Konuşmama hepinize bir fotoğraf göstererek başlamak istiyorum
çoğunuzun muhtemelen daha önce gördüğü bir fotoğraf.
Hepinizin bir dakika ayırmanızı
ve fotoğrafa bakmanızı
ve aklınıza gelen bazı şeylere gerçekten odaklanmanızı istiyorum.
Bunlardan bazıları nedir, o sözler.
Şimdi, hepinizin bana bakmasını rica edeceğim.
Bana baktığınızda aklınıza gelen kelimeler nedir?
O adamı benden
ayıran şey nedir?
Bu fotoğraftaki adam David Kırby
ve 1990 yılında AIDS'e bağlı hastalıktan ölmekteyken çekilmiş
daha sonra Life Dergisinde yayınlandı.
Beni Kırby'den ayıran tek asıl gerçek,
HIV ve AIDS tedavi yöntemlerindeki yaklaşık 30 yıllık tıbbi ilerlemeler.
Bundan sonra sormak istediğim şu:
HIV ile mücadelede bu kadar üst düzey ilerleme
kaydettiysek
neden bununla birlikte virüsle ilgili algılarımızı da geliştiremedik?
HIV, bu kadar kolay idare edilmesine rağmen neden bu kadar tepki görüyor?
Damgalama ne zaman başladı
ve neden hâlâ bitmedi ?
Bunlar cevaplanması kolay sorular değil.
Bunlar çok farklı faktör ve fikirlerin somutlaşmasıdır.
Kırby'ninki gibi güçlü görüntüler 80'ler
90'ların AIDS krizinin yüzleriydi
ve o zaman da bu kriz damgalanmış
insanlar ve eşcinseller üzerinde
büyük bir etkiye sahipti.
Toplumun geri kalanının gördüğü ise
bu berbat şeyin zaten dışlanmış bu grubun basına gelmesiydi.
O zamanlar medya "Eşcinsel" ve "AIDS" sözcüklerini
birbirinin yerine kullanmaya başladı.
1984 Ulusal Cumhuriyet Kongresi'nde konuşmacılardan biri
eşcinsellerle ilgili olan " Henüz AIDS'e yakalanmadın mı?" şakasını yaptı.
Bu da o zamanların zihniyetiydi.
Fakat biz virüsü ve nasıl yayıldıklarını
anlamaya başlayınca, aslında riskin de
ne kadar artığını fark etmeye başladık.
1985'te hastalıklı kan tedavisi nedeniyle kendisine
HIV bulaşan 13 yaşındaki hemofili hastası
Ryan White'in vakası
Amerika'nın HIV algısında derin bir manevra yarattı.
Artık sadece toplumun karanlık kesimleri,
eşcinseller ve uyuşturucu tacirleri değil
toplumun empatiye layık gördüğü
insanlar ve çocuklar da
bu hastalıktan etkileniyordu.
Ama bu hastalığa yakalanma korkusu ve bu algı hâlâ devam ediyor.
Ben birkaç soruma cevap vermenizi istiyorum.
Kaçınız HIV'li insanların tedaviyle
sadece AIDS'i tamamen atlatmakla kalmayıp hayatlarına normal şekilde
devam ettiklerinin farkında?
Hepiniz eğitimlisiniz!
(Gülüşmeler)
Peki ya HIV'li insanların tedavi ile
tespit edilemeyen statüye erişebileceğini ve bunun, onların neredeyse
bulaşıcı olmadıkları anlamına geldiği?
Daha da az.
Kaçınız mevcut hastalık öncesi ve
sonrası tedavilerin bulaşma riskini yüzde 90'dan
fazla azalttığının farkında?
Bakın, bunlar HIV ile savaş sürecinde elde edilen
inanılmaz gelişmeler fakat hâlâ çoğu Amerikalının
bu virüse ve onunla yaşayan insanlarla ilgili algısını yıkamadılar.
Virüsün tehlikesini önemsizmiş gibi gösterdiğimi düşünmenizi istemiyorum.
AIDS salgınının ezici geçmişini görmezden gelmiyorum.
Size HIV'liler için hâlâ umudun olduğu
ve AIDS'in 80'lerdeki gibi idam cezası olmadığı mesajını vermeye çalışıyorum.
Benim kendime sorduğum bu soruyu şimdi siz sorabilirsiniz:
Nerede bu hikâyaler?
Nerede bu HIV ile yaşayan insanlar? Neden hiç duyulmadılar?
Bu başarılara, bu istatistiklere onları görmeden
nasıl inanabilirim?
Aslında bu benim için çok kolay bir soru.
Korku, damgalanma ve utanç.
Bunlar HIV'lileri konuşmaktan alıkoyan şeyler.
Cinsel hikâyelerimiz de sağlık raporlarımız kadar özelimiz.
Ve bunlar üst üste geldiği zaman
kendinizi çok hassas bir alanda bulabilirsiniz.
Biz dürüst olduğumuzda başkalarının bunu nasıl
karşılayacağı korkusu bizi hayatta bir sürü şeyi yapmaktan alıkoyar
ve HIV-pozitif popülasyonun durumu tam olarak bu.
Şeffaflığın bedeli sosyal baskı ile yüzleşmek ve alay edilmek.
HIV olmayan biri gibi kabul edilebilecekken
neden mağdur olayım ? düşüncesi.
Sonuç olarak virüsü taşıdığınıza dair fiziksel bir belirti yok.
Üzerinizde taşıdığınız bir simge yok.
Asimile olmak güvenli.
Görünmez olmak güvenli.
Biraz geriye gidip kendi öykümü açığa çıkarıp paylaşacağım.
2014 Sonbaharı, üniversitede ikinci yılımdayım.
Çoğu üniversite öğrencisi gibi, cinsel hayatım aktifti
ve genellikle seksin risklerini azaltmak için önlem alırdım.
Şimdi, "genellikle" dedim çünkü her zaman güvende değildim.
Sadece bir yanlış adım bizi yerle bir edebilir
ve benim yanlış adımım gayet açıktı.
Korunmasız ilişkiye girdim ve gerisini hiç düşünmedim.
Üç hafta ileriye gidelim.
Kendimi bir antilop sürüsü altında ezilmiş gibi hissediyordum.
Vücudumda daha önce hiç yaşamadığım ağrılar vardı.
Ateş ve sıtma nöbetleri geçiriyordum.
Baş dönmesiyle sendeliyor ve yürümekte zorluk çekiyordum.
Biyoloji öğrencisi olduğumdan, hastalığı öncesinden biliyordum.
Hayli bilgili bir eşcinsel olarak, HIV hakkında biraz okumuştum.
Bunun bir serokonversiyon olduğu aklıma geldi
yada bazen denildiği gibi; Akut HIV enfeksiyon.
Bu, vücudun HIV antijenlerine
karşı antikor üretme reaksiyonu.
Önemli bir not. Herkes bu hastalık safhalarından geçmez.
Ama ben şanslılardandım ki ben geçtim.
Ben şanslıydım çünkü böyle fiziksel belirtiler vardı
ve bana bir şeylerin yanlış olduğunu gösterdi.
Virüsü erken saptamamı sağladı.
Sadece netleştirmek için, tam isabet ettirmek için
kampüste test yaptırdım.
Ertesi sabah test sonuçları için
beni arayacaklarını söylediler ve aradılar.
Fakat benim gelip doktorla görüşmemi istediler.
Doktordan aldığım reaksiyon beklediğim gibi değildi.
Bunun bir idam cezası olmadığını bilmemi istedi.
Hatta bana 90'larında başından beri HIV ile yaşayan
erkek kardeşiyle görüşmeyi teklif etti.
Teklifi reddettim ama çok duygulanmıştım.
Ben kınanmayı bekliyordum.
Acınılmayı ve hayalkırıklığı bekliyordum.
Ama ben şefkat ve sıcaklık gördüm
ve bunun için sonsuza dek minnettarım.
Ben hâliyle birkaç hafta boyunca fiziksel olarak yıkılmıştım.
Duygusal ve zihinsel olarak iyidim.
İyi karşılıyordum.
Ama vücudum tahrip olmuştu.
Bana yakın olanlar bundan habersizdi.
Bu yüzden ev arkadaşlarımla oturdum ve onlara
bana HIV teşhisi konduğunu, tedaviye başlayacağımı,
onları endişelendirmek istemediğimi anlattım.
Yüzlerindeki o ifadeyi hatırlıyorum.
Birbirlerine tutunup koltukta ağlıyorlardı.
Onları ben teselli ettim.
Onları kendi kötü haberim için teselli ettim.
Ama onların bana önem verdiklerini görmek iç açıcıydı.
O geceden sonra bana karşı tavırlarında
bir değişim hissettim.
Ev arkadaşlarım benim olan hiçbir şeye dokunmuyorlardı
ve pişirdiğim hiçbir şeyi yemiyorlardı.
Güney Luisiana'da
hepimiz biliyoruz ki yemek teklifini reddetmeyiz.
(Gülüşmeler)
Yemeklerimi beğenmediklerini düşünmeyin çünkü ben gayet iyi bir aşçıyım.
(Gülüşmeler)
Bu ilk sessiz ipuçlarından sonra, onların hoşnutsuzlukları
yavaş yavaş daha belirgin ve saldırgan bir hâl almaya başladı.
Diş fırçamı banyodan kaldırmam istendi.
Aynı havluyu paylaşmamam istendi.
Hatta çamaşırlarımı daha sıcak programda yıkamam istendi.
Bu bir saç biti değil ki arkadaşlar.
Bu uyuz da değildi. Bu HIV idi.
Kan yoluyla, cinsel sıvılar
sperm yada vajinal sıvılar
ve anne sütü ile bulaşabilir.
Ev arkadaşlarımla ilişkiye girmediğim gibi
onları emzirmiyordum da--
(Gülüşmeler)
ve "Alacakaranlık"ı da canlandırmıyorduk.
Ben onlar için risk değildim
ve onların bunun farkında olmalarını sağladım
ama hâlâ bu huzursuzluk devam etti.
Ta ki sonunda evden taşınmam istenene kadar.
Evden taşınmam istenmişti.
Çünkü ev arkadaşlarımdan biri durumumu ailesiyle paylaşmıştı.
O benim özel sağlık bilgimi yabancılarla paylaşmıştı
ve şimdi ben aynı şeyi bir salon dolusu 300 kişinin önünde yapıyorum.
Ama o zamanlar bu konuda bu kadar rahat değildim.
O aile kızlarının benimle yaşamasından huzursuz olduklarını ifade etti.
Eşcinsel olmam, inançlı bir ailede büyümem,
Güneyde yaşamam düşünüldüğünde
bu ayrımcılık benim için yeni bir şey değildi.
Ama bu şekilde olması
büyük bir hayalkırıklığıydı.
Bu sefer beklemediğim bir yerden geldi.
Sadece üniversite eğitimi görmüş insanlar değil.
Sadece LGBT topluluğunun diğer üyeleri değil.
Onlar ayrıca benim arkadaşlarımdı.
Dönemin sonunda taşındım.
Onları tatmin etmek için değil,
kendime saygı duyduğum için taşındım.
Kendimi cehaletine çare aramak istemeyen
insanlara maruz bırakmayacaktım.
Artık bir parçam olan şeyin bana karşı
bir silah olarak kullanılmasına asla izin vermeyecektim.
Kendi durumum hakkında şeffaf olmayı seçtim
her zaman görünür olmayı.
Ben buna her daim savunucu olmak demek istiyorum.
Şeffaf olmanın önemi, her daim savunucu olmanın önemi
cehaleti yok etmekti.
Cehalet çok korkutucu bir kelime.
Biz cahil görünmek istemiyoruz
ve kesinlikle böyle anılmak istemiyoruz.
Fakat cahillik aptallıkla eş anlamlı değil.
Öğrenme kapasitesizliği de değil.
Öğrenmeden önce ki bir evre.
Bu yüzden cahil kesimden birisini görünce
onda öğrenebilme şansı görürüm.
Ümit ediyorum ki, eğer eğitimi yayabilirsem,
ev arkadaşlarımla aramda olanlar
gibi durumları azaltabilirim
ve küçük düşürülen insanları kurtarabilirim.
Şimdiye kadar aldığım tepkiler hiç pozitif değildi.
Burada, Güney kesimde
dini baskılardan, kapsamlı cinsel eğitimin
eksikliğinden ve cinsellikle ilgili tutucu bakış açımızdan
kaynaklanan birçok damgalama var.
Bunu bir eşcinsel hastalığı olarak görüyoruz.
Dünya çapında, yeni HIV enfeksiyonlarının çoğu heteroseksüel çiftler arasında.
Burada, Amerika'da ise, kadınlarda özellikle beyaz olmayan kadınlarda
risk artmış durumda.
Bu bir eşcinsel hastalığı değil. Hiçbir zaman olmadı.
Herkesin endişe etmesi gereken bir hastalık.
İlk başlarda kendimi sınırlı hissettim.
Araştırmalarımı çevremin dışına çıkarmak istedim.
Doğal olarak
karanlık, yeraltı online flört uygulamalarına yöneldim.
Grindr gibi.
Eğer bu uygulamalara yabancı iseniz
bu flört uygulamaları eşcinsel erkekler için.
Hesap oluşturup resim yükleyebilirsiniz.
Bu uygulama size yakın civardaki erkekleri gösterecek.
Büyük ihtimalle Tinder'ı duymuşsunuzdur.
Grindr çok daha uzun bir süredir var.
Müstakbel eşcinsel kocanızla kilisede veya markette tanışmanız,
yada eşcinsel olmayanların telefonlarıyla
flört etmeye başlamadan önce kullandıkları diğer yöntemler
bizim için çok daha zor olduğundan.
(Gülüşmeler)
Grindr'da eğer okuduğunuz ya da gördüğünüz şeyi beğenirseniz
birine mesaj gönderip onunla tanışıp bir şeyler yapabilirsiniz.
Ben hesabımda tabii ki HIV'li olduğumu,
tespit edilemez olduğumu ve sorulara açık olduğumu belirttim
ve bir sürü soru ve yorumla karşılaştım
hem pozitif hem negatif.
Daha önce bahsettiğim cehaleti
vurgulamak için negatif olanlarla başlamak istiyorum.
Bu negatif yorumların çoğu rastgele ifadeler ve varsayımlardı.
Cinsel hayatım ya da alışkanlıklarım ile ilgili varsayımlarda bulunuyorlardı.
Kendimi yada başkalarını riske attığım varsayılıyordu.
Ama çoğunlukla bu bahsettiğim cehalet tepkileriyle karşılaşıyordum.
Eşcinsel toplumunda HIV negatif olan birisi
"temiz" olarak adlandırılır.
Tabii ki öte yandan HIV'li isen "temiz olmayan"
veya " kirli " olarak tanımlanırsın.
Ben o kadar narin değilim.
Ben gerçekten bu alana girdiğimden beri kirliyim.
Fakat bu bizim dilimizi yaralıyor.
Bu toplum damgalaması eşcinsel erkekleri
kendilerini açığa vurmaktan
ve yeni teşhis konulanları
çevrelerinden destek istemekten alıkoyuyor.
Bence bu gerçekten çok stresli.
Ama pozitif cevaplar daha çok artmaya başladı
ve bunlar genellikle meraklı kişilerden.
Bulaşma riskini merak ediyorlar yada
"tespit edilememe" nin ne anlama geldiğini,
nerede test yaptırabileceklerini,
bazıları benim tecrübelerimi merak ediyorlar
ve ben de hikâyemi onlarla paylaşabiliyorum.
Fakat en önemlisi,
yeni teşhis konulmuş HIV'lilere ulaşabiliyordum
ve onlar yalnızlar, korkuyorlar
bir sonraki aşamayı bilmiyorlardı.
Ailelerine söylemek istemiyorlardı.
Arkadaşlarına söylemek istemiyorlardı.
Kendilerini yaralanmış ve kirli hissediyorlardı.
Onları sakinleştirmek için elimden geleni yaptım.
Onları HIV'liler için
harika bir kaynak olan
AcadianaCares ile irtibata geçirdim.
Sonra onları şahsen tanıdığım insanlarla tanıştırdım.
Böylece hem kendilerini tekrar insan hissedebilecekleri bir yere
hem de tedavilerini karşılayabilmek için
kaynaklara sahip oldular.
Bu, benim şeffaflığımın
en nâçizane yönüydü.
Benim gibi acı çekenlerde pozitif etki yapmak.
Karanlıkta kalanlara yardım edebilmek.
Daha önce bende oralardaydım ve orası hiç iyi bir yer değil.
Bu insanların farklı geçmişleri var
ve çoğu benim kadar bile bilgilendirilmediler
ve onlar bana korku ile geliyorlar.
Bazılarını şahsi olarak tanıyorum
ya da onlar beni tanıyor.
Ama çoğu meçhul.
Onlar yüzlerini göstermeye korkan profil resmi
olmayan insanlar.
Şeffaflığa gelecek olursak,
sizin, hepinizin birkaç düşünceyle buradan ayrılmanızı istiyorum.
Profilime resmimi koyarak aldığım risk
ya da oynadığım kumar
her negatif yoruma, itiraza,
ve kötü söze değer.
Çünkü ben gerçek ve somut etkiler bıraktığımı hissediyorum.
Bu gösteriyor ki bizim çabalarımız ses getiriyor.
İyilik için karşılaştığımız hayatları değiştirebiliriz.
Buna karşılık onlar güçlenerek ilerlerler.
Eğer siz ya da tanıdığız biri HIV ile savaşıyorsa
ya da çevrenizdeki kaynakları görmek istiyorsanız
ya da sadece kendinizi bu hastalık konusunda eğitmek istiyorsanız.
Ulaşabileceğiniz mükemmel ulusal siteler var
ve bu konuşmadan sonra benimle konuşabilirsiniz
ve de istediğinizi sorabilirsiniz.
Hani bir deyiş vardır, detaylara dalıp gerçeği görememe...
Sizden hastalıktan öte insanları görmenizi rica ediyorum.
Rakamları ve istatistikleri görmek
algılanan tehlikeyi görmek çok kolay.
Bu rakamların arkasındaki yüzleri görmek ise daha zor.
Kendinizi bu düşünceleri, bu sözleri düşünürken bulduğunuzda
karşınızdakinin David Kırby olduğunu düşünebilirsiniz.
Ama ben sizden, onun yerine
oğlunuzu düşünmenizi,
kardeşinizi düşünmenizi,
arkadaşınızı düşünmenizi,
en önemlisi insanlığı düşünmenizi istiyorum.
Cehaletle karşılaştığınızda eğitime başvurun.
Her zaman düşünceli
ve her zaman merhametli olun.
Teşekkürler.
(Alkışlar)