Benim adım Shari Davis
ve dürüst olmak gerekirse
ben iyileşen bir devlet memuruyum.
Ve bunu devlette çalışan ve sistem değiştiren
insanlara seslenerek söylüyorum.
Bu zor bir şey.
Sizi yalnızlaştırabiliyor.
İşler imkânsız hissettirebiliyor.
Ama devlet, meydana çıkan insanlardır.
Gerçekten, devlet meydana çıkabilen
ve kendini kamu hizmetinin vadettiklerine adayabilen insanlardır:
halka hizmet,
demokrasi
ve halkın karşılaştığı problemleri çözmek.
On yedi yıl önce,
ilk defa bir çalışan olarak belediye binasında yürüdüm
ve o yürüyüş bana bir şey gösterdi.
Ben bir tek boynuzlu attım.
Orada çalışan ve benim gibi görünen
pek insan yoktu.
Yine de kendini, yüzyıllardır süren ve pek çok insanı görmezden gelen,
bazılarını da geride bırakan sistemik eşitsizlikle uğraşmaya adamış
insanlar vardı.
Vaat olan bir yerde,
büyük bir sorun da vardı.
Yani, demokrasinin orijinal hâlinin
tehlikeli bir kusuru vardı.
Sadece zengin beyaz erkeklerin gelişmesi için fırsat veriyordu.
Akıllı, zengin ve beyaz bir erkekseniz
bunun neden bir sorun olduğunu anlıyorsunuzdur.
Çok fazla yetenek oyundan atıldı.
Manevi hayallerimiz soldu.
En yüksek devlet dairelerimiz yolsuzlukla istila edilmiş.
Bir tür duyarsız sona gelişin eşiğindeyiz
ve bu normal değil.
İnsanlar istedikleri gibi içeri girebilsin diye
okulların ve binaların kapılarını
genişçe açmalıyız.
Bizi felakete sürükleyen bu eski hiyerarşik süreçlerden kurtulmalı
ve yeniden başlamalıyız,
masada yeni yüzlerle,
karışımda yeni seslerle
ve bu yolun her adımında yeni bakış açılarına yer vermeliyiz.
Yapılması gereken bu olduğu için değil,
aslında öyle olsa da,
ama bu bizim hep beraber başarmamız için tek yol olduğu için.
Ve en iyi haber,
Bunu nasıl yapacağımızı biliyorum.
Cevap --
katılımcı bütçelendirme.
Doğru duydunuz
Katılımcı bütçelendirme ya da İngilizce kısaltılmışı "PB."
PB, halk ve devleti, somut önerileri tasarlamak ve geliştirmek için
ve halkın gerçek problemlerini çözen projeleri oylamak için
bir araya getiren bir işlem.
İnsanların kamu bütçesi dediğimde
kalkıp dans etmediklerini fark ediyorum.
Ama katılımcı bütçeleme,
aslında, kolektif ve köklü bir hayal gücü ile alakalı.
Herkesin PB'de bir rolü var
ve bu işe yarıyor
çünkü halkın gerçek sorunlara gerçek çözümler üretmesine
imkân sağlıyor.
Ve devletin vaadi için altyapı sağlıyor.
Dürüst olmak gerekirse
demokrasinin işe yaradığını ilk kez böyle gördüm.
Dün gibi hatırlıyorum.
2014'te Boston, Massachusetts'teydi
ve belediye başkanı Manino
benden bir milyon dolar sermaye ile
ülkenin ilk genç odaklı PB girişimini başlatmamı istedi.
Satır öğeleriyle ve sınırlarla ya da formüller ve tablolarla başlamadık.
İnsanlarla başladık.
Herkesin dinlendiğinden emin olmak istedik.
Bu yüzden, tarihi ve geleneksel olarak dışlanmış bölgelerden
genç insanlar getirdik,
queer topluluğu üyeleri
ve daha önce hapsedilmiş olan gençler
ve beraber, çoğu zaman pizza ve şekersiz bir içecekle
Boston'u nasıl iyileştirebileceğimizi konuştuk.
Ve "Gençlik Değişimi Başlatıyor" dediğimiz bir süreç tasarladık.
Genç insanların başarılı olmaları için
gerekli bilgilere ulaşabildiği
bir Boston hayal ettik.
Topluluklarında güvende hissedebildikleri
ve halka açık alanları gerçek yaşam merkezlerine çevirebilecekleri,
herkes için bir Boston.
Tam olarak bunu yaptılar.
İlk yılda gençler,
Boston devlet liseleri öğrencilerinin
teknoloji erişimini artırmak için 90.000 dolar ayırdı.
Öğrenciler hem sınıfta hem de dışarda başarılı olabilsinler diye,
Boston devlet liselerine dizüstü bilgisayarlar yollandı.
Kamusal alanları, gerçek ve mecazi anlamda aydınlatan
sanat duvarları yaratmak için 60.000 dolar ayırdılar.
Ama daha önemli bir probleme yöneldiler.
Genç insanlar duvarlara sanat yaptıkları için
suçlu oldular ve adalet sistemine sokuldular.
Bu yüzden, bu onlara sanatlarını icra etmeleri için güvenli bir ortam verdi.
Parkları yenilemek ve bunları tüm insanlara daha ulaşılır kılmak için
400.000 dolar ayırdılar.
İtiraf edeyim,
bu planladığımız kadar kolay olmadı.
Parka temel atmadan hemen önce,
oranın bir sit alanının üzerinde olduğunu öğrendik
ve inşaatı durdurmak zorunda kaldık.
PB'yi bitirdiğimi sandım.
Ama şehir bu projeye o kadar kendini adamıştı ki
böyle olmadı.
Halkı kazıya çağırdılar,
sit alanını korudular,
tarihi eserler buldular,
Boston'ın tarihini genişlettiler
ve daha sonra yenilemeye geçtiler.
Eğer bu devlette radikal bir hayal gücünün yansıması değilse
nedir bilmiyorum.
Kulağa basit gelen şey aslında dahil olan insanlar
ve topluluk için dönüşümsel bir şey.
Toplum üyelerinin ulaşıma erişimi şekillendirdiklerini,
okullarını geliştirdiklerini
ve hatta belediye binalarını dönüştürdüklerini görüyorum.
Bu sayede, kendileri için oralarda alan yaratıyorlar.
PB'den önce,
bana benzeyen
ve benimle aynı yerden gelen insanların
bu yeni girişim ya da yeni çalışma grubu için
belediye binalarına geldiklerini görürdüm
ve hemen geri çıkmalarını izlerdim.
Bazen onları tekrar görmezdim
çünkü uzmanlıklarına az değer biçiliyordu.
Gerçekten sürece dahil edilmiyorlardı.
Ama PB farklı.
PB'yi yapmaya başladığımızda
şehrin her yanından muhteşem genç liderlerle tanıştım.
Özellikle biri, bir rock yıldızı Malachi Hernandez,
15 yaşında,
bir toplantıya geldi --
utangaç, meraklı, biraz sessiz.
Takılmaya devam etti
ve projeye önderlik etmeyi uman genç insanlardan biri oldu.
Şimdi birkaç yıl ileri saralım.
Malachi, ailesinde üniversiteye ilk gidendi.
İki hafta önce,
ailesinde mezun olan ilk kişi oldu.
Malachi, Obama Beyaz Sarayı'nda birkaç kez
My Brother's Keeper girişiminin parçası olarak çalıştı.
Başkan Obama, röportajlarında ondan alıntı bile yapar.
Bu doğru, araştırabilirsiniz.
Malachi, dahil oldu ve olmaya devam etti
ve toplum liderliği ve potansiyeli hakkında düşüncelerimizi
değiştirmeye devam ediyor.
Ya da arkadaşım Maria Hadden,
Chicago'daki ilk PB sürecine dahil olan
ve daha sonra kurucu katılımcı bütçeleme proje kurulu üyesi olan,
sonunda bir personel olan,
daha sonra da 28 yaşında bir memuru yerinden edip
Chicago'nun tarihindeki
ilk queer siyahi meclis üyesi olan arkadaşım.
Bu gerçek katılımdır.
Bu ciddiye alınmaktır.
Bu toplum liderliğini inşa etmektir.
Bu sistemi değiştirmektir.
Ve bu yalnızca ABD'de de değil.
Brezilya'da 30 yıl önce başladıktan sonra,
PB, dünyada 7.000'den fazla şehre yayıldı.
Fransa, Paris'te
belediye başkanı, bütçesinin yüzde 5'ini,
100 milyon euro'dan fazla,
toplum üyelerinin karar verip şehirlerini şekillendirmeleri için ayırıyor.
Dünyaca, KB'nin toplum sağlığını arttırdığı,
yozlaşmayı azalttığı
ve devlete güveni arttırdığı görüldü.
Artık bugünün toplumunda karşılaştığımız zorlukları biliyoruz.
İnsanlar devletin onlar için çalıştığına güvenmezlerse
motivasyonlu olmalarını ve oy vermeye gelmelerini nasıl bekleyebiliriz ki?
Gerçek katılımcı demokrasiyi,
Amerika Birleşik Devletleri'nde
henüz deneyimlemediğimizi düşünüyorum
Ama demokrasi yaşayan ve nefes alan bir şey.
Ve hâlâ bizim doğuştan hakkımız.
Güveni yenileme zamanı ve bu kolay olmayacak.
Yeni düşünme yolları inşa etmeliyiz,
konuşma yolları, çalışma yolları,
hayal etme ve planlama yolları.
Amerika, herkesin masada bir yeri olsa nasıl görünürdü?
Neyin mümkün olduğunu hayal etmek için zaman ayırsaydık
ve "Oraya nasıl ulaşırız?" diye sorsaydık.
En sevdiğim yazar, Octavia Butler, en iyisini söylüyor.
Benim incilim olan "Parable of the Sower" kitabında diyor ki,
"Dokunduğun her şeyi değiştirirsin.
Değiştirdiğin her şey seni değiştirir.
Geriye kalan tek gerçek değişimdir.
Tanrı değişimdir."
Bu 50 eyaletin değişme zamanı.
Bizi buraya getiren şey kesinlikle oraya götürmeyecek.
Güç duvarlarını yıkmalıyız
ve yerlerine gerçek demokrasinin bahçelerini dikmeliyiz.
Sistemleri böyle değiştiriyoruz.
Kapıları o kadar geniş açıyoruz ki
insanlar ister istemez içeri giriyorlar.
Peki toplumuna katılımcı bütçelemeyi getirmek için
seni durduran ne?