[Μεταμόρφωση: η πράξη ή διαδικασία αλλαγής χαρακτήρα ή κατάστασης]
Ευχαριστώ πολύ, ήταν πολύ μεγαλειώδης εισαγωγή.
Όχι, δεν παίζω πιάνο και κάνω σερφ παράλληλα.
Δε νομίζω πως θα γινόταν.
Αλλά είναι μια πολύ ωραία μέρα η σημερινή, περνάτε καλά;
Κοινό: Ναι! ΠΜ: Ωραία, αυτό είναι καλό.
Γιατί θα χρειαστώ τη βοήθειά σας.
Θα αρχίσω με ένα πείραμα.
Θα ήθελα να βγάλετε τα κινητά σας τηλέφωνα.
Σας δίνω μια στιγμή να το κάνετε.
Αν τα έχετε πάνω σας βέβαια.
Ελπίζω να είναι κινητά με κάμερα.
Θα σας ζητήσω να βγάλετε μία αστεία φωτογραφία.
Μπορεί να είναι οτιδήποτε.
Eμένα, αν και
θα ήταν αλαζονικό να πω κάτι τέτοιο.
Μια αστεία φωτογραφία, μια σέλφι, οτιδήποτε.
Ίσως του διπλανού σας.
Θα σας ζητήσουμε να το κάνετε τώρα.
Να μια που έβγαλα εγώ
από το υποψήφιο κοινό μου νωρίτερα.
Τέλεια.
Εντάξει.
Τελειώσαμε όλοι; Φανταστικά.
Τώρα θέλω να δείξετε τη φωτογραφία στο άτομο στα αριστερά σας.
Κάποιοι το κάνετε ήδη.
Εντάξει;
Αν είστε σε διάδρομο, δείξτε την απέναντι.
Τώρα θέλω να δείξετε αυτή τη φωτογραφία
στο άτομο που κάθεται δεξιά σας.
Βασικά, γιατί να μη τη δείξετε
σε όλους γύρω σας;
(Γέλια)
Υπέροχα.
Αυτό είναι σαν ένα αληθινό μέσο κοινωνικής δικτύωσης σε δράση.
Εντάξει. Τώρα πάρτε τα πίσω.
Τώρα χρειάζομαι τις δύο πρώτες σειρές.
Μπορούν να σηκωθούν οι δύο πρώτες σειρές;
Και οι άνθρωποι στα πλάγια;
Τώρα θα κάνουμε ένα τολμηρό πείραμα.
Αλλά θέλω οι δύο πρώτες σειρές να αποφασίσουν
τίνος η φωτογραφία είναι η πιο αστεία.
Τίνος η φωτογραφία είναι η πιο αστεία;
Σας δίνω μόνο 20 δευτερόλεπτα.
Μπορεί να χρειαστεί να κινηθείτε.
Βρείτε το. Θα σας δώσω 20 δευτερόλεπτα
Λοιπόν, ξεκινήστε τώρα.
20,
19,
18,
17,
16,
15,
14,
13...Έχουμε υποψήφιους;
12,
11,
10,
9,
8,
7,
6,
5,
4,
3,
2,
1...
και ακόμη συνεχίζουν.
Μπορείτε να καθίσετε αν έχετε απορριφθεί;
Συγγνώμη.
Έχουμε νικητή;
Εδώ;
Είναι... η Σάλυ!
Ένα χειροκρότημα για την Σάλυ, παρακαλώ;
(Χειροκρότημα)
Υπέροχα.
Λοιπόν, η Σάλυ θα κάτσει κάτω τώρα
και μάλλον,
θα γράψει στο twitter
«Μόλις κέρδισα το διαγωνισμό φωτογραφίας TEDxWoking, δεν είμαι κουλ; #irock».
Αυτό ήταν ένα πείραμα πάνω στη διαμόρφωση της ποπ κουλτούρας.
Μια ομάδα ανθρώπων που τους συνδέει το ότι κάθονται στις ίδιες σειρές,
αποφασίζουν για κάτι.
Και έτσι δημιουργείται η ποπ κουλτούρα.
Τώρα, αν η Σάλυ το ανεβάσει στο Τwitter,
που μάλλον θα το κάνει, -ναι, κάν' το-
και εσείς το αναδημοσιεύσετε,
η εικόνα θα διαδοθεί, θα την ανεβάσετε στο Facebook
και θα διαδοθεί κι άλλο. Δεν το κάνει, παρεμπιπτόντως.
(Γέλια) Να το κάνεις, είναι καλή φωτογραφία.
Σάλυ: Είναι αυτός στη φωτογραφία. (Γέλια)
Αλλά μάλλον θα πείτε, «Φιλ, ενδιαφέρον, είναι απλά μια φωτογραφία».
Τι και αν η φωτογραφία έλεγε αυτό;
[TEDxWoking]
Ξαφνικά δεν είναι μια απλή φωτογραφία.
Είναι μια ιδέα.
Και αυτή η ιδέα διαδίδεται.
Και αν η φωτογραφία έλεγε αυτό;
[TEDxΧάλια!]
(Γέλια)
Είναι μια ιδέα.
Κι όταν μια ομάδα ανθρώπων
ενώνεται κάτω από μία κοινή ιδέα,
έτσι δημιουργείται η ποπ κουλτούρα.
Ιστορικά,
η τέχνη και ο πολιτισμός καθορίζουν την ποπ κουλτούρα.
Πάντα χρειαζόταν ένας μηχανισμός.
Είτε στην τέχνη, τη ζωγραφική ή τη γλυπτική.
Οι σύγχρονες τεχνολογίες τα έχουν αλλάξει όλα τώρα πια.
Τώρα το κάνει κι ένας μπαμπάς, με τις χριστουγεννιάτικες πυτζάμες, στο Υoutube,
ή ακόμα και το πώς στηρίζεις τα τοπικά φιλανθρωπικά ιδρύματα.
Είναι όλα διαθέσιμα σε εμάς.
Και αντί να ψηφίζεις με το σπαθί σου ή με τα πόδια,
αυτό που πρέπει να κάνεις για να συμφωνήσεις
είναι να κάνεις ένα «Like».
[like]
Όταν συγκεκριμένες ιδέες, ενδιαφέροντα και επιλογές
αγγίζουν μία κρίσιμη μάζα σε μια κοινωνία,
γίνονται ευρέως γνωστά
και πολλαπλασιάζονται μέσα από αυτή.
Ένας ορισμός της μαζικής κουλτούρας.
[Google / to google]
Αλλά τι γίνεται
όταν ο μηχανισμός διάδοσης της μαζικής κουλτούρας
γίνεται μέρος της ίδιας της μαζικής κουλτούρας;
Για παράδειγμα το Google.
Είναι ένα ουσιαστικό.
Αλλά είναι και ρήμα.
Και ένα αναπόσταστο κομμάτι της ποπ κουλτούρας μας.
Ιστορικά,
η πρόσβαση στην υψηλή κουλτούρα, στη λαϊκή κουλτούρα, ήταν περιορισμένη.
Ήταν περιορισμένη η πρόσβαση στη ζωγραφική,
στη γλυπτική,
το κοινό του θεάτρου από τη φύση του -
ήταν όλα περιορισμένα.
Αλλά προχωράμε
στην ανακάλυψη του σινεμά,
του ασύρματου δικτύου,
της τηλεόρασης.
Ξαφνικά, η ποπ κουλτούρα
διακτινίζεται στα σπίτια μας
κάθε μέρα.
Είναι ακόμα και η ποπ μουσική.
[Έλβις εναντίον Κλιφ]
Το 1956,
όταν ο Έλβις Πρίσλεϊ πρωτομπήκε στα charts
και άρχισε η μακριά κόντρα του με τον Κλιφ Ρίτσαρντ
υποστήριζες είτε τον Έλβις, είτε τον Κλιφ.
Κάποιοι ίσως θυμούνται, δεν ξέρω.
Επηρέαζε τον τρόπο που μιλούσες.
Επηρέαζε τον τρόπο που χτενιζόσουν.
Επηρέαζε το πώς ντυνόσουν.
Το βλέπω εδώ.
Κοινό; «Ναι».
Έλβις ή Κλιφ;
(Απαντήσεις)
Αλλά αυτό που έγινε ήταν
η προώθηση μέσω των charts.
Μέσω του Beatles εναντίον Stones,
New Romantics.
Πανκ ροκ.
Μοντάδες ενάντια στους ροκάδες.
Η ποπ κουλτούρα έγινε υποκουλτούρα.
Και στη συνέχεια,
ανέλαβε δράση και ενεπλάκη το μεγάλο κεφάλαιο.
Ακούμε αυτό που μας βάζουν να ακούμε.
Αρκεί μια ματιά στα Χριστουγεννιάτικα charts
των τελευταίων εννιά ή δέκα χρόνων για να δούμε αυτή την καθοδήγηση.
Αλλά μετά εμφανίστηκαν υπηρεσίες όπως το Spotify και το iTunes.
Μπορούσες να ακούσεις αυτό που ήθελες,
όταν το ήθελες
και όπου ήθελες να το ακούσεις.
Είναι υπέροχο. Και η μουσική ήταν δωρεάν.
Αλλά σταμάτησε να είναι μία συλλογική εμπειρία.
Δεν ήταν πια όπως τότε
που καθόμαστε γύρω από το ράδιο την Κυριακή το βράδυ
ακούγοντας το Chart Show.
Ή όταν βλέπαμε τηλεόραση το απόγευμα της Πέμπτης
παρακολουθώντας το Τop of the Pops.
Προδίδω την ηλικία μου!
Εντάξει, μιλώντας για την τηλεόραση,
ποιος από εδώ βλέπει το EastEnders;
Ελάτε τώρα, μην ντρέπεστε.
Αλήθεια; Κανένας; (Γέλια)
Είναι ο Σαμ αυτός;
Κοινό: «Ναι». ΠΜ: Εντάξει.
Στο Χριστουγεννιάτικο επεισόδιο του 2014 στο EastEnders,
κλείστε τα αυτιά σας, θα αποκαλύψω τη συνέχεια,
όταν πέθανε η Λούσυ Μπιλ,
είχε τηλεθέαση 8,39 εκατομμύρια θεατές.
Πίσω στο 1986.
Ανήμερα Χριστουγέννων.
Όταν ο Ντέρτυ Ντεν έδωσε χαρτιά διαζυγίου στην Άντζυ,
30,15 εκατομμύρια θεατές.
Έχει να κάνει με το ότι το EastEnders χειροτέρεψε;
Πιθανώς.
(Γέλια)
Φταίει ότι το βλέπουν λιγότεροι;
Δεν μας αφορά τόσο πια; Πιθανώς.
Ή μήπως είναι το ότι έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπουμε τηλεόραση;
Πράγματι, δε θυμάμαι πότε είδα σειρά στην τηλεόραση τελευταία.
Θέλω να βλέπω ό,τι θέλω, όταν το θέλω.
Και το κατά παραγγελία βίντεο μου έχει δώσει αυτή τη δυνατότητα.
[Netflix 4.5 εκατομμύρια συνδρομητές στη Βρετανία, 61% μανιώδεις θεατές]
Ας δούμε το Netflix.
Υπάρχουν 4,5 εκατομμύρια συνδρομητές στο Ηνωμένο Βασίλειο.
4,5 εκατομμύρια που επιλέγουν να βλέπουν τηλεόραση με διαφορετικό τρόπο.
Αυτό δεν περιλαμβάνει το BBC iPlayer,
το 4od,
το iTV Player,
και άλλες υπηρεσίες βίντεο κατά παραγγελία.
Αλλά το ενδιαφέρον είναι
το νούμερο στο τέλος.
Οι άνθρωποι δε θέλουν απλώς να δουν ένα πρόγραμμα
όταν ο τηλεοπτικός σταθμός το θέλει.
Είτε πρόκειται για το Breaking Bad, είτε το Good Wife,
θέλω να δω παραπάνω από ένα επεισόδιο το απόγευμα.
Όταν κυκλοφόρησε ο τελευταίος κύκλος του House of Cards,
άνθρωποι το έβλεπαν κυριολεκτικά όλη μέρα με διάλειμμα λίγων λεπτών.
Δεν ξέρω πότε πήγαιναν τουαλέτα.
(Γέλια)
Ο κόσμος σήμερα είναι πολύ διαφορετικός από ό,τι 40 χρόνια πριν.
Όλες αυτές οι υπηρεσίες.
Πράγματι, αν στεκόμουν εδώ 40 χρόνια πριν,
μάλλον θα φορούσα κοστούμι και γραβάτα,
σαν τον Ρέι!
Πράγματι, όλοι εδώ μέσα
θα ήταν ντυμένοι ακριβώς το ίδιο.
Οι υπηρεσίες όπως το ASOS και το Amazon
μας δίνουν την επιλογή.
Μπορώ να αγοράσω ό,τι θέλω εγώ,
όταν θέλω να το αγοράσω.
Στην πραγματικότητα, προκαλώ όλους εδώ μέσα
-κοιτάξτε γύρω σας-
να βρει ένα διαφορετικό ντύσιμο.
Πέρα από τις περίεργες γενειάδες.
(Γέλια)
Γιατί δεν υπάρχει.
Γιατί δεν είμαστε πιστοί
στη μόδα των μεγάλων καταστημάτων.
Δεν αρκούμαστε
στο να πάμε στο τοπικό Debenhams
και να αγοράσουμε ό,τι έχει να μας πουλήσει.
Μπορείς να αγοράσεις ό,τι θέλεις τώρα.
[10 Καλύτερα Πράγματα]
Ωραία. Ας δούμε την έρευνα.
Αυτά είναι τα 10 Κορυφαία Πράγματα
για τα παιδιά κάτω των 10 ετών.
Είναι από έρευνα του 2006 για την Εθνική Μέρα Παιδιών
αλλά είναι ακόμα επίκαιρη.
Είναι ενδιαφέρον να το διαβάσει κανείς.
Νούμερο δέκα, ο Θεός.
(Γέλια)
Νούμερο 9, το να βλέπεις ταινίες. Πιστεύω όλοι συμφωνούμε.
Νούμερο 8, το καλό φαγητό.
Νούμερο 7, οι φίλοι.
Νούμερο 6, η οικογένεια.
Νούμερο 5, η ποπ μουσική.
Νούμερο 4, η υγεία.
Καλό που το βλέπουμε στα πρώτα πέντε τουλάχιστον.
Ω, δεν καταφέρνω τα παιδιά μου να φάνε μπιζέλια.
Ας δούμε τι συμβαίνει στο τοπ τρία.
Νούμερο 3, να είσαι πλούσιος.
Νούμερο 2, η καλή εμφάνιση.
Νούμερο 1, να είσαι διάσημος.
Παιδιά κάτω των δέκα.
Η ποπ κουλτούρα έχει γίνει
«η ανάγκη για αναγνώριση».
Τα παιδιά, και άρα εμείς,
έχουμε εμμονή με τους διάσημους.
Έχει μπει στα σπίτια μας.
Ασταμάτητα, όλη μέρα.
Και αυτό δημιουργεί ένα πρόβλημα.
Αυτή η ανάγκη για αναγνώριση.
Αυτό το, «Δείτε με!»
που εκμεταλλεύονται τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Το 75% των γονιών πιστεύουν
πως οι αρνητικές επιρροές από τα ΜΜΕ
είναι ένα σοβαρό πρόβλημα.
Το 75% πιστεύουν
ότι οι επιρροές από τα ΜΜΕ
είναι ένα σοβαρό πρόβλημα στο μεγάλωμα των παιδιών τους.
Μαζικά μέσα όπως οι ταινίες, η τηλεόραση, η μουσική.
Και το πρόβλημα είναι
πως τώρα έχουμε γίνει ηδονοβλεψίες
των ζωών των διάσημων.
Των φίλων μας, των γειτόνων μας.
Στην πραγματικότητα, όλων.
Γιατί υπάρχουν παντού κάμερες.
Αυτή ήταν η ομαδική χριστουγεννιάτικη φωτογραφία.
Οι κάμερες είναι παντού. Μπορείς να φωτογραφίσεις παντού.
Όπως κάναμε στην αρχή αυτής της ομιλίας.
Αλλά αυτό μας επιτρέπει να κάνουμε άλλα πράγματα.
Κινήματα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης όπως το Je Suis CHARLIE,
όπως το Harlem Shake,
όπως το Icebucket Challenge,
είναι δυνατά μόνο εξαιτίας αυτών που κουβαλάμε στις τσέπες μας.
Αλλά αυτά τα κινήματα είναι σύντομα.
Είναι ένα κύμα που παρασέρνει την κοινωνία
και μετά αποσύρεται γρήγορα.
Αλλά αφήνει πίσω του ένα τεράστιο κληροδότημα.
[Άρα... έχει πεθάνει η ποπ κουλούρα;]
Πίσω στην αρχική ερώτηση λοιπόν.
Έχει πεθάνει η ποπ κουλτούρα;
Έχει καταληφθεί από τα ΜΜΕ;
Μας λένε τι να σκεφτόμαστε τώρα
αντί να το επεξεργαζόμαστε μόνοι μας;
Ή, πράγματι δημιουργούμε την ποπ κουλτούρα τώρα εμείς,
μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης,
κάθε λεπτό της κάθε μέρας;
Η ποπ κουλτούρα όπως την ξέρουμε
είναι μάλλον νεκρή.
Αλλά, ζήτω η ποπ κουλτούρα.
Ευχαριστώ.
[Χειροκρότημα]