ما در جهانی پهناور، بر سیاره ای کوچک و مرطوب زندگی می کنیم،
که در آن میلیاردها سال پیش
اشکالی از حیات تک سلولی از همان عناصر
مثل تمام مواد غیر زنده اطراف آنها،
در پرتوی باور نکردنی از اشکال پیچیده زندگی تکثیر و منتشر شد.
تمام این موجوداتِ - زنده و بی جان، میکروسکوپی و کیهانی-
توسط قوانین ریاضی با ثابت های ظاهرا دلخواه اداره می شوند.
و این پرسشی را مطرح می کند:
اگرجهان به طور کامل توسط این قوانین اداره شود،
آیا یک کامپیوتر به قدر کافی قوی نمی تواند به طور دقیق آن را شبیه سازی کند؟
آیا واقعیت هستی ما در واقع می تواند یک شبیه سازی بسیار دقیق باشد
که توسط تمدنی بسیارپیشرفته تر ایجاد شده باشد؟
این ایده ممکن است مانند داستان علمی تخیلی به نظر برسد،
اما همواره موضوع پژوهش های جدی بوده است.
فیلسوف نیک باستروم استدلالی قانع کننده ای ارائه داد
این که ما احتمالا در یک شبیه سازی زندگی می کنیم،
و برخی دانشمندان هم فکر می کنند این یک احتمال است.
این دانشمندان شروع به اندیشیدن درباره آزمایش های تجربی کرده اند
تا بفهمند که آیا جهان ما یک شبیه سازی است یا خیر.
آنها در حال فرضیه پردازی هستند که محدودیت های شبیه سازی، ممکن است چگونه بوده
و چگونه این محدودیت ها می توانند منجر به نشانه های قابل شناسایی در جهان شوند.
پس از کجا می توان در پی اِشکالات آن باشیم؟
یک ایده این است که همینکه شبیه سازی اجرا می شود،
ممکن است با گذشت زمان خطاها جمع آوری شود.
برای تصحیح این خطاها،
شبیه سازها می توانند مقادیر ثابت موجود در قوانین طبیعت را تنظیم کنند.
این تغییرات می توانند کوچک باشند -
به عنوان مثال،
مقادیر ثابت خاصی که ما با دقت جزء در میلیون اندازه گیری کرده ایم،
برای دهه ها ثابت مانده است،
بنابراین هر گونه تغییرات باید در مقیاس کوچکتری انجام شود.
اما همان طور که دقت بیشتری در سنجش این مقادیر ثابت به دست می آوریم،
ممکن است تغییراتی جزیی را در طول زمان کشف کنیم.
جایِ ممکن دیگر ناشی از این مفهوم است که قدرت محاسباتی محدود،
مهم نیست چقدر بزرگ باشد، نمی تواند ابدیت و بینهایت ها را شبیه سازی کند.
اگر فضا و زمان پیوسته باشند،
پس حتی یک قطعه کوچک از جهان دارای نقاطی نامتناهی است
و برای شبیه سازی با توان محاسباتی محدود غیرممکن می شود.
پس یک شبیه سازی باید مکان و زمان را در قطعات بسیار کوچک نشان دهد.
اینها تقریبا به طرز غیرقابل درکی بسیار کوچک خواهند بود.
اما ممکن است بتوانیم با استفاده از ذرات زیر اتمی خاص و مشخص
به عنوان کاوشگر به دنبال آنها بگردیم.
اصل اساسی این است: هرچه چیزی کوچکتر باشد،
نسبت به ضربه حساستر خواهد بود --
تصور کنید که با تخته اسکیتی به چاله ای در مقابل یک کامیون برخورد کنید.
هر واحد در فضا-زمان آن قدر کوچک خواهد بود
که اغلب چیزها بدون اختلال از آن عبور می کنند --
نه فقط اشیا به اندازه کافی بزرگ که با چشم غیر مسلح دیده شوند،
بلکه مولکول ها، اتمها و حتی الکترونهایِ اتمی دیگر
و بیشتر ذرات زیراتمی باشند که کشف کرده ایم.
اگر واحدی کوچک را در فضا-زمان یا ثابت متغیری را
در یک قانون طبیعی کشف کنیم،
آیا ثابت می کند که جهان یک شبیه سازی است؟
خیر- این فقط نخستین گام از مراحل بسیار خواهد بود.
ممکن است توضیحات دیگری برای هریک از این یافته ها وجود داشته باشد.
و شواهد بسیار بیشتری برای اثبات فرضیه شبیه سازی
به عنوان یک نظریه عملی از طبیعت مورد نیاز است.
با این حال، بسیاری از آزمونهایی که طراحی می کنیم،
محدود به برخی از فرضیاتی هستیم که همگی آنها با هم مشترک هستند.
درک کنونی ما از دنیای طبیعی در سطح کوانتومی،
در آنچه که به عنوان مقیاس پلانک شناخته می شود، تجزیه می شود.
اگر واحد فضا-زمان در این مقیاس باشد،
با درک علمی کنونی مان نمی توانیم به دنبال آن باشیم.
هنوز گستره وسیعی از چیزها وجود دارد
که کوچکتر از آن است که در حال حاضر قابل مشاهده باشد،
اما بزرگتر از مقیاس پلانک جهت پژوهش و بررسی است.
به همین ترتیب، تغییر در ثابت هایِ قوانین طبیعی به قدری به کندی رخ می دهد
که فقط در طول عمر جهان قابل مشاهده خواهند بود.
بنابراین آنها می توانند وجود داشته باشند،
حتی اگر در طول قرن ها یا هزاران سال سنجش آنها را تشخیص ندهیم.
همچنین مایلیم که فکر کنیم شبیه ساز جهان ما، اگر وجود داشته باشد،
محاسبات را همان طور انجام می دهد که ما انجام می دهیم،
با محدودیت های محاسباتی مشابه.
واقعا، هیچ راهی برای دانستن اینکه
محدودیت ها و روش های تمدن بیگانه چه خواهند بود را نداریم --
اما باید از جایی شروع کنیم.
شاید هرگز به طور قطع نتوان ثابت کرد که
جهان یک شبیه سازی هست یا خیر،
اما همیشه علم و فناوری را
به سمت و سوی این سوال پیش می بریم:
ماهیت حقیقتِ هستی چیست؟