همیشه بهم یاد داده بودند که با کفش هام روی فرش نیام.
(خنده)
خب تصویر پشت من من چه ارتباطی با 'اضطراب' داره؟
درواقع خیلی بیشتر از چیزی که فکر میکنید به هم ربط دارند.
برای درک اضطراب اجتماعی،
تمام کاری که باید بکنید اینه که خودتون رو همیشه توی این موقعیت تصور کنید.
هر برهم کنشی با یک شخصِ دیگرباعث میشه شما دقیقن همین حس رو داشته باشید:
وحشت زده، قضاوت شده، با کمی احساسِ سرما.
شبیه به اینه که باسنِ تون رو دارید به اتاقی پر ازافرادِ غریبه نشان می دهید.
و این ترسناکه.
من الان این رو می دونم، چون ۳۰ سال همین طوری زندگی کردم.
خب، نه دقیقا این طوری!(خنده زیر لب)
طوری که من واقعا زندگی کردم، خیلی کمتر در معرضِ دید بود
نسبت به زندگی ِ یه الگو!
اما دستِ کمی هم از یه کابوس نداشت.
تا جایی که یادم میاد،من وحشت زده بودم، من یک کودک مضطرب بودم،
یک نوجوانِ مورد تمسخر قرار گرفته،
و تبدیل به یک آدم بزرگِ درب و داغون شدم.
اعصابم کنترل همه چیز رو توی زندگی به دست گرفته بود.
در جاهای عمومی نمی تونستم غذا بخورم، برای ترک کردنِ خونه، باید خیلی با خودم می جنگیدم.
من نمی تونستم حتی با یک نفر صحبت کنم، چه برسه به ۶۰۰ نفر.
اما یکدفعه متوجه شدم
که اضطراب به جای اینکه بزرگترین محدودیت زندگیم باشه،
می تونه تبدیل به بزرگترین ماجراجوییِ زندگی ِمن بشه،
زندگی خیلی آسون تر و بسیار جالب تر شد.
این جمله عجیبی برای یک سخنرانی ماجراجویانه است،
اما این چیزی که طی اون سالها یاد گرفتم
در تمامِ سالهایی که اساسا یک آدمِ بی مصرف بودم.(خنده زیر لب)
اون چیز، درباره اضطرابِ اجتماعیه، همه چیز استرس زا است.
آدم ها بسیار بسیار ترسناک هستند، و خب آدمها همه جا هستند.
و تلاش برای درد کشیدن و ادامه دادن در هر دقیقه ای که من با یک شخصِ دیگه میگذروندم
به شدت برام خسته کننده بود،
و باعث شده بود من در زندگی بسیار بسیار احساس تنهایی کنم.
و من تبدیل شدم به «پائولا باید بیشتر تلاش کنه»
کم زرق و برق ترین اسمِ ممکن ِ یک سوپرقهرمان.(خنده زیر لب)
من تبدیل به دختری شدم که هر چیزی رو امتحان می کرد، ماجراجوی هرروزه.
و شروع کردم به گذاشتن چالشهای مختلف برای خودم، چالشهای بزرگ.
تصمیم گرفتم که همه ی ۱۷ ورزش ِلیست مشترک المنافع رو امتحان کنم،
با اینکه من هرگز در زندگی،هیچ ورزشی رو امتحان نکرده بودم.
خنده داره. ولی من انجامش دادم،
حتی وقتی که بلد نبودم شنا کنم، برنامه ریزی می کردم که ماراتنِ سه گانه رو تمام کنم.
(خنده)
اما انجام این کارهای بزرگ نبود که بیشترین تاثیر رو داشت.
رفتن به یک مغازه به تنهایی، برای اولین بار در ۳۲ سالگی،
یه هیجانِ باورنکردنی بود.
و شبیه به همون هیجانی بود که موقع پریدن از هواپیما داشتم.
یا موقعِ کشتی گرفتن با یه المپیکی، یا آموزش فضانوردی دیدن.
اون احساس- اون تپشِ قلب و عرق کردن دستها،
اون میل به فرار و توی غار قایم شدن-
ماجراجویی همینه.
و ماجراجویی یه جایی اون بیرون نیست، اون بالا، توی کوه در بورنو نیست.
دقیقا همین جاست، درونِ ما.
مهم نیست که شما برای ماجراجویی کجا می روید،
اون رو بیرون از خودتون پیدا نمی کنید، باید همراه با خودتون ببریدش.
پس حالا که این طوره،چرا همین جا نمونید
و ماجراهای جدید رو توی خونه خودتون رقم نزنید؟
من زیاد پِلک میزنم.خیلی خیلی زیاد.
تیکِ عصبی و احمقانه ای که من از دوازده سالگی گرفتم.
و واقعا هیچ وقت از بین نرفت.
این تیک، ۲۰ سال باعثِ وحشتِ من بود و من هرکاری کردم تا از شرش خلاص بشم.
مشاوره، مدیتیشن، هیپنوتیزم.
بعد دیگه از شدتِ عصبانیت بی خیالش شدم.
(خنده)
متنفر بودم که مردم هم متوجهِ این تیک ِمن می شدند.
تا اینکه فهمیدم که این تیکِ من،به جای این که مانعِ بزرگی در ارتباطات اجتماعیم باشه،
درواقع میتونه نردبانِ موفقیتم بشه.
این چیزی که مدتها مانع از ارتباط من با آدمها شده بود،
در واقع میتونست کمکم کنه.
الان دیگه من همیشه به این موضوع اشاره میکنم.
راستی اینجا کسی متوجه تیکِ چشم ِ من شده؟
این موضوع کمک میکنه مردم بفهمند که من یه مشکلاتی دارم،
اما همین دونستن، باعث میشه که اونها گاردشون رو پایین بیارند.
اگه توجهِ مردم رو به نقطه ضعف هاتون جلب کنید، قدرت و برتری اونها میره کنار.
این طوری صاحبِ فکرشون بشید و اونها نمی تونند صاحبِ شما بشن.
پس ترس و واکنش های عصبی، چیزهای خوبی هستند!
(خنده)
جلوگیری از مواجهه با ترس،
من رو تبدیل به یه موجودِ کسل کننده کرد، و ترسهام رو هم قوی تر کرد.
انجام دادنِ چیزهایی که شما رو می ترسونه، اون انرژی عصبی رو مصرف می کنه.
ترس شما رو به چالش میکشه،
و به شما چیزهایی رو یادآوری میکنه که واقعا باید ازشون بترسید،
و چیزهایی رو نشونتون میده که واقعا، واقعا ترسی ندارند.
پس بترسید، اصلن خیلی بترسید، چون براتون خوبه.
اگه فقط یه چیز از صحبتِ امروز ِ من برداشت میکنید،
لطفا این باشه:
هرگز به خودتون اجازه ندید که متقاعد بشید که شما لایقِ ماجراجویی نیستید،
یا از پس ِ یه ماجراجویی برنمیایید، یا ماجراجویی برای شما نیست.
ماجراجویی برای شماست، چون که اصلا قسمتی از وجودِ شماست.
مثلِ خواب، ولی یکم مفیدتر!
(خنده)
پس امشب در راهِ برگشت به خونه،
به موقعیت های ماجراجوییِ دم دستتون فکر کنید،
به چیزهایی فکرکنید که باعثِ اضطرابتون میشن،
و از خودتون بپرسید که چطوری میتونید اونها رو به بزرگترین ماجراجویی ها تبدیل کنید.
ممنونم.
(تشویق)