Ik keerde terug naar mijn thuisland Rwanda,
twee jaar na de genocide van de Tutsi's in 1994.
Het land was verwoest.
De kinderen die ik verzorgde in de ziekenhuizen
stierven aan behandelbare aandoeningen
omdat we geen apparatuur of medicijnen hadden om hen te redden.
Ik was bijna van plan om mijn koffer te pakken en weg te rennen.
Maar ik debatteerde met mezelf.
En omdat ik echt toegewijd ben aan sociale rechtvaardigheid en gelijkheid,
en er maar vijf kinderartsen waren in totaal
voor miljoenen kinderen in Rwanda,
besloot ik om te blijven.
Maar onder de mensen die mijn beslissing om te blijven motiveerden
waren enkele fantastische vrouwen van Rwanda,
vrouwen die de genocide hadden meegemaakt en overleefd.
Zij moesten verschrikkelijke pijn en leed overwinnen.
Sommigen brachten kinderen groot, geboren uit verkrachtingen.
Anderen stierven langzaam aan HIV
en vergaven de daders, die hen moedwillig besmetten
en HIV en verkrachting gebruikten als wapen.
Dus, zij inspireerden me.
Als zij dat kunnen,
dan kan ik ook blijven om mijn best te doen.
Die vrouwen waren echte activisten
voor vrede en verzoening.
Zij tonen ons hoe we een land kunnen heropbouwen
voor onze kinderen en kleinkinderen zodat zij, in de toekomst,
een plek hebben die ze trots hun thuisland kunnen noemen.
En je kan je afvragen
waar deze verandering van mentaliteit ons land naartoe gebracht heeft.
Vandaag in Rwanda,
hebben we het hoogste percentage vrouwen in het parlement.
(Applaus)
Wacht maar tot ik het percentage zeg --
eenenzestig procent.
(Applaus)
Vandaag hebben we de beste kindervaccinatie-campagne
met, een van onze successen, 93 procent van onze meisjes ingeënt tegen HPV --
(Applaus)
om hen te beschermen tegen baarmoederhalskanker.
In dit land is dat 54.
(Gelach)
We hebben kindersterfte met 75 procent verminderd,
moedersterfte met 80 procent.
Aan het begin van de jaren 2000
waren er negen vrouwen die elke dag stierven
vanwege bevalling en zwangerschap.
Vandaag zijn dat er nog maar circa twee.
Het is een onvoltooide agenda.
We hebben nog veel werk te doen.
Twee is nog altijd te veel.
Maar, geloof ik dat deze resultaten
er waren dankzij het hebben van een groot aantal vrouwen
in machtsposities?
Ja, dat geloof ik.
(Laughter)
Er is -- ja --
(Applaus)
er is een studie in de ontwikkelingslanden
die toont dat als je de toestand van vrouwen verbetert,
dan verbeter je de toestand van de gemeenschap waarin zij leven.
Tot 47 procent daling in kindersterfte.
And zelfs in dit land waar we nu zijn,
is dat waar.
Er is een studie van een mevrouw, Patricia Homan,
die projecteerde dat als vrouwen en mannen
gelijk waren in wetgevende instellingen,
dan zou er een verlaging van 14,5 procent in kindersterfte zijn --
in de Verenigde Staten!
Dus we weten dat vrouwen,
als ze hun vaardigheden in leidersposities gebruiken,
de hele bevolking die ze vertegenwoordigen zullen verbeteren.
En stel je voor wat er zou gebeuren
als vrouwen gelijkwaardig waren aan mannen
in de hele wereld.
Wat een enorm voordeel we zouden kunnen verwachten.
Hmm?
Oh, ja.
(Applaus)
Want in het algemeen
hebben we een andere leidersstijl:
inclusiever,
meevoelender,
zorgzamer voor kleine kinderen.
En dat maakt een verschil.
Helaas, bestaat deze ideale wereld niet
en het verschil tussen mannen en vrouwen in leidersposities is te groot.
Genderongelijkheid is de norm in de meeste beroepen,
zelfs in de wereldgezondheidszorg.
Ik heb geleerd dat als we focussen op het onderwijs van vrouwen,
dan verbeteren we niet alleen hun leven,
maar ook het welzijn van hun gemeenschap.
Dat is waarom ik nu mijn leven toewijd aan onderwijs.
Dit past perfect bij mijn gevoel van gelijkheid
en mijn nastreven van sociale rechtvaardigheid,
want als je toegang tot gezondheidsdiensten wilt verhogen,
dan moet je eerst toegang tot gezondheidsonderwijs verbeteren.
Dus samen met vrienden en partners, bouwen we een mooie universiteit
in het rurale noorden van Rwanda.
Wij leiden onze studenten op
om kwaliteitsvolle, rechtvaardige, en holistische zorg te leveren
voor iedereen, zonder iemand achter te laten,
met een focus op kwetsbare personen, vooral vrouwen en kinderen,
die historisch gezien de laatsten zijn om aandacht te krijgen.
Wij transformeren hen in leiders
en we geven hun managementvaardigheden en pleitbezorgingsvaardigheden
zodat zij vlotte 'changemakers' worden
in de maatschappij waar ze zullen zijn,
opdat zij gezondheidssystemen kunnen opbouwen
die hun toelaten de kwetsbare mensen thuis te verzorgen.
En het is echt transformerend,
omdat op dit moment,
geneeskunde opleidingen, bijvoorbeeld,
worden gegeven op instellingen gevestigd in de steden,
die nadruk leggen op
kwaliteitsgezondheidsdiensten en klinische vaardigheden,
die in instellingen worden aangeboden.
Ook wij benadrukken goede klinische vaardigheden,
maar met een biosociale aanpak aangepast aan de toestand van de patiënt,
zodat zorg wordt gegeven in de gemeenschap waar de mensen leven,
met ziekenhuisopnames alleen als het nodig is.
En verder,
na vier tot zeven jaar van een klinische opleiding in de steden,
willen jonge afgestudeerden niet meer terug naar het platteland.
Dus daarom hebben wij de University of Global Health Equity opgericht,
een initiatief van Partners in Health, UGHE genoemd,
in het rurale noorden van Rwanda.
(Applaus)
Onze studenten
zijn bestemd om de wereld te veranderen.
Zij zullen van overal komen -- het is een mondiale universiteit --
en ze zullen de medische opleiding gratis krijgen
met één voorwaarde:
ze moeten kwetsbare mensen wereldwijd verzorgen
gedurende zes tot negen jaar.
Ze zullen het salaris voor hunzelf en hun families behouden
maar ze zetten onze opleiding om in klinische diensten van hoge kwaliteit,
vooral voor kwetsbare personen.
Daarom ondertekenen ze bij aanvang
een overeenkomst dat ze dat zullen doen,
een bindende overeenkomst.
Wij willen geen geld.
Wij moeten het geld mobiliseren.
Maar zij zullen dit omzetten
in kwaliteitsdienstverlening voor iedereen.
Daarvoor hebben we uiteraard een sterke gendergelijkheidsagenda nodig.
En in al onze klassen, van de masteropleiding,
is minimaal 50 procent vrouw.
(Applaus)
En ik ben trots te mogen zeggen
dat voor de geneeskundefaculteit die vijf maanden geleden geopend is,
we 70 procent vrouwen ingeschreven hebben.
(Applaus)
Dat is een statement tegen de huidige ongelijkheid voor vrouwen
om toegang tot geneeskunde opleidingen te krijgen op ons continent.
Ik geloof in onderwijs voor vrouwen.
Daarom juich ik Afrikaanse vrouwen toe die overal in de wereld naartoe gaan
voor meer onderwijs, vaardigheden en kennis te vergaren.
Maar ik hoop dat ze dat terug zullen brengen naar Afrika
om het continent te ontwikkelen
en het continent een sterk continent te maken,
want ik ben zeker
dat een sterk Afrika de wereld sterker zal maken.
(Applaus)
Drieëntwintig jaar geleden,
keerde ik terug naar Rwanda,
naar een gebroken Rwanda,
dat nog altijd een arm land is
maar stralend met een heldere toekomst.
En ik ben vol met vreugde dat ik terugkeerde,
zelfs als sommige dagen moeilijk waren
en zelfs als ik soms depressief was omdat ik geen oplossing vond
en mensen stierven,
of het ging niet snel genoeg vooruit.
Maar ik ben zo trots dat ik bijdroeg aan de verbetering van mijn gemeenschap.
En dit vervult mij met vreugde.
Dus, Afrikaanse vrouwen van de diaspora,
als jullie mij horen,
vergeet nooit jullie thuisland.
En als je klaar bent, kom terug naar huis.
Dat heb ik gedaan.
Het heeft mij een bevredigend leven gegeven.
Dus, kom terug naar huis.
Dankjewel.
(Applaus)