Hoxe quero falar un pouco sobre a creatividade.
Moita xente ten problemas
para permitirse ser creativo.
É comprensible.
Quero dicir, todos dubidamos do noso talento.
Lembro unha historia de cando tiña 20 anos
que significou moito para min.
Gustábame moito Allen Ginsberg
e estaba a ler a súa poesía,
estaba lendo --el daba unha morea de entrevistas --
e unha vez na televisón, no programa de William F. Buckley
que se chamaba "Firing Line",
Ginsberg acudiu e cantou unha canción de Hare Krishna
mentres tocaba o harmonio.
E volveu a Nova York canda os seus amigos intelectuais,
e todos lle dixeron
"Non sabes que a xente pensa que es un idiota,
e que o país enteiro está a rirse de ti?"
E el respondeu, "Ese é o meu traballo.
Son poeta, e fago o papel de parvo.
A maioría da xente traballa todo o día,
e chegan a casa e rifan coa súa parella,
e comen, e acenden a caixa parva,
e alguén tenta venderlles algo,
e eu enfastiei todo iso.
Saín e cantei sobre Krishna,
e eles, sentados na cama preguntan 'quen é este estúpido poeta?'
e non poden durmir, sabes?"
E ese é o seu traballo como poeta.
Penso que é moi liberador,
porque coido que a maioría de nós queremos ofrecerlle ó mundo
algo de calidade,
algo que o mundo considere bo ou importante.
E esa idea é o inimigo,
porque non depende de nós que o que facemos sexa máis ou menos bo,
e se hai algo que aprendimos da historia
é que o mundo é un crítico pouco fiable.
Certo?
Así que debes preguntarte:
Creo que a creatividade humana importa?
Ben, hmm.
A maioría da xente non pasa moito tempo pensando na poesía. Non si?
Teñen unha vida que vivir,
E non están tan preocupados polos poemas de Allen GInsberg
ou polos poemas de ninguén,
até que o seu pai morre,
van a un funeral,
perden un fillo,
alguén lles rompe o corazón, xa non os queren,
e de súpeto,
están desesperados por sacarlle sentido a esta vida,
"Alguén se sentiu así de mal antes ca min?
Como saíron deste pozo?"
Ou ó revés -- algo marabilloso.
Coñeces a alguén e o teu corazón estoupa.
Quérelo tanto que non podes nin pensar con claridade.
Xa sabes, a cabeza dá voltas.
"Alguén se sentiu así antes ca min? Que me está a pasar?"
E nese momento a arte non é un luxo é, de certo, un alimento.
Necesitámola.
Ben, que é?
A creatividade humana é natureza manifestada en nós.
Observamos as --oh...--
as auroras boreales. Non?
Actuei na película "Cairo Branco" cando era pequeno,
rodámola en Alaska,
e cando saes de noite
e no ceo ondeaban o mourado e o rosa e o branco,
é a cousa máis bonita que xamais vin.
Semellaba que o ceo estaba a xogar.
Precioso.
Vas ó Gran Canón ó solpor.
É precioso.
Sabemos que é precioso.
Pero namorarse?
A túa parella é moi fermosa.
Teño catro fillos.
Velos xogar?
Velos facer de bolboreta
ou correr pola casa facendo o que sexa,
é tan fermoso.
E coido que estamos nesta estrela no espazo
para axudarnos uns a outros. Non si?
Primeiro debemos sobrevivir,
e logo debemos prosperar.
e para prosperar, para expresarnos,
o quid da cuestión é: debemos coñecernos a nós mesmos.
Que te apaixona?
E se te achegas ó que te apaixona,
decobres quen es,
e creces.
Para min foi moi sinxelo.
Actuei profesionalmente, por primeira vez, con 12 anos.
Era unha obra chamada "Santa Xoana" de George Bernard Shaw
no Teatro McCarter,
e -- boom! -- namoreime.
O meu mundo expandiuse.
E esa profesión -- teño case 50 anos--
esa profesión nunca deixou de reportarme beneficios,
cada vez máis e máis,
sobre todo, curiosamente,
mediante os personaxes que interpretei.
Fixen de poli, de delincuente,
de sacerdote, de pecador,
e o máxico disto é que tras máis de 30 anos nesta profesión,
comezas a ver que as miñas experiencias,
miñas, de Ethan, non son tan únicas
como eu pensaba.
Teño moito en común con toda esta xente.
E eles teñen algo en común comigo.
Comezas a ver como de conectados estamos todos.
A miña bisavoa, Della Hall Walker Green,
no seu leito de morte,
escribiu unha biografía no hospital,
eran soamente unas 36 páxinas,
e adicou 5 páxinas
a contar a vez que confeccionara traxes para unha obra de teatro.
Adicou un parágrafo ó seu primeiro marido.
Do cultivo de algodón --ó que adicara 50 anos-- había unha mención.
Cinco páxinas sobre a confección dos traxes.
Miña nai deume unha das colchas feita pola miña bisavoa,
e puiden sentilo.
Estaba a expresarse,
cun poder que é real.
Lembro que o meu medio irmán e mais eu fomos ver "Top Gun",
o ano en que se estreou.
E lembro que saímos do cine, ía unha calor abrasadora,
e mirei para el,
e ambos sentimos que esa película era como unha chamada de Deus.
Sabes?
Mais de xeitos diferentes.
Eu quería ser actor.
Quería crear para facer sentir á xente.
Quería formar parte diso.
E el quería estar no exército.
O único que facíamos era xogar ó FBI, ós soldados,
ós cabaleiros... e eu posaba coa miña espada,
e el construía unha bésta funcional
coa que disparabamos frechas a árbores.
Alistouse no exército.
Retirouse como coronel dos Boinas Verdes.
É veterano de Afghanistan e Iraq multicondecorado.
Agora ensina nun campamento de vela para fillos de soldados falecidos.
Adicouse ó que o apaixona.
A súa creatividade era o liderado,
liderar a outros,
o seu valor, axudar ós demais.
Sentiu que esa era a súa chamada,
e reportoulle beneficios.
Xa sabemos que o noso tempo de vida é moi curto,
e como o utilizamos...
estamos a investilo facendo o que nos importa?
A maioría non.
Sei que é complicado.
A forza do hábito e tremenda,
e por iso os nenos son tan creativos,
porque non teñen hábitos,
e non lles importa se son bos ou non.
Non constrúen un castelo de area pensando
"vou ser o mellor arquitecto de castelos de area".
Lánzanse a calquera proxecto que lles poñas diante --
bailar, pintar,
construír algo:
calquera oportunidade que teñan,
serve para mostrarte a súa individualidade.
É tan fermoso.
É algo que me preocupa ás veces cando se fala de creatividade,
porque pode semellar un sentimento bonito,
algo cálido e agradable.
Non é así.
É algo vital.
É o xeito de curarnos uns a outros.
Cantando a nosa canción,
contando a nosa historia,
invitándote a dicir:
"Escóitame e eu escoitareite",
comezamos un diálogo.
E cando facemos iso, sucede a curación,
e saímos do noso curruncho,
e convertémonos en testemuñas da humanidade común.
Comezamos a reivindicala.
E cando facemos iso, pasan cousas moi boas.
Se queres axudar á túa comunidade, se queres axudar á túa familia,
se queres axudar ós teus amigos,
debes expresarte.
E para expresarte, debes coñecerte.
En realidade é moi sinxelo.
Só tes que seguir a túa paixón.
Non hai un camiño marcado.
Non hai camiño até que ti o abres,
e debes estar disposto a facer o parvo.
Así que, non leas o libro que tes que ler,
le o libro que queres ler.
Non escoites a música que che gustaba antes.
Saca tempo para escoitar nova música.
Saca tempo para falar con alguén co que normalmente non falarías.
Garantizo que, se fas iso,
sentiraste ridículo.
E ese é o obxectivo.
Fai o parvo.
(Toca a guitarra)
(Canta) Quero ir a Austin, e quero estar no meu lar.
Ter visitas na casa sen deixar a soidade.
Vivir a vida arriscada.
Estar ben calmo.
Que todos me respecten por facer o parvo.