอยู่กับนักปฐพีวิทยา
ซึ่งเป็นหนึ่งในนักปฐพิวิทยาที่ดีที่สุดในมาลาวี จูนาทัมเบ คัมบีรา
และเขากำลังพูดเกี่ยวกับว่า มันสำปะหลังแบบไหนดีที่พวกเขาจะปลูก
ซึ่งมันเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดเท่าที่มนุษย์เคยเจอ ในการเปลี่ยนแสงแดดให้กลายเป็นอาหาร
และพวกเธอก็สนใจคำแนะนำพวกนี้มากๆ
และนั่นก็เพื่อให้อยู่รอดได้ในความยากจน
นั่นก็เป็นบริบทหนึ่ง
ในการหนีจากความยากจน
พวกผู้หญิงบอกเราอย่างหนึ่งว่า "เอาเทคโนโลยีมาให้เราเถอะ
เราเกลียดครกนี่ เพราะเราต้องยืนเป็นชั่วโมงๆ
เอาเครื่องโม่มาให้เรา เพื่อเราจะได้โม่แป้งได้
แล้วเราก็จะได้จ่ายค่าอะไรต่อมิอะไรได้ด้วยตัวเอง"
เทคโนโลยีพาคุณออกจากความยากจน
แต่ตลาดก็เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการออกจากความยากจนด้วย
และผู้หญิงคนนี้กำลังมีความสุขมาก เธอกำลังนำผลผลิตของเธอไปยังตลาด
แต่เธอก็นึกขอบคุณการลงทุนของรัฐในด้านการศึกษาด้วย
เพราะนั่นทำให้เธอคิดเลขได้ และไม่ถูกโกงตอนที่เธอไปถึงตลาด
เธอต้องการให้ลูกของเธอสุขภาพดี เพราะนั่นจะทำให้เธอไปตลาดได้
โดยไม่ต้องอยู่ที่บ้าน
และเธอก็ต้องการสิ่งปลูกสร้างพื้นฐานด้วย มันดีนะกับการมีถนนลาดยาง
มันดีด้วยกับการมีเครดิต
ไมโครเครดิตทำให้เธอมีจักรยาน
และข้อมูลข่าวสารจะทำให้เธอรู้ว่าจะไปตลาดเมื่อไหร่ พร้อมด้วยสินค้าชนิดไหน
คุณทำมันได้
ผมพบว่าประสบการณ์ในแอฟริกา 20 ปีของผม บอกผมว่า
สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้นั้นเป็นไปได้
แอฟริกาไม่ได้ย่ำแย่ซะทีเดียว
ภายใน 50 ปี พวกเขาก้าวจากสภาวะก่อนยุคกลาง
มาสู่สภาวะที่ดีแบบยุโรปเมื่อ 100 ปีก่อน
พร้อมกับรัฐและชาติที่ทำงานได้
ผมขอบอกว่า ซับซาฮาร่าแอฟริกาทำได้ดีที่สุดในโลก
ในช่วง 50 ปีที่ผ่านมานี้
เพราะเราไม่ได้ดูว่าพวกเขามาจากจุดไหน
มันเป็นความคิดที่งี่เง่าเกี่ยวกับประเทศกำลังพัฒนา
ที่ทำให้เรา เช่น มองอาร์เจนตินาและโมซัมบิกเมื่อ 50 ปีก่อน
แล้ว บอกว่าโมซัมบิกทำได้แย่กว่า
เราต้องรู้ให้มากขึ้นเกี่ยวกับโลกใบนี้
ผมมีเพื่อนบ้านที่รู้จักไวน์ 200 ชนิด
เขารู้ทุกอย่าง
เขารู้ชื่อองุ่น อุณหภูมิ และทุกอย่าง
ผมรู้จักไวน์แค่ 2 ชนิด แดงและขาว
(เสียงหัวเราะ)
แต่เพื่อนบ้านผมรู้จักประเทศแค่ 2 แบบ
ประเทศอุตสาหกรรม กับ ประเทศกำลังพัฒนา
แต่ผมรู้จัก 200 แบบ ผมรู้ข้อมูลเล็กๆเหล่านี้
แต่คุณทำแบบนั้นได้
(เสียงปรบมือ)
แต่ผมต้องจริงจังแล้ว และทำยังไงถึงจะดูจริงจัง
คุณก็ทำพาวเวอร์พอยท์ไง
(เสียงหัวเราะ)
ต้องคารวะแพ็คเกจของไมโครซอฟท์ออฟฟิซ เนาะ?
แล้วนี่อะไร แล้วนี่อะไร ผมกำลังบอกอะไร
ผมกำลังบอกคุณว่า การพัฒนามีหลายด้าน
ทุกคนต้องการสิ่งที่่ตัวเองชื่นชอบ
ถ้าคุณอยู่ภาคธุรกิจ คุณก็จะรักไมโครเครดิต
ถ้าคุณกำลังต่อสู้อยู่ใน NGO
คุณก็จะรักความเสมอภาคระหว่างเพศ
หรือถ้าคุณเป็นครู คุณก็จะรัก UNESCO เป็นต้น
ในระดับโลก เราต้องการอะไรมากกว่าแค่สิ่งนั้นของเรา
เราจำเป็นต้องมีทุกอย่าง
ทุกอย่างเหล่านี้สำคัญต่อการพัฒนา
โดยเฉพาะเมื่อคุณเพิ่งออกจากความยากจน
และคุณควรจะมุ่งหน้าไปสู่สวัสดิการ
ตอนนี้ สิ่งที่พวกเราต้องคิด
ก็คือ อะไรคือเป้าหมายของการพัฒนา
และอะไรที่เป็นหนทางสู่การพัฒนา
เริ่มแรก ให้ผมจัดลำดับอะไรที่เป็นหนทางที่สำคัญที่สุด
สำหรับผม ในฐานะศาสตราจารย์ด้านสาธารณสุข
ความเจริญทางเศรษฐกิจ เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับการพัฒนา
เพราะมันมีผลต่อ 80 เปอร์เซ็นต์ของการอยู่รอด
ธรรมาภิบาล การมีรัฐบาลที่ทำงาน
นั่นเป็นสิ่งที่พาแคลิฟอร์เนีย ออกจากความแร้นแค้นเมื่อปี 1850
นั่นก็คือ รัฐบาลที่ทำให้กฎหมายทำงานได้ในท้ายที่สุด
การศึกษา ทรัพยากรมนุษย์ก็สำคัญ
สุขภาพก็สำคัญ แต่ไม่มากเท่าไหร่นักสำหรับการเป็นหนทาง
สิ่งแวดล้อมก็สำคัญ
สิทธิมนุษยชนก็สำคัญ แต่ก็ได้แค่บวกเดียว
เอาล่ะ แล้วเป้าหมายล่ะ เราจะมุ่งหน้าไปทางไหนดี
เราไม่สนใจในเงิน
เงินไม่ใช่เป้าหมาย
มันเป็นหนทางที่ดีที่สุด แต่ผมให้ศูนย์สำหรับการเป็นเป้าหมาย
ธรรมาภิบาล อิม มันก็สนุกดีนะที่ได้ลงคะแนนเสียงในเรื่องเล็กๆน้อยๆ
แต่นั่นก็ไม่ใช่เป้าหมาย
และการไปโรงเรียน นั่นไม่ใช่เป้าหมาย มันเป็นหนทาง
ผมให้สุขภาพ 2 คะแนน ผมว่ามันดีออกนะที่สุขภาพดี
โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนอายุเท่าผม คุณยืนอยู่ตรงนี้ได้ คุณก็สุขภาพดีล่ะ
และนั่นก็เป็นเรื่องดี มันได้ไป 2 บวก
สิ่งแวดล้อมก็สำคัญมากๆ
มันจะไม่มีอะไรเหลือไปถึงลูกหลานถ้าคุณไม่รักษา
แต่อะไรล่ะที่เป็นเป้าหมายสำคัญ?
แน่นอน มันคือสิทธิมนุษยชน
สิทธิมนุษยชนเป็นเป้าหมาย
แต่มันก็ไม่ได้สำคัญมาก ในการเป็นหนทางไปสู่การพัฒนา
และวัฒนธรรม ผมว่า วัฒนธรรมสำคัญที่สุดนะ
เพราะนั่นคือสิ่งที่นำพาความสนุกสนานมาสู่ชีวิต
นั่นคือคุณค่าของการมีชีวิต
สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นไม่ได้นั้นเป็นไปได้
แม้กระทั่งประเทศแอฟริกันก็บรรลุสิ่งนี้ได้
และผมจะแสดงให้คุณดู สิ่งที่ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้แต่เป็นไปได้
และจำไว้ โปรดจำข้อความหลักของผมไว้
ซึ่งก็คือ สิ่งที่เป็นไปไม่ได้นั้นเป็นไปได้
เรามีโลกที่ดีได้
ผมได้แสดงให้คุณเห็น พิสูจน์มันในพาวเวอร์พอยท์
และผมคิดว่าผมจะทำให้คุณเชื่อด้วยวัฒนธรรมเช่นกัน
(เสียงหัวเราะ)
(เสียงปรบมือ)
เอาดาบของผมมา!
การกลืนดาบ มาจากอินเดียโบราณ
มันคือการแสดงออกทางวัฒนธรรมที่... เป็นเวลาหลายพันปีมาแล้ว
...ได้ดลบันดาลใจมนุษย์ให้คิดเหนือไปจากสิ่งที่เห็นได้ชัด
(เสียงหัวเราะ)
และผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า สิงที่เป็นไปไม่ได้นั้นเป็นไปได้
ด้วยการนำแท่งเหล็กนี้ เหล็กกล้า
นี่คือดาบปลายปืนของทหารแห่งกองทัพสวีเดนในปี 1850
ในปีสุดท้ายที่เรามีสงคราม
และมันเป็นเหล็กกล้าทั้งหมด คุณได้ยินนะ
และผมกำลังจะเอาดาบเหล็กนี้
ดันมันลงไปในร่างกายที่เต็มไปด้วยเลือดและเนื้อของผม
และพิสูจน์กับคุณว่า สิ่งที่เป็นไปไม่ได้นั้นเป็นไปได้
ผมขอเวลาเงียบสนิทหน่อยได้มั้ยครับ
(เสียงปรบมือ)